TheBluez.gr » 🤣 The FunnyBluez » Εκλογές

Εκλογές

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο είμαι κλεισμένη μέσα στο ασανσέρ ενός δημοτικού σχολείου στο κέντρο της Αθήνας μαζί με άλλους επτά υπέργηρους πολίτες και περιμένω καρτερικά την πυροσβεστική να με απεγκλωβίσει. Καλά, δεν το γράφω κυριολεκτικά, το γράφω νοερά στο μυαλό μου αλλά αν σκεφτείς ότι η κυριούλα ετών 100 (όπως το κόβω) δίπλα μου έχει πάθει υστερία και ουρλιάζει, ο μόνος τρόπος να μην πάθω κι εγώ το ίδιο και τη χτυπήσω είναι να ταξιδεύω νοερά σε άλλη γη, σε άλλα μέρη, την ώρα που ένας αστυνομικός έξω από την πόρτα του ασανσέρ ουρλιάζει πανικόβλητος: «ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΕΡΧΕΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΣΕ ΛΙΓΟΟΟΟΟ!!!»

Όπως καταλάβατε, βρίσκομαι στο εκλογικό κέντρο και ελπίζω σύντομα να βρίσκομαι σπίτι μου, χωρίς να έχω σκοτώσει άνθρωπο και χωρίς να έχω κόψει τις φλέβες μου, προκειμένου να δω τα αποτελέσματα των εκλογών. Εύχομαι ειλικρινά να γίνει αυτό πριν τις επόμενες εκλογές το φθινόπωρο αλλά δεν θα ποντάριζα κιόλας σ’ αυτό.

Η μέρα των εκλογών είναι η αγαπημένη μου. Το διασκεδάζουμε αφάνταστα κάθε φορά στην οικογένεια χωρίς να έχουμε ουσιαστικά κάποιο κέρδος για το ποιος θα βγει τελικά, πράγμα που είναι οξύμωρο αλλά αυτοί είμαστε, μη κρίνετε για να μη κριθείτε. Χθες το μεσημέρι λοιπόν, μαζεύτηκε η οικογένεια για τσίπουρα και στο ενδιάμεσο άρχισε η συζήτηση για το τι θα ψηφίσουμε. Είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί τα τελευταία χρόνια ο καθένας μας ψηφίζει διαφορετικό κόμμα οπότε ρίξαμε πολύ γέλιο αφού μέσα στο μεθύσι προσπαθούσαμε να πείσουμε ο ένας τον άλλο ότι ο δικός μας υποψήφιος ήταν καταλληλότερος (χωρίς να το πολυπιστεύουμε) . Το καλό ήταν ότι ο μπαμπάς βλέπει καθημερινά ειδήσεις από τις οκτώ το πρωί έως τις δέκα το βράδυ και έχει δει όλους τους υποψήφιους οπότε μας έκανε ένα σύντομο βιογραφικό για τον καθένα, χλευάσαμε ο ένας τον άλλο για το τι θα ψηφίσουμε και στη συνέχεια γίναμε τύφλα όλοι. Το λες και εποικοδομητική συνάντηση.

Και φτάνει η σημερινή μέρα των εκλογών και αφού κάναμε κανα μισάωρο να βρούμε που ψηφίζουμε, ξεκινήσαμε πανηγυρικά να πάμε στο εκλογικό κέντρο με τους γονείς για να ρίξουμε την ψήφο. Μέχρι να φτάσουμε στο εκλογικό κέντρο μου λύθηκαν απορίες, όπως π.χ. σε ποιο ψηφοδέλτιο θα βρω τον τάδε υποψήφιο, πως λένε το γνωστό της μαμάς που «Ρε παιδάκι μου, κρίμα από το θεό είναι να μην τον ψηφίσεις αφού θα ρίξεις την ψήφο σου σ’ αυτούς τους άχρηστους, εξάλλου είναι ξάδερφος του μπατζανάκη του κουνιάδου της θείας της κολλητής μου, ας του κάνουμε τη χάρη του ανθρώπου!» πόσους σταυρούς βάζουμε σε κάθε ψηφοδέλτιο (λες και δεν είναι γραμμένα όλα αυτά έξω από τα εκλογικά κέντρα, guess what, στο δικό μας δεν ήταν) και που θα πάμε μετά για καφέ γιατί θα ξεμπερδέψουμε νωρίς.

Ναι, καλά.

Και φτάνουμε στο σχολείο και διαπιστώνουμε ότι το δικό μας εκλογικό κέντρο είναι στον τέταρτο όροφο. Και έχει χαλάσει το ασανσέρ. Και είμαστε όλοι υπέργηροι με πρόβλημα στη μέση, στα γόνατα, στην καρδιά, στα συκώτια, στον εγκέφαλο, κοινώς ερείπια αλλά αυτό δεν μας πτοεί και ξεκινούμε με θετική διάθεση να ανεβούμε τους ορόφους για να ψηφίσουμε. Κάναμε κανα μισάωρο να φτάσουμε καταϊδρωμένοι αλλά δεν έχω παράπονο, γνωρίσαμε κάμποσους ομοιοπαθούντες στη διαδρομή με μπαστουνάκια, μάσκες οξυγόνου και μπανταρισμένα χέρια και πόδια, ευχηθήκαμε καλή ψήφο στα πιο γεροντάκια από μας που τα έφτυναν σε κάθε όροφο και καλό ψόφο στα πιτσιρίκια που ανέβαιναν τις σκάλες τρέχοντας. Ναι, δεν είμαστε πολύ καλοί άνθρωποι κατά βάθος, το δουλεύουμε πάντως.

Και φτάνουμε στην αίθουσα που θα ψηφίσουμε κατάκοποι αλλά πολύ περήφανοι για τον εαυτό μας για να διαπιστώσουμε πως ψηφίζουμε σε δύο κέντρα, τα οποία έχουν τεράστιες ουρές το καθένα απέξω. Και αρχίζει το δίλημμα σε ποια από τις δύο ουρές να περιμένουμε με καλύτερη τη μαμά που έπιασε σειρά στη μέση με το ένα πόδι στη μία ουρά και το άλλο στην άλλη για να μπούμε πιο γρήγορα. Κάτι τέτοιες στιγμές ψιλοντρέπομαι που ανήκω σ’ αυτή την οικογένεια αλλά τουλάχιστον ξεμπερδεύω γρήγορα.

Και φτάνει η σειρά μας και μπαίνουμε με τη μανούλα στη αίθουσα και διαπιστώνουμε πως ψηφίζουμε ΚΑΙ στις κοινοτικές εκλογές ενώ τόση ώρα μας κορόιδευε ότι οι κοινοτικές είναι για τα χωριά. Πρόβλημα, αυτό δεν το είχαμε προγραμματίσει. Να φωνάζω στη μανούλα «Ρε μάνα, τώρα τι κάνουμε;» να μου λέει «Σκάσε παιδί μου και μπες να ψηφίσεις, ρεζίλι με κάνεις!» και μπήκα και ψήφισα και πιστεύω ότι το συγκεκριμένο κόμμα που δεν έχω ιδέα ποιο είναι θα με ευγνωμονεί αφού θα έχει πάρει μόνο τη δική μου ψήφο.

Και τελειώνουμε τρέχοντας για να πιάσουμε σειρά στο δίπλα κέντρο και παρακολουθούμε τον μπαμπάκα που μπαίνει καμαρωτός να ψηφίσει και βγαίνοντας πήρε παραμάζωμα το παραβάν και έτρεχαν οι αντιπρόσωποι να το ξανακαρφώσουν στη θέση του, μέχρι και βελόνα και κλωστή έβγαλαν οι άμοιροι, τους λυπήθηκα λίγο.

Και αφού ψηφίζω ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν καρτερικά στη σειρά, φεύγω τρέχοντας να πάω υπέργηρη θεία με το αυτοκίνητο στο δικό της εκλογικό κέντρο να ψηφίσει. Στη διαδρομή της κάνω μία γρήγορη ανάλυση για τους υποψηφίους, συμφωνώ πως ήταν λάθος να μην της ετοιμάσουμε το ψηφοδέλτιο από πριν και δεν θα το επαναλάβουμε στις βουλευτικές, βρίζω την υποψήφια που θα ψηφίσει και κάνω προπαγάνδα μέχρι που της αλλάζω γνώμη και φτάνουμε στο εκλογικό κέντρο. Εδώ υπάρχει ασανσέρ (ο θεός έχει χιούμορ, το ομολογώ), ανεβαίνουμε πάνω και περιμένουμε σε δύο σειρές τίγκα στον κόσμο. Στο ενδιάμεσο, ρίχνω ματσάκι με κυρία που δηλώνει πως ζαλίζεται και θέλει να μπει μέσα στο εκλογικό κέντρο να καθίσει ενώ απέξω υπάρχει καρέκλα κενή αλλά αυτή όοοοχι, θέλει μέσα και φυσικά τρώει τη σειρά από μας τα μοσχάρια που περιμένουμε υπομονετικά στη σειρά αφού με το που κάθισε μέσα, ξαφνικά της πέρασαν οι ζαλάδες και με ταχύτητα αιλουροειδούς όρμησε και πήρε τη σειρά μας. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της, έφαγε πολλές κατάρες φεύγοντας.

Και αφού περιμένω, βγαίνει η πρόεδρος και ρωτάει αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει με τα πακετάκια των ψηφοδελτίων, όλοι κοιτάζουν τα παπούτσια τους, εγώ την πατάω επειδή την κοιτάω αφηρημένα κατάματα και μπαίνω να βοηθήσω γιατί σκέφτομαι πως αφού θα περιμένουμε καμιά ώρα για να φτάσει η σειρά μας, ας κάνω και την καλή μου πράξη για σήμερα. Χαλάλι του, έβαλα στη θεία το ψηφοδέλτιο που έπρεπε να ψηφίσει πάνω πάνω γιατί αν το έψαχνε ακόμα μέσα θα ήμασταν και αντάλλαξα λάγνες ματιές με το ψηλό μουσάτο αγόρι που έφτιαχνε τα πακετάκια δίπλα μου.

Και αφού τελειώσαμε μετά από μια ώρα, μπαίνουμε με την υπέργηρη θεία μέσα στο ασανσέρ για να φύγουμε. Και την ώρα που κλείνει η πόρτα, μπουκάρουν μέσα άλλα έξι παππούδια σπρώχνοντας με δύναμη που θα τη θαύμαζε ο γυμναστής μου, εγώ ουρλιάζω πως δεν χωράμε, επί ματαίω – και κλείνει η πόρτα και πατούν το κουμπί να κατεβούμε.

Είθε να τα ξαναπούμε στις επόμενες εκλογές. Εγώ εδώ θα είμαι πάντως.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Tet_or_ Alive

Ξεκίνησα ως ροκ και μέταλ εκπομπή. Κατέληξα να γράφω για τη ζωή μου. Αθεράπευτα αισιόδοξη, αγωνίζομαι να αποδείξω σε όλους (και σε μένα) ότι η ζωή είναι υπέροχη, ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι. Στόχος μου είναι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, να αγαπήσω άνευ όρων όλους τους ανθρώπους γύρω μου, κυρίως τον ηλίθιο συνάδελφο στο διπλανό γραφείο και να φτάσω στο σημείο όπου θα οδηγώ σε κατάσταση ζεν και δεν θα βρίζω τους άλλους οδηγούς. Για το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρη.
Tet_or_Alive λοιπόν. Γιατί δεν αξίζει μόνο να ζεις. Χρειάζεται και να το ζεις.
Tet_or_ Alive

Latest posts by Tet_or_ Alive (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *