Ημέρα Επανάστασης

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Είκοσι χρόνια. Είκοσι ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από τη μέρα που εκείνη έφυγε από τη σχέση τους. Έφυγε, αποχώρησε. Όχι, όχι δε χωρίσανε, αν αυτή είναι η απορία σας. Έφυγε, απλά ένα βράδυ του καλοκαιριού, όπως ένα βράδυ ζεστό του καλοκαιριού η ιστορία τους είχε ξεκινήσει.

Κι όταν εκείνος την έψαξε, η μόνη απάντηση που είχε να του δώσει ήταν «Σχέση; Ποια σχέση; Δε βλέπω να υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ μας». Κι εκείνος έσκυψε το κεφάλι και μ’ ένα βουβό δάκρυ, απομακρύνθηκε. Μετά από έξι χρόνια που ήταν μαζί, είχε να του πει μόνο αυτό; Σκέψεις και συναισθήματα κλωθογύριζαν στο μυαλό του και άλλες τόσες κλωθογύριζαν στο δικό της. Όχι, δε θα έμενε μόνο με έναν άντρα στη ζωή της. Είχε τόσα ακόμα να δει και να ζήσει… Άλλωστε τι ήταν; Μόνο είκοσι χρονών.

Κι έτσι, είκοσι χρόνια πέρασαν από τότε, με πολλούς άντρες να εναλλάσσονται στη ζωή της με ιλιγγιώδη ταχύτητα, με μεγάλες περιόδους μοναξιάς, με αναζήτηση αυτού που θα την έκανε να αισθάνεται όμορφα. Η σκέψη της όμως , η κρυφή της επιθυμία, η πιο καταχωνιασμένη στα έγκατα της ψυχής της, δεν ήταν άλλη από το να είναι ξανά μαζί με εκείνον. Με εκείνον που της έμαθε τι σημαίνει έρωτας, αγάπη, πάθος. Με εκείνον που σε όλα της τα όνειρα και τις αγωνίες της ήταν εκεί. Με εκείνον που τόσο άδικα έδιωξε από τη ζωή της. Με εκείνον που μια συγγνώμη δε θα ήταν αρκετή για να στεγνώσει όλα τα δάκρυα της ψυχής του. Εκείνον που εξαφανίστηκε από προσώπου γης για να μην τύχει και την συναντήσει. Ώστε να μάθει ο κόσμος ότι πλέον δεν ήταν μαζί, να αποσυνδεθεί το όνομά του από το δικό της και να πάψουν να βλέπουν στα μάτια του την κοινή τους πορεία. Εκείνον που ακόμα κι έτσι παρέμενε ο άντρας της ζωής της κι όλοι οι υπόλοιποι απλά εραστές. Η πρώτη της και μοναδική αγάπη.

Και εκείνη η στιγμή ήρθε, πλησίασε ξανά στο όνειρο ή καλύτερα στη δημιουργία του ονείρου, όταν εκείνος εμφανίστηκε σαν καινούριος υπάλληλος στην εταιρεία που εκείνη εργαζόταν. Τα βλέμματά τους άστραψαν και πάλι, γιατί η φλόγα μεγάλων ερώτων δε σβήνει απλά κοιμάται. Εκείνη, ευκαιρίες έψαχνε για να τον βλέπει έστω για λίγα λεπτά. Εκείνος το πρόσωπό της ονειρευόταν και το όνομά της έφερνε στα χείλη του σε λάθος στιγμές. Και μια τέτοια λάθος στιγμή γίνηκε η αφορμή το όνειρο να παραμείνει όνειρο και απωθημένο για εκείνη.

Εκείνος παραιτήθηκε επιλέγοντας την ασφάλεια της αγκαλιάς της νέας του συντρόφου, αφήνοντας να πλανάται στον ορίζοντα η χαμένη ευκαιρία. Εκείνη η ευκαιρία που αν και οι δύο την είχαν αρπάξει από τα μαλλιά, οι ζωές τους διαφορετική πορεία θα διέγραφε. Εκείνη η στιγμή που σβήνει στο βάρος των «πρέπει» και « καλύτερα ίσως…». Εκείνη η στιγμή που μια αιωνιότητα γίνεται και ένα αόριστο «τι θα γινόταν αν…». Εκείνη η στιγμή του όσα δε φέρνει ο χρόνος… Κι εκείνη βγήκε ξανά στην αναζήτηση…

Είκοσι χρόνια μετά και καθώς τα βλέμματά τους συναντιόντουσαν πάλι, αυτήν τη φορά όχι σε κάποιο μπαρ, όχι σε κάποια εταιρεία αλλά στην είσοδο ενός γυμναστηρίου-βλέποντάς τον με το παιδί του- όλα γύρω της θόλωσαν και ένα ανεπαίσθητο, άηχο θα έλεγες «γεια» βγήκε από τα χείλη της και στο μυαλό της χόρευαν άστρα του ουρανού.

Ποιος ξέρει…Ίσως μια μέρα συναντηθούν ξανά σε εκείνες τις κερκίδες που για πρώτη φορά έδωσαν το πρώτο της ζωής τους φιλί.

14 Ιουλίου ήτανε. Ημέρα Επανάστασης.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *