TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Ημέρα Αναμνήσεων

Ημέρα Αναμνήσεων

Μπορεί κανείς να έχει αγαπημένο σημείο στον ορίζοντα;
Κι όμως, εγώ έχω. Νότια, στο βάθος ο Πάρνωνας και σε μικρή απόσταση από την γραμμή του ορίζοντα. Εκεί !
Τρία δέντρα. Αυτά είναι! Τα δικά μου δέντρα.
Εκεί που πέφτει πάντα το μάτι μου, όταν κοιτώ έξω από το παράθυρο. Εκεί που ξεκουράζεται το μυαλό μου. Εκεί που σιωπηρά εναποθέτω τις σκέψεις, τους πόθους και τα θέλω μου.
Κι όμως, σήμερα δεν βοηθά.
Σήμερα τίποτα δεν βοηθά. Σήμερα μόνο πίσω θα κοιτώ.

Δεν τη διάλεξα εγώ την ημέρα αυτή.  Ούτε τις σκέψεις που την συντρόφευαν. Μόνες τους ήρθαν.
Τον πρώτο καιρό φώλιασαν. Κατόπιν ρίζωσαν. Η μόνιμη εγκατάστασή τους ήταν ζήτημα χρόνου. Αλλά κι εγώ; Μόνο αμαχητί δεν έπεσα.
Προβληματίστηκα και σκέφτηκα πολύ. Και μετά είπα, γιατί όχι!

Υπάρχει παγκόσμια ημέρα αβγού, γιατί όχι και παγκόσμια ημέρα αναμνήσεων; Και εντάξει, μπορεί να μην είναι παγκόσμια, αλλά ημέρα αναμνήσεων θα είναι! Η δική μου Ημέρα Αναμνήσεων.

Η ημέρα που θα θυμάμαι τους τόπους που έζησα, τους φίλους που έκανα. Τις οικογένειες που έχασα.
Γιατί εμείς τα παιδιά των στρατιωτικών, σε κάθε πόλη, σε κάθε μετάθεση, κάνουμε και μια καινούρια οικογένεια. Με πόνο και δάκρυα την αφήνουμε πίσω μας, κάθε δύο – τρία χρόνια, για να αρχίσουμε και πάλι από την αρχή σε νέα γειτονιά!
Και ναι, με πλήγωνε. Κάθε φορά και πιο πολύ. Όχι που αφήνω πίσω  τους φίλους μου, το σχολείο, τις παρέες μου, την οικογένειά μου, αλλά που πρέπει να αρχίσω πάλι από την αρχή. Που πρέπει να με δοκιμάσουν, να με τεστάρουν, που πρέπει να αποδείξω ξανά ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω. Test drive για κάθε πιθανό αγοραστή.

Αν προσπαθήσεις πολύ, είναι επιτηδευμένη και ψεύτικη η συμπεριφορά σου. Αν είσαι πιο άνετη, πιο χαλαρή, το παίζεις σνομπ!
Και είναι σκληρά τα παιδιά. Κι εγώ αρνούμαι να σκληρύνω.
Κι όσο ανεξάρτητη, σίγουρη και μοιραία έμοιαζα, τόσο μέσα μου έκλαιγα.
Άρχισα να ζωγραφίζω σε γυαλί, να πλάθω τον πηλό, να φτιάχνω κοσμήματα. Τέλος, να γράφω. Ώσπου ξέχασα να σταματήσω.
Έπρεπε να στάξει το δάκρυ για να λυτρωθώ.
Αυτήν την ημέρα λοιπόν, κοιτάζω πίσω μου.

Και βλέπω την Έλλη από την Αθήνα. Την Μαρία και τον Μανωλάκη (ο πρώτος άντρας που θέλησε να με παντρευτεί…!) από την Σητεία. Την Ελένη, την Ελίνα και τον Νίκο από την Αθήνα (επεισόδιο Νο2). Την Άννα, τη Ράνια και τον Στέλιο από τα Χανιά. Αλλά και τον Κώστα, την Νία και τη Γωγώ από την Σπάρτη.
Θυμάμαι την Καραβόπετρα και το βουλιαγμένο καράβι που κάναμε βουτιές στην Σητεία.  Σκουπίζω τα σκονισμένα – ματωμένα γόνατα από το «οικόπεδο», την αλάνα που παίζαμε στα Άνω Πατήσια τη δεκαετία του ’70, αλλά και του ’80. Γεύομαι την αλμύρα στο κορμί μου από τις παραλίες του Πλατανιά και των Αγίων Αποστόλων στα Χανιά. Ισιώνω νοερά το καρότο που βάλαμε για μύτη στον χιονάνθρωπό μας στον Ταΰγετο, κάποια χρονιά. Και παίρνω τηλέφωνο τη Ματίνα και την Ελένη. Που η μοίρα τα ‘φερε να με συντροφεύουν σε περισσότερες από μία περιόδους της ζωής μου!

Έρχονται στο μυαλό μου εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές. Ξενύχτια, εφηβικοί έρωτες, ποτά και τσιγάρα. Εκδρομές, γλέντια και κλάματα. Ερωτικές απογοητεύσεις και παράνομα φιλιά στα σκοτεινά!
Γιατί όλα τα κάναμε. Και στον υπερθετικό βαθμό.  Όταν έπρεπε όμως.
Κι έπειτα μεγαλώσαμε. Σοβαρευτήκαμε. Ή βαρύναμε. Κάποιοι χαθήκαμε, αλλάξανε οι μεταξύ μας σχέσεις.
Φτιάξαμε οικογένειες όλοι. Θα νόμιζε κανείς, πως κλειστήκαμε στο καβούκι μας, πως δεν μας νοιάζει για το παρελθόν, πως ξεχάσαμε.
Κι όμως, οι φίλοι δεν ξεχνιούνται.

Η φιλία δεν χάνεται. Ανάσες παίρνει και αλλάζει μορφή. Εξελίσσεται, μεταμορφώνεται και αναπτύσσεται.

Μάθαμε να δίνουμε. Όχι γιατί μας το ζήτησαν, ούτε γιατί έπρεπε. Αλλά γιατί θέλαμε. Γιατί κάποιος χρειαζόταν μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα απαλό σπρώξιμο για να συνεχίσει.
Ταξίδι είναι η ζωή. Μακρύ, ατελείωτο. Με στάσεις χωρίς προορισμό. Με συνοδοιπόρους. Που τους διαλέγεις και σε διαλέγουν.

Αλλάξαμε πόσες φορές τα σκηνικά στη ζωή μας, ούτε θυμάμαι πια τον αριθμό.
Ήρθε και η στιγμή της μονιμότητας. Έπαιξε και η αποστρατεία του μπαμπά τον ρόλο της. Επέλεξα να μείνω εδώ.
Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Φοβήθηκα.
Είχα μεγαλώσει αρκετά για να αφήσω πίσω μου άλλη μια οικογένεια.

Προτίμησα να τη μεγαλώσω.
Μαζί με τον Ηλία, κάναμε το Βασίλη και τον Κωνσταντίνο. Και συνεχίζουμε όλοι μαζί αυτή τη φορά, να δημιουργούμε αναμνήσεις. Και είναι πολλές. Και κοινές. Είναι το δώρο μου προς τα παιδιά μου. Μονάκριβο φυλαχτό.

Πλέον είναι πολυμελής η οικογένειά μου! Βρήκαν την θέση τους και η Θάλεια με την Μεταξία. Ο Γιώργος με τον Παναγιώτη. Η Άννα, με την Ελπίδα και το Βαγγέλη. Κι ας μην γνωριζόμαστε από κοντά, με όλους. Μοιραζόμαστε όμως τα ίδια πάθη. Ή και τα ίδια λάθη. Μοιραζόμαστε άγχη, αγωνίες, χαρές και πίκρες. Μοιραζόμαστε στιγμές! Κομμάτια του εαυτού μας καταθέτουμε.

Δεν είναι μνημόσυνο αναμνήσεων. Μπορεί να συγκινούμαι, αλλά είμαι χαρούμενη.  Χαίρομαι γι’ αυτά που έζησα και γι’ αυτούς που έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν κάποιο ρόλο στη ζωή μου.
Γιατί η φιλία και η αγάπη μου δόθηκαν απλόχερα τελικά, χαρίζοντάς μου αναμνήσεις.
Και τις τιμώ κάθε χρόνο.
Τέτοια μέρα.

Την δική μου Ημέρα Αναμνήσεων!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Γιώτα Φωτάκου

Με ένα «αμάν» κι ένα «σταμάτα επιτέλους» μεγάλωσα σαν παιδί… Όχι πως άλλαξαν και πολλά μεγαλώνοντας! Απλά πλέον, δεν προλαβαίνει κανείς να μου το πει. Κρατάω από Μάνη αλλά μεγάλωσα στην Κρήτη. Εκρηκτικός συνδυασμός.
Γιώτα Φωτάκου

Latest posts by Γιώτα Φωτάκου (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *