Έξω για καφέ. Στο μαγαζί πανικός. Ο ένας πάνω στον άλλον. Μετά βίας βρίσκεις ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες. Κάθεσαι, πίνεις το καφεδάκι σου και κάνεις κους κους με τη φιλενάδα. Και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι κάποιος σε κοιτάει. Το πιάνεις στον αέρα χωρίς να το βλέπεις. Και γυρνάς να δεις ποιος είναι αυτός που σε καρφώνει με τα μάτια. Και σου έρχεται ντουβρουτζάς.

Ποιος είναι αυτός ο αψηλός, ποιος είναι αυτός ο τύπος;
Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα.

Είναι ψηλός; Ναι.
Μελαχρινός; Ναι.
Γνωστός; Ναι.
Πολύ γνωστός; Ναι ναι ναι.

Είναι ο παραλίγο γκόμενος που σε ήθελε και δε σε ήθελε. Σε ήθελε γιατί περνούσε πολύ καλά μαζί σου, δε σε ήθελε γιατί όλες οι πρώην γκόμενές του ήταν συλφίδες. Κι εσύ δεν ήσουν. Σε ήθελε γιατί έχεις πολύ χιούμορ και γελούσε συνέχεια, δε σε ήθελε γιατί οι γκόμενες των κολλητών του ήταν μικρές, κοντές και χαζές και ψώνιζαν από τα παιδικά. Σε ήθελε όταν άρχισες να χάνεις κιλά, δε σε ήθελε όταν κολλούσε η ζυγαριά και δεν κατέβαινε με τίποτα. Σε ήθελε ως συνοδό στον γάμο του καλύτερού του φίλου, (που παντρεύτηκε μια στα κυβικά σου), αλλά απόρησε με το πόσο όμορφη ήσουν εκείνη την ημέρα, «παρά τα παραπανίσια κιλά σου». Δε σε ήθελε για να μην του την πει ο άλλος κολλητός, ξέρεις ποιος, ο κοντός που ήταν πιο χαζός από τα λάχανα και έβγαινε μόνο με μισοριξιές. Σε ήθελε όταν έμπλεξες με άλλον και τον είχες γραμμένο κι έβαζε τον καλύτερο του φίλο να σου απαριθμεί τα θετικά του, για να το ξανασκεφτείς. Σε ήθελε όταν αρραβωνιάστηκες και μονολογούσε «Αυτό δε σημαίνει ότι δε με θέλεις πια, ε;».

Και τώρα που πέρασαν κάποια χρόνια κι εσύ δεν έχεις αλλάξει προς το καλύτερο αλλά προς το χειρότερο, με βάση τα δικά του δεδομένα πάντα, σε κοιτάζει με μάτια γουρλωμένα. Τι κι αν εσύ έχεις ήδη χάσει 10 κιλά το τελευταίο εξάμηνο; Από τότε που έχει να σε δει, έχεις βάλει 15. Σκούρα τα πράγματα. Αν υποτεθεί ότι σε νοιάζει βέβαια. Μεγάλωσες, άλλαξες μέσα σου κι έξω σου, έβαλες μυαλό θεωρητικά, αποφεύγεις τοξικούς ανθρώπους και όλα αυτά τα ωραία που συμβαίνουν όταν πατάς τα πρώτα –άντα.

Πως γίνεται αυτό πάντα, δε μπορώ να καταλάβω. Θα δεις αυτόν που δε θέλεις να σε δει, όταν θα είσαι άβαφη, με μαύρους κύκλους, με 15 κιλά παραπάνω και ντυμένη σαν να φόρεσες ότι βρήκες μπροστά σου (ό,τι σου κάνει ακόμα δηλαδή). Τι κάνεις; Τον χαιρετάς; Κι αν σου πει κανένα κουλό; Του τύπου, “Γνωριζόμαστε;”…

Κάνεις τον Κινέζο λοιπόν και συνεχίζεις την κουβέντα σου με τη φιλενάδα. Και αν είσαι και στα πολύ καλά σου ψυχολογικά, εξηγείς στη φιλενάδα σου ό,τι έχει γίνει με το συγκεκριμένο τύπο και γελάς συνέχεια. Ρίχνεις και κάτι κλεφτές ματιές, ρίχνει κι η φιλενάδα και ο τύπος έχει καταλάβει τι παίζει. Κι ενώ περίμενες ότι θα φρικάρεις και θα θέλεις να σε καταπιεί η γη, γελάς σαν τη χαζή ενώ από μέσα σου λες πάλι καλά, που σε απέρριψε την πρώτη φορά λόγω κιλών. Τη δεύτερη τον απέρριψες εσύ. Μία σου και μία μου δε λένε;

 

Β.Θ