Ελλάδα της κρίσης. Κορίτσι, γνωρίζει αγόρι. Όχι Έλληνα. Που δεν ζει στην Ελλάδα. Και φλερτάρουν κανα χρόνο, δύο. Οκ μέχρι εδώ θα μου πεις, ούτε η πρώτη είμαι, ούτε η τελευταία. Αγόρι έχει κορίτσι σε σχέση εξ’ αποστάσεως, γιατί ΑΥΤΗ κάνει το μεταπτυχιακό της (σαν να λέμε έχω μια σχέση για τις διακοπές).

Κορίτσι δουλεύει σε τηλεφωνικά κέντρα για τρεις κι εξήντα (ναι, είμαι από αυτές, τις εκνευριστικές, τις επίμονες, που σιχτίριζα τον εαυτό μου μεν, έπρεπε κι εγώ να φάω λίγο ψωμάκι δε)

Αγόρι έπιασε δουλειά σε καλό πόστο σε εταιρία στην χώρα του, η οποία έχει μόλις ανοίξει υποκατάστημα στην Ελλάδα της κρίσης. Αγόρι λέει σε κορίτσι «ανέβα, ψάχνουμε Έλληνες».
Κορίτσι νομίζει πως της κάνει πλάκα, εκείνος όμως όχι φίλοι μου δεν κάνει πλάκα. Κορίτσι έχει χρόνιο θεματάκι υγείας με αρθρίτιδα (επίσης μ’ αρέσει το πλέξιμο και νιώθω πλήρως εξοπλισμένη για την Τρίτη Ηλικία). Κορίτσι κάνει ιατρική έρευνα για αγωγή στην χώρα του και αντάλλαξε e-mail με ανθρώπους που υποτίθεται δουλειά τους είναι ακριβώς αυτό, η έγκυρη πληροφόρηση. Κορίτσι επίσης έκανε έρευνα, διαδικτυακά σεμινάρια και δεν θυμάμαι τι άλλο. Και πάει.

(Κάπου εδώ μερικοί λέτε μέσα σας ΩΧ, κάποιοι άλλοι αναρωτιέστε σε πόση ώρα θα εμφανιστούν τα κουφέτα. Οι του ΩΧ θα νικήσουν, δεν μπορώ τα σασπένς)

Με το που πάω ο γλυκύτατος αυτός άνθρωπος, που ένα έλεγα, δέκα καταλάβαινε, ο άνθρωπος που ξενύχτησε να μου κάνει παρέα σε νύχτα εκλογών γιατί πολύ το είχα αγωνία το αποτέλεσμα, μου αποκαλύπτει πως είναι λέει ίντροβερτ και να μην περιμένω πολλά πάρε δώσε με καφέδες, βόλτες, ξεναγήσεις κτλ κτλ κτλ. Κορίτσι τρώει λίγο τον ουρανό σφοντύλι, αλλά δεν λέει τίποτα.

Όποτε είναι μόνοι τους εκείνος είναι ζεστός, φιλικός, τρυφερός, φλερτάρει σχεδόν ασυναίσθητα (καλά ούτε εγώ πήγαινα πίσω, μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας). Σε γιορτές, γενέθλια, είναι οριακά απαιτητικός για την προσοχή της (ανέβα πάνω να σε κεράσω ΤΩΡΑ που είναι φρέσκες οι πάστες). Όποτε δεν είναι μόνοι τους, κορίτσι γίνεται σχεδόν αόρατο. (Αζαξ – τα τζάμια τα κατακτήσαμε – τώρα και για ανθρώπους), ούτε της μιλάει, ούτε της γελάει, ούτε καλά καλά την κοιτάει. Κι εκείνη δεν μιλάει (πάρτα να μην χρωστάω).

Και περνάει που λέτε ο καιρός, κι εκείνη δουλεύει σαν το σκυλί και το παίζει άνετη κι εκείνος έχει αρχίσει να τη φλερτάρει ξανά και εκείνης πολύ της αρέσει. Και κάποια στιγμή της λέει πως επιτέλους ήρθε ο καιρός να δοκιμάσει την μαγειρική της και θα πάρει μπριζόλες να πάνε σπίτι της να τις μαγειρέψει εκείνη, να φάνε.
Κι όντως έτσι έγινε, την έστησε βέβαια καμιά ώρα (μιάμιση ήταν αλλά ποιος μετράει), γιατί ξεκίναγε η άδεια του και έπρεπε να τελειώσει επείγοντα. Και τώρα τελειώνω κι έρχομαι, 17.30 σχολάγαμε, εκείνος έμεινε μέχρι τις 19.00 στο γραφείο ΕΛΕΟΣ! Και πάνε σπίτι, και χαχαχα και χουχουχου και τρώνε και γελάνε και φλερτάρουν και ναι οκ κάνανε κι άλλα μεν, χωρίς όμως να κάνουν αυτό το συγκεκριμένο. Μην θέλετε να τα μάθετε όλα, εντάξει; Και είναι αγκαλιά κι όλα είναι ωραία και της λέει ότι η κοπέλα του επιστρέφει. ΑΜΕΣΑ. Και ότι ψάχνει να αγοράσει σπίτι. ΑΜΕΣΑ. Με το καλό να την δεχτείς του είπε και πήγε να τραβηχτεί, για να μην τον θάψει ζωντανό, εκεί στο σαλόνι και χαλάσει και το παρκέ και φωνάζει ο ιδιοκτήτης. Κι εκείνος δεν την άφηνε να φύγει από την αγκαλιά του και της φιλούσε τα μαλλιά.

Και πάμε ενάμιση χρόνο μετά.

Κορίτσι και αγόρι πλέον δουλεύουν στον ίδιο όροφο μεν, σε διαφορετικά τμήματα δε. Τα τμήματα τα χωρίζει ένας γυάλινος τοίχος, κορίτσι και αγόρι βλέπονται κάθε μέρα, αλλά κάνουν ότι δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο. Αν και δουλεύουν στον ίδιο όροφο και πηγαινοέρχονται και οι δύο για διάφορα, σχεδόν ποτέ δεν συναντιούνται. Όταν τυχαίνει και συναντιούνται, μιλάνε πλέον τυπικά.

Το αγόρι το αγόρασε το σπίτι και μένει με ΑΥΤΗΝ, είναι μάλιστα πολύ χαρούμενος. Αρραβωνιάστηκαν και ζουν τον έρωτα τους και φαινομενικά όλα του πάνε καλά. Ρίχνει κλεφτές ματιές στο κορίτσι, αλλά εκείνη κάνει πως δεν το προσέχει.

Το κορίτσι μένει στο ίδιο ακριβώς διαμέρισμα, εξακολουθεί να δουλεύει σαν σκυλί, κάνει την άνετη, έχουμε κι ένα εγωισμό, μικρό μεν, υπαρκτό δε. Της λείπει το αγόρι, προπαντός γιατί σε εκείνον είχε βρει έναν καλό φίλο. Χάσαμε τον γκόμενο, να χάσουμε και σε ποιον θα λέμε τον πόνο μας;

Λένε ότι όταν η ζωή σου στέλνει λεμόνια, να κάνεις λεμονάδα. Προσωπικά λέω να κάνεις μαργαρίτες κοκτέιλ και να διαβάζεις TheBluez. Και να χορεύεις ζεϊμπέκικο, βαρύ, μοναχός σου. Γιατί ο έρωτας απαιτεί κι εγώ δεν μετανιώνω που τα έπαιξα όλα. Κι ας έχασα. Άντε βρε στην υγειά σας!

Υ.Γ που αφορά ΑΥΤΗΝ. Ελληνικά δεν ξέρεις αλλά δεν με νοιάζει. Έτσι κακομοίρα μου και τον πληγώσεις θα σε κουρέψω ΓΟΥΛΙ. Υπογραφή η χαζόχαζη που είναι και τρελή (αποδεδειγμένο πλέον) και ξεκάθαρα βιτσιόζα. Γι’ αυτό το νου σου, δεν σου λέω τίποτα άλλο.

Δήμητρα