Δεν μιλάμε… τι να πούμε άλλωστε;
Τι να πούμε σε ένα κόσμο που ακούει για να απαντήσει και μόνο; Τι να πούμε όταν ο κάθε ένας αντιλαμβάνεται τα λόγια σου σύμφωνα με τα βιώματα του; Δεν έχουν σημασία οι λέξεις αλλά οι όχι-λέξεις. Εκεί φαίνεται η σύνδεση μεταξύ δυο ανθρώπων.  Μέσα από τις όχι-λέξεις φαίνεται πόσο καλά ξέρεις και νοιάζεσαι τον άλλον. Μέσα από τις όχι-λέξεις ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος.

Εδώ και κάποια χρόνια δεν μιλάμε, είμαστε στον ίδιο χώρο και δεν μιλάμε.  Συνεννοούμαστε, συνυπάρχουμε, νοιαζόμαστε αλλά δεν μιλάμε.
Και τι κάνουμε; Αντιλαμβανόμαστε και πράττουμε ο ένας για τον άλλο. Κατανοούμε τις πιο περίεργες συνήθειες για εμάς, τις πιο.. συνηθισμένες  για τον άλλο. Δεχόμαστε την διαφορετικότητα.
Μην μπερδευτείς όμως… δεν είναι αγώνας δρόμου για το ποιος θα κάνει τα πιο πολλά αλλά αγώνας φιλίας που πηγάζει απ’τα σώψυχα μας χωρίς κανένα όριο.

Δεν λέμε ούτε καλημέρα, ούτε καληνύχτα, ούτε καν χρόνια πολλά στα γενέθλια μας ή στις γιορτές μας. Για εμάς καμία μέρα δεν είναι διαφορετική εκτός από αυτές που θα επιλέξουμε εμείς. Κανένα καλημερατικανεισκαλαεσυ δεν έχει σημασία, καμία σημασία, νοιαζόμαστε πραγματικά, με ουσία και όχι με τυπικότητες.

Ούτε θυμάμαι ποσό καιρό έχουμε να ρωτήσουμε ο ένας τον άλλον το πιο απλό πράγμα.. τις πιο απλές λέξεις ‘Τι κάνεις;’
Πλήρης αδιαφορία για τα τυπικά, τα θεωρούμε ψεύτικα και τίποτα τέτοιο δεν χωρά στον κόσμο μας.
Στον κόσμο μας μετράνε οι όχι-λέξεις...

Τι κι αν του πω χρόνια πολλά; Του τα είπε και η Σόφη που έχουν να μιλήσουν 365 μέρες από το Facebook.
Εγώ το εννόησα κι ας μην το είπα ενώ η Σόφη το είπε κι ας μην το εννοεί…
Δυο κόσμοι διαφορετικοί με μηδαμινή πιθανότητα συνύπαρξης.
Εκφράζουμε την καλοσύνη μας και την θετικότητα μας απλά με την παρουσία μας, με τις πιο ωραίες όχι-λέξεις μας.
Τόσο απλά.

Ορισμένες φορές δεν μας καταλαβαίνει κανείς.. Τις περισσότερες, θα έλεγα χωρίς να υπερβάλω. Εμείς όμως πάντα μα πάντα καταλαβαινόμαστε. Το θεωρώ προτέρημα μιας και πολλοί δεν συνεννοούνται ακόμα κι όταν μιλάνε. Εμείς όμως…; Δεν μιλάμε.

Πλέον δεν μιλάμε ούτε στους ανθρώπους που ζουν εκτός του δικού μας κόσμου. Τι να τους πεις άλλωστε; Τα σημαντικά νέα βρίσκονται στα stories των social media. Αυτά χαζεύει ο κόσμος όταν του μιλάς με λέξεις περιμένοντας απάντηση. Κανόνας χρυσός για εμάς, σαν την σιωπή, όταν μιλάς με όχι-λέξεις ποτέ δεν περιμένεις απάντηση, είναι άλλος ο σκοπός τους!

Γέμισε ο κόσμος από made in China-ρέπλικες ανθρώπων που μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα. Καμία δημιουργία, καμία σκέψη, καμία πρωτοτυπία. Μόνο λέξεις. Πόσο ανιαρό; Πόσο αδιάφορο; Σε ένα κόσμο γεμάτο προοπτικές, η μόνη έγνοια μας το φαίνεσθαι. Α, και οι λέξεις. Οι τόσες πολλές, άδειες, ανούσιες, δίχως σκέψη και λογική ειπωμένες λέξεις.

Αναστάσιος Φύσσας