TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Δεν κρατιέμαι σου λέω!

Δεν κρατιέμαι σου λέω!

Λοιπόν παιδιά; Να σοβαρευτούμε λίγο. Μπήκε Νοέμβριος. Πότε θα στολίσουμε; Αυτά τα κενά ανάμεσα σε Χριστούγεννα – καλοκαίρι και καλοκαίρι – Χριστούγεννα ποτέ δεν τα κατάλαβα. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης βρε παιδί μου. Καθαρή σπατάλη χρόνου. Άσε που σε βαράει η κατάθλιψη κατακούτελα. Η σωστή διαδικασία είναι η εξής:1 Σεπτεμβρίου στολίζουμε, 31 Μαΐου ξεστολίζουμε.

Μα είναι τόσο υπέροχα και χαρμόσυνα τα λαμπιόνια και τα στολίδια. Μόνο τα μοχίτο και τα μπιτσόμπαρα μπορούν να τα ανταγωνιστούν (τα οποία φέτος δεν είδα ούτε με κιάλια αλλά θα σας τα πω σε άλλο κείμενο αυτά που θα καταριέμαι το σύμπαν). Φαντάσου να αράζεις το βραδάκι στον καναπέ σου, φορώντας ζεστά πιτζαμάκια και χουχουλιάρικα καλτσοπαντοφλάκια. Να διαβάζεις το αγαπημένο σου βιβλίο πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, και απέναντι σου να έχεις φωτάκια που αντανακλούν σε πολύχρωμα γυάλινα στολίδια. Δεν είναι υπέροχο συναίσθημα; Είναι. Δεν θέλω αντιρρήσεις. Είναι! Και να σε συντροφεύει και ο Frank Sinatra με το White Christmas. Αλλάζει όλη σου η διάθεση. Και όχι μόνο μέσα στο σπίτι. Το ίδιο ισχύει και έξω από αυτό. Η απογευματινή βόλτα στην πόλη παίρνει άλλες διαστάσεις όταν όλα γύρω σου είναι στολισμένα. Το ίδιο το μέρος αλλάζει μορφή και γίνεται πιο όμορφο και πιο χαρούμενο. Όσο παγωμένος και αν είναι ο αέρας, γεμίζεις με μία ζεστασιά, με μία θαλπωρή! Γενικά ο εορταστικός στολισμός απογειώνει το όλο mood.
Για να μην μιλήσω για τα γλυκά των Χριστουγέννων. Συγκρίνεται το μελομακάρονο με το σοκολατένιο αυγό από κουβερτούρα; Κουβερτούρα; Αλήθεια τώρα; Χάθηκε τουλάχιστον να ήταν από lacta; Μελομακάρονο for ever φίλε μου. Έχουμε βέβαια και τον ρουφιάνο τον κουραμπιέ που αφήνει ίχνη παντού και άμα φας δυο –τρεις (έτσι για τη λιγούρα) θυμίζεις τον Scarface, αλλά τι να κάνεις; Κάθε οικογένεια έχει και το μαύρο της πρόβατο. Αμ τις δίπλες που τις πας; Άλλη γαστρονομική κόλαση εδώ. Τα ξεροτήγανα; Δεεεεν είναι το ίδιο με τις δίπλες! Τα ξεροτήγανα δεν έχουν αυγά! Την σοκολατένια καρυδόπιτα; Τίποτα παιδιά… Είναι ολοφάνερο. Τα Χριστούγεννα έχουν μακράν την καλύτερη κουζίνα. Ποιος να συγκριθεί μαζί τους;

Αμ τα δώρα; Που τα πας τα δώρα. Το Πάσχα αγάπη άπαξ και φτάσεις ένα όριο ηλικίας ξέχνα την λαμπάδα και τα παπουτσάκια από τον νονό. Ενώ τα Χριστούγεννα είναι εγγύηση. Δε πα να είσαι ολόκληρο γαϊδούρι; Όλο και με κάποιον θα ανταλλάξετε δώρα. Με τους γονείς σου; Με το αμόρε σου; Με την κολλητή σου; Με τον κυρ-Χρήστο τον γεράκο του πέμπτου ορόφου, που πάλι φέτος δε θα έρθουν τα παιδιά του από την Σουηδία; Σίγουρα πάντως με κάποιον! Και δεν παίζει ρόλο η αξία του δώρου. Όχι, δεν έχει να κάνει με το υλικό. Δεν είναι σαν τα παπούτσια της Λαμπρής. Το δώρο των Χριστουγέννων είναι ανταλλαγή ψυχής. Σου δίνω ένα κομματάκι από τη δική μου και μου δίνεις ένα κομματάκι από τη δική σου. Είναι ένα χειροπιαστό «σε νοιάζομαι», ένα απτό «είσαι κομμάτι της ζωής μου». Είναι κατάθεση καρδιάς.

Και πάμε τώρα στο πιο σημαντικό κομμάτι. Στην διάθεση και στην ψυχολογία των ανθρώπων εκείνες τις μέρες. Όχι δεν εννοώ την φάση κατάθλιψης των εορτών. Μιλάω για το γεγονός πως είμαστε τσιπαρισμένοι να «πρέπει» να είμαστε λίγο πιο ευγενικοί, λίγο πιο χαμογελαστοί, λίγο πιο καλόκαρδοι, λίγο πιο δοτικοί, λίγο πιο… άνθρωποι! Και όλα αυτά, «λόγω των ημερών». Περπατάς στο δρόμο αφηρημένος, ακούγοντας μουσική, κοιτώντας την στολισμένη πόλη και ξαφνικά πέφτει πάνω σου φουριόζος κουστουμαρισμένος κύριος με ύφος «μόλις βγήκα από τη Wall street και ο δρόμος όλος μου ανήκει». Οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου θα του είχες κατεβάσει την μούρη κάτω, θα τον είχες στολίσει με κοσμητικά επίθετα και θα τον πατούσες κάτω με το δωδεκάποντο μέχρι να γίνει ένα με το οδόστρωμα (νταξ θα τον έβριζες μόνο αλλά τα υπόλοιπα θα τα έπαιζες στο repeat στο κεφάλι σου). Εκείνη τη μέρα όμως όχι, σε έχει συνεπάρει τόσο η χαρμόσυνη ατμόσφαιρα που γυρνάς και του ζητάς συγγνώμη ακόμα και αν ξέρεις πως δε φταις καθόλου και πως εκείνος έπεσε πάνω σου. Αυτή σου η στάση χαλαρώνει και εκείνον, και από εκεί που ήταν σε φάση «που πας μωρή μαλακισμένη», μαλακώνει το πρόσωπο του, χαμογελάει σου λέει ένα «εγώ συγγνώμη» και συνεχίζετε τις διαδρομές σας με χαμόγελο. Εκείνες τις μέρες θα βάλεις πιο εύκολα το χέρι στη τσέπη και θα δώσεις τα δυο–τρία ψιλά που έχεις στον άστεγο, που κουρνιάζει όλο το χρόνο σε χαρτόκουτα στην πλατεία. Αν έχεις λίγα παραπάνω χρήματα μπορεί να του πάρεις και έναν ζεστό καφέ, καθώς και κάτι να φάει, because Christmas. Θα καθίσεις να ακούσεις, ουσιαστικά, την κυρία που κάνει έρανο για το γηροκομείο. Θα ενδιαφερθείς όντως να μάθεις τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν εκεί μέσα. Θα προσπαθήσεις να προσφέρεις, κουβέρτες, τρόφιμα, φάρμακα, ότι μπορείς. Γιατί δεν μπορείς να διανοηθείς πως τέτοιες μέρες εκείνοι κρυώνουν και πεινάνε. Πώς να το κάνουμε; Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που θέλεις, ή μάλλον όχι θέλεις, έχεις την ανάγκη, να δώσεις κάτι παραπάνω από όσα έχεις προσφέρει όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Γιατί; Γιατί όλοι πρέπει να έχουν ένα χαμόγελο τα Χριστούγεννα.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι μεταδοτικό παιδιά. Μοιράστε το.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Μαύρη Ορχιδέα

Δώσε μου τέχνη για να αναπνέω. Δώσε μουσική στα αφτιά μου, βιβλία, πίνακες και όμορφες ταινίες στα μάτια μου, πένα στα χέρια μου και χορό στα πόδια μου. Αυτά είναι τα όπλα μου στη μάχη με τα σκοτάδια μου.
Μαύρη Ορχιδέα

Latest posts by Μαύρη Ορχιδέα (see all)