“Δεν έχει ανάγκη αυτή”

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

“Κάλτσες μην ξεχάσεις να πάρεις, να ταιριάζουνε, μην πάρεις άσπρες. Μόλις τελειώσεις φέρ’τα από δω να τα δούμε.”

2 Φλεβάρη, της Υπαπαντής. Περιμένει στη στάση και χαζεύει τους πάγκους που στήνονται για το πανηγύρι, αλκυονίδες μέρες, ο ήλιος της καίει γλυκά το πρόσωπο. Το λεωφορείο αργεί και εκείνη διαβάζει τη λίστα για να μην ξεχάσει τίποτα. “Κάλτσες… να πάρεις… να ταιριάζουν”

“Κάτσε κοπέλα μου δεν φαίνεσαι καλά, άρρωστη είσαι;”
“Ευχαριστώ να ‘στε καλά, δεν χρειάζεται, κατεβαίνω σε λίγο”

Περπατάει στον πεζόδρομο, ο ήλιος της ζεσταίνει το πρόσωπο. Κόσμος παντού, ζευγαράκια στα καφέ, γονείς με παιδιά, λες και δεν είναι άλλη μια χειμωνιάτικη καθημερινή. Λες και έφτασε καλοκαίρι.

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΕΩΣ 60%

“Καλησπέρα πως μπορώ να σας βοηθήσω;”
“Ένα κουστούμι θα ήθελα, σε μπλε, ο πατέρας μου αγαπάει το μπλε”
“Για γάμο είναι; Παντρεύεστε;”
“Όοοοχι…”

“Λίγο νερό, φέρε λίγο νερό”

“Είσαι καλύτερα κοπέλα μου;”
“Ναι, ευχαριστώ, συγγνώμη”
“Δώσε μου τα νούμερα, θα στο βρω εγώ θα στο βάλω σε σακούλα όλα έτοιμα”
“Πρέπει, πρέπει να διαλέξω, μπλε σκούρο, με ρίγα, με γιλέκο και πουκάμισο. Τι χρώμα το πουκάμισο; Θεέ μου δε μου είπαν τη χρώμα το πουκάμισο, να πάρω τηλέφωνο. Το πουκάμισο… και κάλτσες να πάρω να ταιριάζουν. Τι κάλτσες ταιριάζουν;”

“Κουράγιο κοπέλα μου, ακριβώς δίπλα έχει κατάστημα με εσώρουχα, δείξ’τους τη σακούλα και θα σου δώσουν εκείνοι.”


ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ
ΚΑΛΤΣΕΣ
ΦΑΝΕΛΑΚΙΑ


“Μαρία, καλησπέρα. Συγγνώμη που σε ενοχλώ. Θα αργήσει λίγο ο αδερφός μου, μπορούμε να περάσουμε μισή ώρα αργότερα;”
“Δεν υπάρχει πρόβλημα καλή μου μέχρι τις 7 εδώ θα είμαι. Με πήραν οι θείες σου τηλέφωνο να δουν τι έγινε. Μην πάρεις παπούτσια δεν τα βάζουμε, τα χαρίζουμε.”


ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ
ΚΑΛΤΣΕΣ
ΦΑΝΕΛΑΚΙΑ
ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

“Καλησπέρα, η νευροχειρουργική που είναι;”
“Στο δεύτερο δεξιά”


“Συγγνώμη θα ήθελα… το ιστορικό του πατέρα μου. Με στείλαν από το άλλο νοσοκομείο που νοσηλεύεται.”
“ Το όνομά;”
“Σ….ς Ευστράτιος”
“Η κόρη του Στρατή είστε; Έχουμε ευχάριστα νέα, μόλις μας ειδοποίησαν, σήμερα το πρωί, πως εγκρίθηκε από τη Διαύγεια το χειρουργείο του πατέρα σας. Άργησε λίγο αλλά τα καταφέραμε, το μόσχευμα υπάρχει ακόμα στη Γαλλία. Πείτε το στο Στρατή να μας ειδοποιήσει, από δευτέρα κιόλας να βάλουμε μπρος το χειρουργείο”

“Είστε καλά; Καθίστε λίγο, ασπρίσατε”
“Πεθαίνει, από τον Οκτώβρη περιμέναμε το μόσχευμά, πεθαίνει στη Βούλα απο σήψη. Ειναι 66, όχι 65, πεθαίνει.”


ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ
ΚΑΛΤΣΕΣ
ΦΑΝΕΛΑΚΙΑ
ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΟ

“Ήρθα, έφερα τα πράγματα, θα περιμένω το Θοδωρή και θα φύγουμε να πάμε από τη Μαρία”
“Τι είναι αυτό που πήρες! ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΜΕ ΓΑΛΑΖΙΑ ΡΙΓΑ ΟΧΙ ΓΚΡΙ! ΟΙ ΚΑΛΤΣΕΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΑΖΙΕΣ! ΜΕ ΓΚΡΙ ΡΙΓΑ! ΟΛΑ ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ; ΠΟΣΑ ΞΟΔΕΨΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ;”

“ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΡΑΒΑΤΑ; ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ; ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΒΑΤΑ;”
“Μια ζωη σιχαινόταν τις γραβάτες και τα κουστούμια. Θα του βάλουμε ‘λαιμητόμο’ τώρα; Που είναι τα κασκέτα του και τα κομπολόγια του; Το αγαπημένο του, το γκρι, να του βάλουμε και το κομπολόι του θείου απ τον Αι Στράτη”
“ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ. Ο αδερφός μας δεν θα φύγει σαν αλήτης, θα τον στείλουμε σα κύριο!”
“Δώστε μου τα κασκέτα του, και τα κομπολόγια του”
“Τι έγινε εδώ; Γιατί φωνάζετε;”
“Δεν μου δίνουν τα πράγματα του μπαμπά μου!”

“Μπαμπά, είπες; Τόσα χρόνια δεν ενδιαφέρθηκες να δεις αν ζει η αν πεθαίνει, τώρα τον λες μπαμπά;”
“Τόσα χρόνια δεν με αφήσατε να έχω πατέρα, δώστε μου τουλάχιστον κάτι να έχω από εκείνον”
“Πάμε να φύγουμε sis, μας περιμένει η Μαρία. Θα τα πάρω εγώ”
“ΝΑ ΝΑΙ ΑΚΡΙΒΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΑΚΟΥΣ; ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΙΑΝΟΥΣ!”

“Συγγνώμη που αργήσαμε Μαρία, ήρθαμε… τι κάνουμε τώρα;”
“Κάτσε να παραγγείλω καφέ και όλα θα γίνουν, πως τον πίνετε;”
“Πήραν πάλι οι θείες σας, δεν τρώγονται, συγγνώμη κιόλας, θέλουν λέει το πιο ακριβό φέρετρο και να μην σας αφήσω να διαλέξετε άλλο. Αλήθεια ποιός πληρώνει;”
“Όχι εκείνες!”
“Κάτσε εσύ εδώ, θα πάω εγώ μέσα, φτάνει όσα έκανες σήμερα.”
“Μαρία δεν θέλουμε στεφάνια… Τα λεφτά θα πάνε σε κουτί για συλλογική κουζίνα”


“…Στεφάνια να πάρετε, πολλά στεφάνια…”
“Σκάσε! Αν θες στεφάνι έλα πλήρωσε το, τα λεφτά θα πάνε εκεί που θέλουμε εμείς. Δεν είμαι η αδερφή μου εγώ ακούς; Δεν περνάνε σε μένα αυτά!”

“Ωραία κανονίστηκαν όλα, Μαρία στο καφενείο μην ξεχάσεις να βάλεις χαρτί”


ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ
ΚΑΛΤΣΕΣ
ΦΑΝΕΛΑΚΙΑ
ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΟ
ΚΗΔΕΙΑ

“Το ιστορικό να πάμε στη Βούλα”
“Θα το πάμε το βράδυ, διάβασες καθόλου; Γράφεις αύριο”
“Θα διαβάσω το βράδυ, θα πάω να δώσω κατευθείαν το πρωί”

“ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ! Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ; ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΘΕΣ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ… ΤΟ ΕΡΑΣΜΟΥΣ! ΕΔΩ ΘΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΚΟΥΒΕΝΤΑ!”
“ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ! ΠΑΡΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ!”

“Συγγνώμη το ξέρω πως δεν επιτρέπεται αλλά μήπως θα μπορούσα να αφήσω το κινητό σε εσάς όσο γράφω; Είναι ανάγκη, δεν ξερω πότε θα χτυπήσει.”
“Είσαι καλά; Άσπρισες…άσ’το θα σε ειδοποιήσω αν χτυπήσει. Σίγουρα μπορείς να δώσεις;”
“Σας παρακαλώ ναι, θέλω να σκεφτώ κάτι άλλο έστω και για λίγο.”

“Τελείωσα. Δεν χτύπησε ε;”
“Όχι, ήσυχα…”

ΝΤΡΙΝ

“Έλα πως πήγες; Πήρα να σου πω πως… τελείωσε”
“Τελείωσα… τελείωσες… τελείωσε”

5 Φλεβάρη

“ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΗΡΘΕΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΛΙΟΡΟΥΧΑ; ΔΕ ΘΑ ΜΠΕΙΣ ΜΕΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ; ΕΜ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΣΕ ΔΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΤΣΙ, ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ;”


“Οι θέσεις για τους συγγενείς είναι εκείνες οι έξι”
“ Εμείς θα κάτσουμε μπροστά, εσείς πίσω. Ούτως η άλλως εμείς τον αγαπούσαμε πιο πολύ”
“Θοδωρή, έλα μπροστά να παρηγορήσεις εμάς. Δεν έχει ανάγκη αυτή, έχει τη φίλη της”

“ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ; ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΤΡΕΛΑΝΕΙ”
“Έβαλα το γκρι κασκέτο και το κομπολόι στο φέρετρο, μην στεναχωριέσαι”

“Ρε συ κοίτα εκεί! Ο τάφος του Ζαμπέτα!”
“ Ο Τζακ Ο Χάρα ήταν μπεκρής… χρυσή καρδιά”
“ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ! Τσίπα δεν έχεις μέσα σου στην κηδεία βρήκες να τραγουδήσεις;”

15 Φλεβάρη

“Πως ήταν το ταξίδι;”
“Έφτασα, βρέχει. Θα πάρω ιταλικό νούμερο. Σε παρακαλώ μην τους το δώσεις. Δεν με νοιάζει ότι και αν συμβεί. Σε παρακαλώ!”

“Χάσαμε το αεροπλάνο το παπόρι και το τραμ….”.

—————

Υ.Γ 1 Πατέρα σε αγάπησα και ας μην καταφέραμε ποτέ να κάνουμε μια κουβέντα οι δυο μας χωρίς παρεμβολές. Εκτός από εκείνο το βράδυ του 98’ που ανεβαίναμε την ανηφόρα μαζί τραγουδώντας Ζαμπέτα. Εγώ και συ. Μόνοι μας.

Υ.Γ 2 Μπορεί να μην έχουμε τόσο στενές σχέση πλέον παιδιά, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο μου σταθήκατε εκείνη την μέρα. Σας αγαπώ, σε όλες τις άκρες της Ευρώπης.

 

 

Lorelei Philby

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook