Εμπιστεύσου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Στην θεωρία όλα εύκολα είναι, στην πράξη τι γίνεται ή πως γίνεται ή μήπως δεν γινεται; Φράση απελπισίας με μερικές σταγόνες φόβου και λίγη σκόνη από ζεστές ενοχές.

Όλοι μας κατά καιρούς έχουμε ξεστομήσει αυτή την πρόταση ή την έχουμε ακούσει μετά από πολύωρες συζητήσεις με δικούς μας ανθρώπους όπου σιγουρα εχει υποθεί απο τον συνομιλητή μας ώς λογικό συμπέρασμα στα επιχειρήματά μας.

Θεωρίες λοιπόν που φτιάχτηκαν για να εφαρμόζονται και να υλοποιούνται, για να μας βάζουν σε ενα τρυπακι συνειδητοποίησης που ίσως δεν είχαμε σκεφτει οτι υπάρχει. Είναι αποτελέσματα σκέψεων ή ακόμα και ενεργειών που αφου τις περισσότερες φορές τόλμησαν να εφαρμοστούν, κατέληξαν σε ενα κοινό αποτέλεσμα. Το να αναρωτιόμαστε αν γίνεται κάτι πράξη ή ακόμα χειρότερα, εαν έχουμε καταλήξει οτι κάτι δεν γίνεται είναι απλά η σύντομη αποφυγή ανάληψης ευθυνών που ο εαυτός μας φοβάται και αντικρούει.

Έχουμε βρεθεί τόσες φορές σε αδιέξοδα και σε καταστάσεις που μας πιέζουν και μοιάζουν αφόρητες, εκεί που φτάνουμε στο τέλμα και οι επιλογές είναι δύο, είτε να πίασεις το τιμόνι και να οδηγήσεις μέχρι εκεί που η ταμπέλα γράφει ευτυχία είτε να τραβήξεις χειρόφρενο και η σήμανση να αναβοσβήνει φόβο. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται σχεδόν πάντα η επιλογή που κερδίζει είναι η δεύτερη.

Εϊναι πιο εύκολο να κρυβόμαστε πίσω απο τα γεγονότα και τις στεναχώριες που οι άλλοι προκαλούν στην ζωή μας, αγνοώντας οτι γίνεται με την ευγενική μας συγκατάθεση, παρά να δείξουμε την δυναμή μας και νοητά στο μυαλό μας να πληγώσουμε αυτούς που στην πράξη μας πληγώνουν. Εϊναι πιο απλό να αποφασίσουμε οτι δεν γίνεται να δώθεί η λύση που με τόση μανία αποφεύγαμε, η οποία όμως μας αφήνει ξάγρυπνους όλη την νύχτα γιατί ξέρουμε οτι αυτή ειναι και η σωστή.

Έχει τίμημα η αλλαγή και τίμημα έχει και οτι πραγματικά μας αξίζει. Όλα αυτά που μπορούμε να έχουμε είναι μια ανάσα μακρυά από τον «μπουφέ» της ζωής απο τον οποίο επιλέγουμε να γεμίσουμε το πιάτο μας με φόβους , αγωνίες και γλυκανάλατες ανασφάλειες αντί να βάλουμε το καλό μας σερβίτσιο και να γευτούμε την ευτυχία, την ελευθερία την αγάπη και την αποδοχή όχι μόνο των καλών πραγμάτων που επιθυμούμε, αλλά την αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού.

Είναι παράλογο το γεγονός του οτι έχουμε τόσες επιλογές σε αυτά που θα ζήσουμε και σε αυτά που θα νιώσουμε, και εμείς σαν αντίστροφος μαγνήτης έλκουμε και διαλέγουμε αυτά που στην ουσια γκρινιάζουμε οτι θέλουμε να αποθούμε. Για κάθε πρόβλημα υπάρχει τουλάχιστον μια λύση και σίγουρα πολλοί διαφορετικοί τρόποι να χειριστούμε τις δύσκολες και άβολες καταστάσεις που μας σερβίρει η ζωή.

Αν όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας ας βάλουμε στο τσεπάκι μας την καλύτερη πλευρά των καταστάσεων και ας γυρίσουμε το παιχνίδι εκεί που μπορούμε να σκοράρουμε. Στην τελική από κάθε αρνητική φάση που περνάμε σχεδόν πάντα υπάρχει ένα μάθημα και ενα καλό που μας δίνει την σκιτάλη να συνεχίσουμε πιο δυνατοί παρακάτω.

Η καλύτερη λύση είναι αυτή που στην ουσία ο εαυτός μας ξέρει τι πρέπει να κάνει και που συνήθως έρχεται σε σύγκρουση με το τοίχος που λέγεται εμπιστοσύνη. Όταν μόνοι μας θεωρούμε πως ο πόνος και η αυτολύπηση είναι τα φυσικά αίτια που πρέπει να προκύψουν μετά από κάθε τύπου σύγκρουση με τον σύντροφό μας, με τις παλαιομένες ιδέες της μάνας μας, με το κόμπλεξ και τους κακούς τρόπους του εργοδότη μας, όπως και πολλών άλλων παρόμοιων καταστάσεων τότε έχουμε ήδη χαράξει τον δρόμο προς τα εκεί.

Καθώς ανύμποροι να εμπιστευτούμε εμάς, αφηνόμαστε σε αυτό που είναι ήδη γνωστό και γινόμαστε ασυνειδητα θύματα των πεπατημένων δρόμων που μας μάθανε να ακολουθούμε με την ελπίδα οτι θα οδηγήσουν κάπου.

Όταν κλείσουμε τα μάτια όμως ξέρουμε. Γνωρίζουμε καλύτερα απο τον καθένα τα θέλω μας που πιθανά μας έχουν στερήσει, ξέρουμε ποια είναι η οδός που οδηγεί στον αρχικό μας προορισμό. Φωνάζει όλο μας το είναι την πιο βαθία μας ανάγκη. Ας ξανακλείσουμε λοιπόν τα μάτια και ας δείξουμε εμπιστοσύνη στο ενστικτό μας καθώς και στο μυστήριο που λέγεται ζωή και να αφεθούμε στα καλά που κρατάει για εμάς και περιμένει να ανοίξουμε τα χέρια μας απλόχερα και να τα δεχτούμε.

Ο άνθρωπος όσο κι αν ψάχνει την ευτυχία στην ζωή του θα παραμένει πάντα ενα πλήρες μαζωχιστικό ον, ακούραστο να παλεύει με τον νου του και τις προκλήσεις που καλείται να ξεπεράσει κάθε φορά ποντάροντας πως και πάλι κάνει το σωστό και ξεχνώντας να ακούσει εκείνη την δική του φωνή που προστάζει ένα πράγμα: Εμπιστεύσου!

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook