Η Εντολή της Κόμισσας – Πρώτο Μέρος – 3

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Αν κάποιος ριψοκίνδυνος ταξιδιώτης περνούσε με αερόστατο από τα Καρπάθια Όρη γύρω στις δέκα το πρωί, αλλά και για πολλές ώρες αργότερα, με την ελπίδα να θαυμάσει με το τηλεσκόπιό του το χειμωνιάτικο, ορεινό τοπίο, τα λιγοστά ζώα που κυκλοφορούσαν στα δάση, τα μικρά σπίτια και τους κατοίκους με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, θα μετάνιωνε για τα λεφτά που είχε δαπανήσει, καθώς θα αδυνατούσε να δει τι συνέβαινε στο έδαφος. Με το που θα κοιτούσε προς τα κάτω, θα νόμιζε με τη νοσηρή φαντασία του ότι είτε είχε χάσει την όρασή του και έβλεπε μια ατελείωτη θολούρα, είτε η πλάση και τα όντα της είχαν πεθάνει με βίαιο τρόπο, και, σαν να είχε ευσπλαχνιστεί ο Θεός τον ταξιδιώτη, είχε φροντίσει να καλύψει με το δικό Του τρόπο το σαδιστικό έγκλημα του Διαβόλου που είχε διαπραχθεί.

  Σε περίπτωση που στεκόταν τυχερός ο ταξιδιώτης μας και κατάφερνε να ξεπεράσει τον εκνευρισμό του και, κυρίως, την έλλειψη καθαρού οπτικού πεδίου -η οποία προφανώς εμπόδιζε τον προσανατολισμό του και θα επαύξανε την ανησυχία του-, και έφτανε τελικά σε μια κατοικημένη περιοχή, θα γύριζε στην πατρίδα του το ταχύτερο δυνατό, μην έχοντας άλλη διάθεση για διακοπές. Στο σάκο του, θα είχε μερικά αναμνηστικά μπιχλιμπίδια από τη γηραιά κυρία, στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο που είχε διαμείνει, ενώ στο στόμα του θα ερχόταν ενίοτε η γεύση των ντόπιων καυτερών φαγητών που είχε φάει, καθώς και της δυνατής βότκας που οι ντόπιοι συνδύαζαν με κάθε τι που έτρωγαν ή έπιναν. Όμως, δεν θα ήταν εφικτό να περιγράψει στους φίλους και τους συγγενείς του τις ομορφιές της ορεινής Τρανσυλβανίας, κι αυτό θα ήταν ένα φαινομενικά αιώνιο πλήγμα για τον εγωισμό του –και την τσέπη του, φυσικά. Αλλά θα το ξεπερνούσε. Με το που θα άρχιζε ξανά τη ρουτίνα της καθημερινότητας της μεγαλούπολης που ζούσε, το ταξίδι του θα γινόταν σιγά-σιγά μια αόριστη ανάμνηση, που, μετά από χρόνια, θα μπορούσε και να πιστέψει ο ταξιδιώτης μας ότι δεν είχε συμβεί κιόλας, αν δεν έβρισκε τυχαία καταχωνιασμένα σε ένα συρτάρι στην αποθήκη του σπιτιού τα ξύλινα και μάλλινα αντικείμενα που του είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου.

  Αυτό που δεν ήξερε ο ταξιδιώτης ήταν πως, στην πραγματικότητα, είχε σταθεί πολύ τυχερός. Όχι μόνο γιατί τις πρώτες εκείνες ώρες της 25ης Φεβρουαρίου του 1897 δεν συνέβη κάτι «σπουδαίο» στην ευρύτερη περιοχή, αλλά βασικά επειδή ο ίδιος θα ήθελε να μείνει κι άλλο εκεί, περισσότερες ώρες, μέρες, μπορεί και μόνιμα. Συμβαίνει συχνά αυτό: ένας «ανήσυχος» άνθρωπος, που του αρέσουν τα ταξίδια και έχει μεγαλώσει όλη του τη ζωή σε μια πόλη, έχει το διακαή πόθο να δει (και να περιηγηθεί σε) μιαν απέραντη έκταση βουνών, δασών και μικρών γραφικών χωριών –ή, αντίστοιχα, σε παραθαλάσσια μέρη.

  Όμως, δεν θα ήταν καλή ιδέα. Γιατί εκείνος πιθανότατα θα ήθελε να περάσει ξέγνοιαστα, να κάνει βόλτες, να συναναστραφεί με τους ντόπιους, να δει πώς ζουν, να γλεντήσει μαζί τους. Αλλά αυτά δεν θα τα έβρισκε, σίγουρα όχι στο Μπραν. Όχι αυτή την περίοδο. Δεν ήταν μόνο οι καιρικές συνθήκες που δυσκόλευαν την οποιαδήποτε περιήγηση και το ότι οι άνθρωποι του χωριού δεν είχαν καμία διάθεση για γιορτές και ενασχόληση με οτιδήποτε (και οποιονδήποτε) άλλο, εκτός από τους δικούς τους και τις όποιες δουλειές είχαν να κάνουν. Στο Μπραν, είχε ξεκινήσει μια κατάσταση που ο ταξιδιώτης δεν θα καταλάβαινε, όχι στην ολότητά της, παρά σε ένα βασικό επίπεδο, αλλά και αυτό όταν θα ήταν πολύ αργά για να δραπετεύσει. Ένας εφιάλτης που χάρασσε την ψυχή κάθε άντρα, γυναίκας και παιδιού, και που όδευε προς την κλιμάκωσή του, η οποία δεν θα ήταν η ανακουφιστική αφύπνιση στο κρεβάτι του σπιτιού του ατόμου, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον κίνδυνο, αλλά μια αγωνιώδης προσπάθεια για λύτρωση.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

2 σκέψεις στο “Η Εντολή της Κόμισσας – Πρώτο Μέρος – 3”

  1. Τάκης Κομνηνός
    Τάκης Κομνηνός

    Γεια σας! Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε και που είπατε την άποψή σας. Το συγκεκριμένο απόσπασμα στην τρίτη σελίδα είναι απλά ένας τρόπος για να προετοιμάσω το “έδαφος” ότι η κατάσταση θα κορυφωθεί. Θεώρησα ότι θα ήταν μια διαφορετική και ίσως και ενδιαφέρουσα ‘πινελιά’ στο κείμενο. Για τα υπόλοιπα αποσπάσματα, πρέπει να σκεφτούμε ότι βλέπουμε την άποψη/συμπεριφορά κλπ πολλών χαρακτήρων, δίνοντας όμως βάση σε ορισμένους. Οπότε, θα βγει και το κείμενο πιο εκτενές, απ’ ό,τι αν εστίαζα μονάχα σε δυο τρεις, για παράδειγμα. Θα λάβω υπ’ όψιν, όμως, το σχόλιό σας, για τα επόμενα κεφάλαια.

  2. Avatar
    Μαρία Παπαδογιαννάκη

    Με μεγάλο σεβασμό και αγάπη σε ένα συγγραφέα που εκτιμώ.
    Το κείμενο είναι πολύ φλύαρο και η τρίτη σελίδα εντελώς άχρηστη.
    Λυπάμαι πολύ αν είμαι απότομη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook