Η έννοια της απώλειας

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ποτέ μου δεν μπορούσα να συλλάβω την έννοια της απώλειας. Κυριολεκτικά, ο εγκέφαλος μου δεν μπορούσε να καταλάβει πως γίνεται μια μέρα κάποιος άνθρωπος να είναι στην ζωή σου και την επομένη να εξαφανίζεται. Όλα όσα έζησες και πίστευες ότι θα ζήσεις ακόμα, ξαφνικά να χάνονται. Να μένουν μόνο κάτι αναμνήσεις που και αυτές με τον καιρό σβήνουν και χρειάζεσαι μια κολλητή να σου υπενθυμίσει με ποιον ήσουν και τι έκανες.

Το πρώτο σοκ ήρθε όταν η τότε σχέση μου εξαφανίστηκε μέσα σε δύο ώρες, όσο και κράτησε η ταινία που είχα πάει να δω με τις φίλες μου στο σινεμά. Γέλια, ποπ κορν, Dolby surround και άφαντος μετά. Ούτε μήνυμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε ένα post it στην οθόνη του υπολογιστή. Δεν είμαι ούτε μια Carrie Bradshaw;

Το επόμενο και πιο σκληρό σοκ, ήρθε με τον θάνατο της μαμάς μου. Η αφετηρία μου, το στήριγμα μου, το σημείο αναφοράς μου, ευτυχώς ή δυστυχώς, έπαψε να υπάρχει. Δεν ήταν ξαφνικό και ρεαλιστικά και κυνικά, κάποτε θα γινόταν και αυτό. Έλα μου όμως που ποτέ δεν το περιμένεις. Ακούς και εσύ αιώνια η ψυχή και νομίζεις ότι θα είναι εκεί για πάντα. Πιστεύω ότι είναι εκεί για όσο τους χρειάζεσαι, συνειδητά ή ασυνείδητα. Σαν το σύμπαν να τα έχει όλα ρυθμισμένα. Όχι με την έννοια της μοιρολατρίας, αλλά με την έννοια των έξτρα μπόνους για να περάσεις την πίστα.

Το τρίτο, είναι ο πρώην μου, αυτός που λες: με αυτόν δεν θα χωρίσω ποτέ, δεν γίνεται, είναι ο σύντροφος μου, η συνήθεια μου. Ναι καλά! Ακριβώς αυτό, η συνήθεια μου, ίσως και τίποτα παραπάνω. Για πολύ καιρό πρόθυμοι και οι δύο να συμβιβαστούμε σε μια κατάσταση εγωισμού και φόβου μοναξιάς. Πρόθυμοι να μπερδέψουμε την αγάπη με το δεν θέλω να μείνω μόνος. Μια ωραία μέρα όμως, που οι πλανήτες και όλα τα αστέρια του γαλαξία  συντονίστηκαν, πάρθηκε η απόφαση.

Κόσμος πάει και έρχεται, όπως λέει και το τραγούδι και εγώ κάθε φορά προσπαθώ, καταρχάς να βρω από πού μου ήρθε, και όταν το βρω να αρχίσω να επεξεργάζομαι τα αισθήματα και συναισθήματα που υπήρχαν ή σε κάποιες περιπτώσεις δεν υπήρχαν. Κάποιες φορές δεν φταίω εγώ, όπως στον θάνατο. Σε άλλες, πρέπει να δω το μερίδιο ευθύνης μου και να μην καταδικάσω τον άλλον σε έναν κυκεώνα βρισίματος και σε ένα αέναο «μωρέ δεν πα να…»

Δεν χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα τόσο προσωπικά. Δεν ήρθαν σε αυτόν τον πλανήτη για να μου καταστρέψουν την ζωή. Την ημέρα, άντε και τον χρόνο μπορεί, αλλά δεν ήρθαν για να μου κάνουν κακό. Πόσους με την σειρά μου έχω πληγώσει εγώ; Άθελα μου μερικές φορές, άλλες πάλι εσκεμμένα. Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν κακοί και καλοί άνθρωποι. Όλοι είμαστε εν δυνάμει.

Ο χρόνος σου παίρνει ή σου φέρνει αντίστοιχα. Όσο ξαφνικά κάποιοι χάνονται, έτσι ξαφνικά κάποιοι εμφανίζονται. Ο λόγος ποτέ ξεκάθαρος από την αρχή, αλλά είναι πάντα εκεί και περιμένει να τον ανακαλύψεις. Και όταν ανακαλυφθεί, τότε γίνεται η μαγεία. Αυτή η μαγεία που κρατάει τον γαλαξία, τον πλανήτη και τους ανθρώπους του στο παρόν.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook