TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Εις μνήμην

Εις μνήμην

Η γιαγιά μου με κοιτάζει την ώρα που μαγειρεύει να τρέχω στην αυλή και να γελάω. Γελάει και εκείνη διότι στο πρόσωπό μου βλέπει και τον δικό της εαυτό όταν ήταν στην ηλικία μου, διότι αντιλαμβάνεται πως είμαι και ένα κομμάτι της δικής της βιολογικής συνέχειας. Βλέπει μέσα στα μάτια μου ένα έφηβο κορίτσι που μέσα στην ανεμελιά της νιότης, χτίζει την προσωπικότητά του και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη λογική και την καρδιά.
Η γιαγιά μου με κοιτάζει την ώρα που προετοιμάζω τα μαθήματά μου για το σχολείο. Αισθάνεται εντός της υπερηφάνεια, όχι τόσο γιατί πετυχαίνω κάτι, αλλά περισσότερο γιατί προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη με το πέρασμα της κάθε ημέρας. Αισθάνεται χαρά διότι ξέρει πως μέσα στην αυθορμησία της εφηβείας μου, παραμένω μία αιώνια πεισματάρα και μία δυναμική προσωπικότητα.

Η γιαγιά μου με κοιτάζει και γελάει. Διότι γνωρίζει πως ακόμα και τις φορές εκείνες που θυμώνω ή είμαι αμίλητη, παραμένω εντός μου ένα ευαίσθητο παιδί που απλώς ξεκινάει να ‘’χτίζει’’ την άμυνά του. Ξέρει πως προσπαθώ και εγώ να επαναπροσδιορίσω τον εαυτό μου, σε μία ηλικία στην οποία προσπαθούσα να χρίσω το δικό μου Εγώ και να με προσδιορίσω.

Η γιαγιά μου είναι κοντά μου, τις ώρες εκείνες που αισθάνομαι πως κανένας δεν ενδιαφέρεται για εμένα. Μέσα στο πέρασμα των χρόνων, έχει μάθει πως δεν έχει σημασία η εξωτερική ομορφιά αλλά ο ήρεμος και σοφός άνθρωπος της καρδιάς που διαθέτει εσωτερικό πλούτο και θησαύρισμα γνώσεων.

Η γιαγιά μου με κοιτάζει με χαρά, ακόμα και στο διάδρομο του ξενοδοχείου. Χαμογελάει, ακόμα και αν γνωρίζει πως η καρδιά της πλέον είναι αδύναμη, αλλά θα το παλέψει και δε θα αφήσει τίποτα να τη λυγίσει. Κρύβει επιδέξια μέσα της την αγωνία και το άγχος για το επερχόμενο τέλος, προσπαθεί να κλείσει το μάτι όμως και να αγνοήσει τους κινδύνους και τις άσχημες επιπλοκές. Δεν αφήνει κανένα χειρουργείο να την πτοήσει, δεν αφήνει την ασθενική της καρδιά να σταματήσει να με αγαπάει και να με νοιάζεται.

Η γιαγιά μου δεν έφυγε ποτέ, ακόμα και όταν η καρδιά της σταμάτησε τελικά να χτυπά. Παρέμεινε μία φιγούρα που για εμένα συμβόλισε τη στοργή, το άδολο ενδιαφέρον και την παντοτινή προσπάθεια για την οικογένεια. Είναι μία μορφή στο πρόσωπο της οποία διακρίνει κάποιος τη σύνεση ανάμεσα στο Χθες και το Σήμερα, σου αναδεικνύει το πέρασμα του χρόνου και το πόσο αλλάζει τη σκέψη και την κουλτούρα των ανθρώπων. Βλέπεις τη διαφορά ανάμεσα στις γενιές, μαθαίνεις γεγονότα μίας εποχής στην οποία δεν έζησες με τη σωματική σου υπόσταση μέσα από διηγήσεις.

Για καθέναν από εμάς που είχε μία γιαγιά που του στάθηκε τον στήριξε, για καθέναν από εμάς που εκτιμήσαμε μέσα από μία γιαγιά ή έναν παππού τους ανθρώπους τρίτης ηλικίας και διακρίναμε τη σοφία τους, τις γνώσεις τους και την εμπειρία της ζωής τους που αξίζει να γίνεται σεβαστή από όλους μας.
Εις μνήμην της γιαγιάς μου που με φρόντισε, και για την κάθε γιαγιά που στέκεται σα φωτεινός φάρος δίπλα στην οικογένεια και ενδιαφέρεται για τα μέλη και τα μικρά της παιδιά.

Εις μνήμην, γιαγιά…

 

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *