Η μάνα είναι μόνο μία και στον κόσμο άλλη καμία.
Όλοι το ξέρουμε αυτό πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, τη θέση της μάνας δεν την αντικαθιστά κανένας.

Εγώ σήμερα θέλω να μιλήσω και να στείλω τις ευχές μου και τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλες εκείνες που είναι μάνα και πατέρας μαζί.
Μη σου πω και όλο το υπόλοιπο σόι.
Θες γιατί έτσι τα έφερε η ζωή και έχασαν τον σύντροφο τους;
Θες γιατί εκείνος τις εγκατέλειψε με ένα μωρό στη κοιλιά γιατί τελικά θυμήθηκε ότι δεν ήταν έτοιμος για πατέρας κι εκείνες πήραν τη γενναία απόφαση να το κρατήσουν μόνες, κρεμώντας το νυφικό και τα όνειρα τους στη ντουλάπα.
Θες γιατί κάποιες δεν άντεξαν να μείνουν σε έναν γάμο που ήταν ουσιαστικά μόνες και πήραν πάνω τους όλη την κατακραυγή του τί λέει ο κόσμος γι’ αυτές που χάλασαν τα σπίτια τους;
Τα ήδη χαλασμένα βέβαια δεν τα μετράει κανείς. Αρκεί το φαίνεσθαι να είναι εντάξει, μα εκείνες δεν φτιάχτηκαν γι αυτό.
Αν αναρωτιέσαι αν όλες οι παραπάνω υπάρχουν, στο λέω εγώ πως υπάρχουν και τις γνωρίζω προσωπικά.
Τους υποσχέθηκα ένα κείμενο κάποτε.
Αυτό λοιπόν είναι για εκείνες.

Σε όλες εκείνες που τρέχουν, τρέχουν και ποτέ δεν φτάνουν.
Που η μέρα τους ξεκινάει αξημέρωτα και τελειώνει κατάκοπη μεσάνυχτα.
Που ξεφυλλίζουν βιβλία επί βιβλίων ώστε να καλύψουν όλα όσα πρέπει να ξέρουν για το μεγάλωμα του Παιδίου τους.
Που ρωτάνε κάθε ειδικό “το κάνω καλά”;
Που αναρωτιούνται κάθε μέρα “είμαι καλή μαμά”;

Κάποτε ένας παιδοψυχολόγος μου είπε “όσο αναρωτιέσαι, είσαι σε καλό δρόμο. Τέλεια μαμά δεν υπάρχει”.
Αναρωτιέσαι
Του μαθαίνω όσα πρέπει να μάθει σύμφωνα με την ηλικία του;
Μήπως το παραφορτώνω;
Τους κανόνες;
Τους κανόνες μήπως τους βάζω πολύ αυστηρά ή μήπως παραείμαι ελαστική σε κάποια πράγματα;

Του μαθαίνω να προφυλάσσεται αρκετά;
Ας του ξαναδείξω το βίντεο με τον τύπο που πλησιάζει τα παιδάκια στη παιδική χαρά με ένα σκυλάκι για να τα παρασύρει, να καταλάβει ότι ο κόσμος δεν είναι αθώος.
Ναι αλλά μήπως του στερώ τη παιδική αθωότητα με το να του προβάλλω όλους τους κινδύνους που κυκλοφορούν εκεί έξω;
Θέλω να του μάθω να είναι καλόψυχος αλλά και σκληρός, γιατί ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος αλλά δεν θέλω να χάσει την πίστη του και στην ανθρωπότητα.
Πώς κρατάς τις ισορροπίες να του μάθω.
Πώς γίνεται να του το μάθω αυτό, όταν κι εγώ ακόμη το ψάχνω;

Θέλει δραστηριότητες.
Φυσικά.
Καράτε ή κολυμβητήριο για να γυμνάζεται κιόλας και να βγάζει την ενέργεια του, λένε όσοι ξέρουν καλύτερα.
Ναι αλλά του αρέσει και το θέατρο.
Όλα μαμά, λέει.
Όλα; Δεν μου φτάνει ο χρόνος να σε πάω σε όλα.
Διαλέγεις ένα.
Νιώθεις τύψεις που δεν μπορείς να το πας σε όλα.
Το κάνω σωστά; Αναρωτιέσαι.

Θέλει να πάει στο πάρκο να παίξει.
Ναι πρέπει να πηγαίνουμε πιο συχνά στο πάρκο, όχι όμως σήμερα, είμαι τόσο κουρασμένη.
Πρέπει και να καθαρίσω το σπίτι, να μαγειρέψω για αύριο, να βάλω πλυντήρια, δεν θα έχουμε τίποτα καθαρό να φορέσουμε.
Κοιτάς γύρω σου με απόγνωση ¨εκείνον¨ που θα έπρεπε λογικά να υπάρχει να μοιραστεί το απόγευμα.
Εσύ πήγαινε τον στο πάρκο, εγώ θα κάνω τις δουλείες και όλα κομπλέ.
Ναί. Δεν υπάρχει κανείς.
Αποφασίζεις με συνοπτικές διαδικασίες πως είναι πιο σημαντικό να έχει να φάει αύριο, παρά να παίξει ένα απόγευμα στο πάρκο.
Σημαντικό για σένα.
Για εκείνο όχι.
Περνάτε το απόγευμα με σένα να κάνεις την Μαίρη Παναγιωταρά, συγχρόνως τον κλόουν καθώς μαγειρεύεις κι εκείνο μυξοκλαίει, θες να τσιρίξεις γιατί στα αυτιά σου αντηχεί επί 2 ώρες ένα γοερό κλάμα και παράπονο μαζί, βάζεις το φαγητό στο φούρνο, ανοίγεις τσίτα τη μουσική και κάνεις τον ροκ σταρ με το κοντάρι της σφουγγαρίστρας, ξεχνιέται για λίγο, καταλήγετε να χορεύετε μαζί σε ξέφρενους ρυθμούς, ενώ το φαγητό καίγεται και καταλήγεις να κάνεις τηγανητές πατάτες και για αύριο έχει Ο Θεός λες.
Χα! Ο Θεός έχει, αλλά ήδη ξέρεις ότι θα ξενυχτήσεις για να έχει και φαγητό αύριο γιατί μόλις γυρίσει από το σχολείο και πει με το κουταβίσιο βλέμμα “πεινάω μαμά”, αυτό θα έχει ξεχάσει το χθεσινό πάρτι που έστησες για πάρτη του, κι εσύ θα νιώσεις σαν την κακούργα που αφήνεις το σπλάχνο σου νηστικό.

Θέλει το κρεβάτι με τη τσουλήθρα.
Διαλέγεις το κρεβάτι με τον αποθηκευτικό χώρο.
Σκέφτεται παιδικά.
Σκέφτεσαι πρακτικά.
Θα έχουμε χώρο για τα ρούχα του και αν μη τι άλλο δεν θα χρειαστεί να το αλλάξουμε σε 4 χρόνια που η τσουλήθρα θα του φαίνεται παιδική.
Ναι αλλά του Γιωργάκη του πήραν αυτό και το θέλω κι εγώ.
Καταπίνεις ένα πικρό λόγο που χοροπηδάει στη γλώσσα σου και του εξηγείς για ποιό λόγο εσύ επέλεξες αυτό και όχι το ίδιο με τον Γιωργάκη.
Σε κοιτάει, το κοιτάς…
Το απογοήτευσα σκέφτεσαι, εκείνο δεν ξέρεις τι σκέφτεται γιατί σε παρατάει στη μέση της συζητήσεις και πάει να ζωγραφίσει.
Το κάνω καλά; Αναρωτιέσαι.

Να του λέω όλη την αλήθεια;
Μεγαλώνει και ρωτάει.
Θέλει να μάθει.
Οι μισοί υποστηρίζουν να λέμε ΜΟΝΟ την αλήθεια στα παιδιά και οι άλλοι μισοί όχι.
Να κρύψω πράγματα; Να δικαιολογήσω καταστάσεις;
Πώς να το προστατέψω καλύτερα;
Πώς θα καταφέρω να κουβαλάει η ψυχούλα του όσο λιγότερα τραύματα γίνεται;
Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα, λέει το άσμα.
Και έρχονται κάτι μικρές στιγμές που βλέπεις ότι όντως τα ξέρουν.
Σου πετάνε ένα καρφάκι σε ανύποπτη στιγμή καθώς βλέπουν παιδικό ξέρω ΄γω και σε αφήνουν άναυδη.

Αναρωτιέσαι.
Αν φτάνει ο χρόνος, αν διαλέγεις τις σωστές δραστηριότητες, αν του βάζεις πολλές για την ηλικία του, αν πρέπει να παίζει περισσότερο ή αν πρέπει να το γεμίσεις με όσα περισσότερα εφόδια μπορείς, γιατί εσύ ήδη ξέρεις τον κόσμο εκεί έξω.
Αν ανάμεσα στην εργασία σου, τα οικιακά και το 24ωρο του αφιερώνεις όσο ποιοτικό χρόνο θες ή όχι.
Παίρνεις τις σωστές αποφάσεις;
Θέτεις τους σωστούς κανόνες;
Του μαθαίνεις σωστά;
Του φωνάζεις πολύ;
Έχεις διαβάσει φυσικά όλες τις μελέτες που μιλούν για τιμωρία.
Να μη φωνάζετε στα παιδιά η μία, να μπαίνουν τιμωρία τόσα λεπτά όσα και η ηλικία τους η άλλη, μη τυχόν και τα βάλετε τιμωρία μια τρίτη.

Μετά από 4 ώρες συνεχόμενες με τσιρίδες, κλάματα και 7000 “μαμά, μανούλα, να σου πω κάτι”; ξεχνάς και μελέτες και τα πάντα και μια χαρά πατάς τις τσιρίδες και το στέλνεις στο δωμάτιο του με ύφος εξαφανίστηκες ΤΩΡΑ”.
Κλαίει.
Κρατιέσαι στη θέση σου. Πρέπει να κρατιέσαι στη θέση σου, αλλιώς δεν σε υπολογίζει λένε οι ειδικοί.
Κοιτάς γύρω σου με απόγνωση ξανά μήπως βρεις “εκείνον” που θα έπρεπε να μοιράσετε τους ρόλους του καλού και του κακού.
Δεν υπάρχει φίλη μου. Εσύ θα κάνεις και τον καλό και τον κακό μπάτσο.
Δύο σε ένα.
Συσκευασία δώρο σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή.

Κλαις κι εσύ κάπως χαμηλόφωνα μη σε ακούσει.
Θες να πας και να το πάρεις αγκαλιά και να του πείς πως είναι όλα εντάξει.
Πώς ότι κι αν κάνει, είσαι η μαμά του και θα το αγαπάς ατέλειωτα, απεριόριστα, ανιδιοτελώς.
Μα οι ειδικοί λένε…
Δε πα να λένε;
Το παίρνεις αγκαλιά και του λες σ’ αγαπώ και είμαι εδώ, και θα πρέπει να σε μαλώνω, και θα παίζουμε, και θα με ακούς, και θα σε καταλαβαίνω, και θα υπάρξουν φορές που θα μου θυμώσεις απεριόριστα και είμαι προγραμματισμένη να το δεχτώ και αυτό, και θα σου φωνάξω πολύ γιατί κάποιες φορές θα χάσω την υπομονή μου, αλλά παρόλα αυτά θα σε αγαπάω.
Θα σε αγαπάω πιο πολύ απο οτιδήποτε σε ολόκληρο τον κόσμο για πάντα.

Και θα ξαπλώσεις κατάκοπη το βράδυ, θα γυρίσεις να δεις μήπως “εκείνος” είναι εκεί να σε πάρει μια αγκαλιά, να ξεκουράσεις τη ψυχή σου λίγο πάνω του.
Δεν…
Γιατί ξέρεις ότι δε σε παίρνει να κάνεις εκπτώσεις για μια συντροφιά.
Δεν είσαι μόνη. Οι επιλογές σου πια και το αντίκτυπο αυτών μετράνε για δύο.
Δεν θα συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.
Έχεις αποδείξει ότι μπορείς μόνη σου αλλά μαζί είναι πάντα πιο ωραία και το ξέρεις και το ονειρεύεσαι καμιά φορά, αλλά δεν θα το κάνεις από ανάγκη.
Επιλέγεις τόσο προσεχτικά, όσο προσεχτικά αγγίζουμε ένα σπάνιο, πανάκριβο, εξαιρετικά εύθραυστο αντικείμενο.
Γι αυτό να ξέρετε, εάν ποτέ σας επιλέξει μια μόνη μαμά, είστε τόσο τυχερός και τόσο πανάκριβος.
Και κυρίως, είστε επιλογή και όχι ανάγκη.

Κάπως έτσι αποκοιμιέσαι πολλές φορές ανάμεσα σε όνειρα, τύψεις, αγωνίες, άγχη και κάπως έτσι σε ξυπνάει το πρωί ένα μικρό πεταχτό φιλάκι, κρατώντας στα μικρά χεράκια του μια ζωγραφιά.
Τα ματάκια του λάμπουν και σου εξηγεί.
“Επάνω είσαι εσύ μαμά με πολλά χέρια για να προλαβαίνεις όλες τις δουλειές και κάτω πάλι εσύ, τις νύχτες που μαγειρεύεις.”
Και λάμπουν και τα δικά σου μάτια ξαφνικά που βουρκώνουν.

-Σε αγαπώ μαμά, μέχρι το φεγγάρι και τα αστέρια. Είσαι η καλύτερη και η πιο όμορφη μαμά του κόσμου.
Χρόνια πολλά γιατί γιορτάζεις!
-Εγώ; Μέχρι πού σε αγαπώ εγώ παιδί μου;
-μμμμ λές μέχρι εκεί που τελειώνει το άπειρο.
-Και πού τελειώνει το άπειρο είπαμε;
-μμμμ δεν τελειώνει ποτέ.
-ΠΟΤΕ. Σαν την αγάπη της μαμάς.

Και όσο κι αν αναρωτιέσαι αν τελικά τα κάνεις όλα σωστά, θα σου πω.
Όχι, δεν τα κάνεις. Και δεν θα τα κάνεις ποτέ όλα σωστά, γιατί δεν έρχεται η μητρότητα με οδηγίες χρήσης.
Πόσο μάλλον όταν έχεις παραπάνω ρόλους από αυτόν μόνο.
Αλλά αυτές οι στιγμές και άλλες τόσες, σου δείχνουν πως, γαμώτο τελικά “κάτι”κάνεις σωστά κι εσύ!

Σε όλες εσάς εκεί έξω, κι εμένα μαζί, ναι, δεν θα κρυφτούμε, που κολλάτε τα πρόσωπα σας στα κάγκελα των σχολείων στα διαλείμματα.
Που τρέχετε να τα προλάβετε όλα, που τα έχετε μαζί σας από τη νυχού μέχρι τον οδοντίατρο γιατί δεν υπάρχει κάποιος να σας τα κρατήσει έστω για μία ώρα.
Που χτυπάει το τηλέφωνο σκ που λείπει και η καρδιά σας πεταρίζει μήπως και έγινε κάτι και δεν ήσασταν κοντά να το προλάβετε.
Που έχετε αναλάβει όλους τους ρόλους του θιάσου μαζί και δεν ακούτε καν το χειροκρότημα.
Που φτάνουν οι νύχτες κατάκοπες και το μόνο που θέλετε είναι λίγη ησυχία και το αγαπημένο σας βιβλίο αλλά σας παίρνει ο ύπνος στις πρώτες γραμμές.
Που παλεύετε με Θεούς και δαίμονες και τα κοινωνικά στερεότυπα, ακόμα και στην εποχή μας ναι, και τα αδιάκριτα βλέμματα κάθε είδους με το κεφάλι σας ψηλά, γιατί δεν έχετε κάτι να ντραπείτε. Ακούτε; Δεν έχετε.
Που το μόνο που θέλετε πάρα πολλές φορές είναι να βάλετε τα κλάματα και να πέσετε σε μια αγκαλιά που θα σου πει το μαγικό “εγώ είμαι εδώ, μη φοβάσαι”, αλλά αγκαλιάσατε τον εαυτό σας, σφίξατε τα δόντια και χαμογελάσατε, σε όλες εσάς, Χρόνια σας πολλά!
Είστε σπουδαίες!
Είστε μοναδικές!
Είστε οι πιο όμορφες και καλές μανούλες στα μάτια των παιδιών σας και αυτό σημαίνει, ότι κάτι κάνετε καλά!
Χρόνια σας πολλά!
Χρόνια μας πολλά!