Δεν είσαι μόνος

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είσαι αδύναμος.
Το ξέρεις ότι είσαι αδύναμος. Το νιώθεις σε κάθε βήμα σου. Στο υπενθυμίζουν οι φίλοι σου. Σε κοιτάνε την ώρα που τους μιλάς και μπορούν να δουν κάθε σταγόνα αδυναμίας σου. Σε ρωτάνε «πώς είσαι» κι απαντάς με ένα αδιάφορο «καλά μωρέ» ή με ένα κλισέ «να, εδώ, στον αγώνα» ή με κάτι τελείως χαζό που δεν βγάζει νόημα. Θέλεις να κρύψεις την αδυναμία σου, θέλεις να την κλειδώσεις σε ένα κουτάκι και να το πετάξεις στο πιο βαθύ πηγάδι.
Είσαι αδύναμος.
Αλλά δεν είσαι ο μόνος.

Είσαι κομπλεξικός.
Το ξέρεις ότι είσαι κομπλεξικός. Το νιώθεις σε κάθε άρνησή σου. Στο υπενθυμίζουν οι συνάδελφοί σου ή οι σχέσεις σου. Το βλέπουν στις πράξεις σου και στις αποφάσεις σου. Σε ρωτάνε «θες να βγούμε το βράδυ με τους τάδε;» κι όταν αρνείσαι, απαντάνε «Αμάν, ρε συ, ξεκόλλα πια». Δεν καταλαβαίνουν την ανάγκη της μοναξιάς σου. Του να ριζώσεις μέσα στον εαυτό σου, να αγκαλιάσεις τα σπλάχνα σου, να τα σφίξεις τόσο που να θες να τα σπάσεις σε κομμάτια. Θέλεις να κρύψεις τα κόμπλεξ σου, να τα σβήσεις από τον χάρτη και να τα αντικαταστήσεις με κάτι που λάμπει στο σκοτάδι.
Είσαι κομπλεξικός.
Αλλά δεν είσαι ο μόνος.

Είσαι καταθλιπτικός.
Το ξέρεις ότι είσαι καταθλιπτικός. Το νιώθεις σε κάθε παραίτησή σου. Στο υπενθυμίζουν οι συγγενείς σου. Το βλέπουν όταν απομακρύνεσαι από τα πάντα και δεν σηκώνεις τα τηλέφωνα. Το αισθάνονται στο βλέμμα σου. Σε ρωτάνε «πάμε για κάνα ποτό;» κι εσύ πετάς το κινητό στην άκρη χωρίς να απαντήσεις. Το ταβάνι έγινε φίλος κι εχθρός σου. Το κρεβάτι η σπηλιά σου. Το σώμα σου η απέχθειά σου. Θέλεις να κρύψεις την κατάθλιψή σου αλλά ουρλιάζει από χιλιόμετρα. Δεν θάβεται κάτω από το χαλάκι. Θέλει να σε καταπλακώσει.
Είσαι καταθλιπτικός.
Αλλά δεν είσαι ο μόνος.

Είσαι τοξικός.
Το ξέρεις ότι είσαι τοξικός. Το νιώθεις σε κάθε συναλλαγή σου. Στο υπενθυμίζουν οι γνωστοί σου όταν σε κοιτάνε με στραβωμένο χαμόγελο. Το βλέπουν όταν προσπαθείς να χειραγωγήσεις τους άλλους, να τους κάνεις μαριονέτες, να παίξεις με το μυαλό τους. Σε ρωτάνε «Γιατί γίνεσαι τόσο μαλάκας;» κι εσύ στάζεις φαρμάκι και τους γυμνώνεις από πάνω μέχρι κάτω. Ζεις απ’ αυτό, αναπνέεις απ’ αυτό, δεν αντέχεις χωρίς αυτό. Πλέον δεν έχεις δική σου προσωπικότητα, έχεις κομμάτια από διαλυμένες προσωπικότητες άλλων, σαν ένα παραμορφωμένο παζλ. Θέλεις να διώξεις την τοξικότητά σου αλλά είναι πλέον κομμάτι της ψυχής σου.
Είσαι τοξικός.
Αλλά δεν είσαι ο μόνος.

Είσαι ψεύτης και υποκριτής.
Το ξέρεις ότι είσαι ψεύτης και υποκριτής. Το νιώθεις σε κάθε πράξη σου. Στο υπενθυμίζει η ιστορία σου. Το βλέπουν όλοι όταν μαθαίνουν το παρελθόν σου, όταν ξεψαχνίζουν το παρόν σου, όταν φαντάζονται το μέλλον σου. Σε ρωτάνε «Γιατί δεν λες την αλήθεια;» κι εσύ χαμογελάς σαρδόνια και δολοπλοκείς πίσω στο μυαλό σου. Ζεις μέσα στο ψέμα κι αναπνέεις μέσα στο ψέμα. Δεν αντέχεις να ρίξεις το τείχος με τις αλήθειες, προτιμάς να βρίσκεις κερκόπορτες και να περνάς σαν τον κλέφτη. Θέλεις να διώξεις όλα τα ψέματα από τη ζωή σου αλλά το μόνο που κάνεις είναι να τα ντύνεις με κάλπικες αλήθειες.
Είσαι ψεύτης και υποκριτής.
Αλλά δεν είσαι ο μόνος.

Είσαι μόνος.
Πάρα πολύ μόνος.
Νιώθεις τόσο μόνος που ακόμα κι ο αέρας που αναπνέεις μοιάζει ξένος. Κλείνεις τα μάτια και το σκοτάδι είναι πιο φιλόξενο από το φως. Γουστάρεις να είσαι μόνος. Νομίζεις ότι είναι η πανάκεια για τα προβλήματα, ότι είναι η δικαιολογία που ταιριάζει σε κάθε πρόβλημα.
Μάντεψε όμως κάτι.
ΔΕΝ είσαι ο μόνος που νιώθει έτσι. Υπάρχουν πολλοί “μόνοι” στον κόσμο. Υπάρχουν πολλοί αδύναμοι, δειλοί, κομπλεξικοί, τοξικοί, ψεύτες και υποκριτές. Υπάρχουν πολλοί που αισθάνονται όπως εσένα, υπάρχουν πολλοί που έχουν βρεθεί στην ίδια θέση με εσένα, υπάρχουν άπειροι που θέλουν να λύσουν τα ίδια προβλήματα με εσένα.
Δεν είσαι ο μόνος.
Και γι’ αυτό πρέπει να τα καταφέρεις. Γιατί όταν τα βάλεις κάτω και τα δεις ξεκάθαρα, τον μοναδικό αντίπαλο που θα βρεις απέναντι, είναι ο εαυτός σου.

Κι είναι δύσκολος ο καριόλης.
Αλλά όχι ανίκητος.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook