TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Η δύναμή μου ήσουν εσύ!

Η δύναμή μου ήσουν εσύ!

Η δύναμή μου ήσουν πάντοτε εσύ

Έχω τέσσερα, πέντε χρόνια να σε δω. Απορώ πώς ζούσα, πώς περνούσαν οι ημέρες μου και δεν αντίκριζα διόλου τη γλυκιά σου τη μορφή. Όμως, δεν μπόρεσα ποτέ μου να σε ξεχάσω, σε αναζητούσα πάντοτε, όπου και αν πήγαινα. Παντού μύριζα το άρωμά σου, έβλεπα το αποτύπωμα των χεριών σου σε καθετί, παντού αισθανόμουν το χαμόγελό σου. Διότι, όταν κουβαλάς κάποιον παντοτινά μέσα στην ψυχή σου, η σωματική μορφή είναι ακόμα πιο δυνατή. Δεν έχει σημασία αν δεν τη βλέπεις πάντοτε, αυτή παραμένει μέσα σου.

Δεν μπόρεσα ποτέ μου να σε ξεχάσω. Βρισκόσουν πάντοτε ένα βήμα πιο μπροστά από εμένα, υπήρχες βαθιά στη μνήμη μου και από εκεί δεν ξεκόλλησες ποτέ. Σε έψαχνα πάντοτε, σε κάθε μου μικρή και μεγάλη στιγμή: όταν έπινα τον καφέ μου, όταν διάβαζα ένα βιβλίο, όταν έβγαινα για περπάτημα στην παραλία.  Και όλες αυτές οι μικρές στιγμές, δημιουργούσαν τις ώρες της κάθε ημέρας μου.

Η μεγαλύτερή μου παρηγοριά, ήταν οι ώρες εκείνες που έβρεχε και κρυβόμουν πίσω από αυτή τη δικαιολογία, ώστε να αισθάνομαι πως ευθύνεται αυτή που δε σε βλέπω.  Και ενώ προσπαθούσα να διακρίνω στο πλήθος τα μάτια σου, κατέληγα να ζωγραφίζω σπιτάκια στα τζάμια με τις σταγόνες της βροχής.

Ακόμα και αν μου έλεγαν πως ομορφότεροι άνθρωποι με περιμένουν εκεί έξω, ακόμα και τότε, η μνήμη μου βρισκόταν σε εσένα. Διότι στα δικά μου μάτια, τίποτα ωραιότερο στον κόσμο δεν υπήρξε, κόσμημα πολυτιμότερο κανένας ποτέ δε φόρεσε. Ακόμα και αν μου έλεγαν πως σημαντικότερους ανθρώπους θα γνωρίσω, και πάλι μέσα μου δε σταμάτησες να υπάρχεις, καθώς σπουδαιότερο πλάσμα από εσένα δεν πέρασε από τη ζωή μου.

Κανένα τραγούδι δεν μπόρεσε να περιγράψει τη θλίψη μου, κανένα ποίημα να εκφράσει το βάθος των συναισθημάτων μου. Όλα αυτά τα κρύβω μέσα μου. Προσπαθώ να σε δω τόσους μήνες, ώστε να τα ομολογήσω. Κανένας ζωγράφος δεν μπόρεσε να ζωγραφίσει τα δικά μου συναισθήματα και τη μοναξιά μου, κανένας πίνακας δεν κατάφερε να περιγράψει τη μελαγχολία μου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ή να περιγράψει τι υπήρχε μέσα μου όλους αυτούς τους μήνες, μόνο η ψυχούλα μου το γνωρίζει.

Και όταν ερχόντουσαν εκείνες οι στιγμές που δεν άντεχα, εκείνες στις οποίες λύγιζα επειδή δε σε έβλεπα και μέσα μου διαλυόμουν, τότε σκεφτόμουν: Η αγάπη μου κάπου ζει, κάπου υπάρχει, ίσως και να είναι πιο κοντά σε εμένα από όσο πιστεύω και εγώ να μη μπορώ να σε διακρίνω. Και αυτή η σκέψη, πως ίσως σε ξαναδώ, με γαλήνευε και ισορροπούσε τη θλίψη μου. Γιατί σίγουρα, κάπου υπήρχες και ήταν βέβαιο πως κάποτε θα σε ξαναέβλεπα. Μπορείς να αντιληφθείς, άραγε, πόσο σημαντικό ήταν αυτό για εμένα;

Και η δύναμή μου ήσουν πάντοτε εσύ, ακόμα και όταν δε σε έβλεπα. Ω Θεέ μου, ποτέ σου δε θα μπορέσεις να καταλάβεις το βάθος όλων αυτών που σου λέω, ίσως και να μη μπορέσεις ποτέ σου να με πιστέψεις απόλυτα. Αλλά αυτή είναι αλήθεια μου και βγαίνει από μέσα μου δίχως ντροπή και δισταγμό.

Ακόμα ελπίζω να σε δω. Και ο κόσμος αυτός που είναι τόσο μικρός, το όνειρό μου, μπορεί να κάνει πραγματικότητα…

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *