Η εξωσωματική μου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ήμουν από αυτές που έλεγαν «εγώ εξωσωματική ποτέ». Όχι. Εγώ θα υιοθετούσα, θα γινόμουν μάνα στα χωριά sos, θα «σεβόμουν τις προσταγές της φύσης». Και να που βρίσκομαι εκεί που ποτέ δεν θα ήμουν. Το γιατί δεν έχει σημασία πια, όποιος μπορεί έστω και λίγο να μπει στη θέση μιας γυναίκας που θέλει παιδί κι έχει διαβάσει 5 πράγματα για το πώς γίνεται μια υιοθεσία, μπορεί να καταλάβει. Όποιος δεν πάσχει από αλαζονεία χειρίστου είδους, και μαλακισμένο ψώνισμα επειδή έκανε παιδί χωρίς δυσκολία, μπορεί να νιώσει.

Έχω κάνει ό,τι εξέταση μπορείς να φανταστείς. Έχω δείξει το τέτοιο μου σε δεκάδες γιατρούς, παραγιατρούς, νοσηλευτές. Έχω «φάει» την γαμημένη τη σαλπιγγογραφία, που μόνο θρίλερ μπορεί να θυμίσει. Κι όλα αυτά, για να μαζέψω δυο ντοσιέ εξετάσεις, να τις πάω στην επιτροπή και να μου δώσουν τη συνταγή για να φάω τα φάρμακα με το κουτάλι. Άλλες κάνουν σεξ  για να ρθει το παιδί, κι εγώ ανοιγω τα πόδια μου και ουρλιάζω από τον πόνο κάτω από τις ακτίνες. Κι είναι μόνο η αρχή…

Με τα δυο ντοσιέ στην επιτροπή, εγώ κι ο Πάνος, οι δυο μας, κι άλλες σκυθρωπές δυάδες ανθρώπων. Κάνει ο ένας ότι δεν βλέπει τον άλλον. Και παρ’ολα αυτά συμπονεί ο καθένας τον καθέναν. Δεν θυμάμαι το πρόσωπο κανενός και καμιάς. Πήραμε τη σφραγίδα που θα μας γλιτώσει από 3.500 ευρώ σε φάρμακα (στο κέντρο εξωσωματικής θα δώσουμε άλλα τόσα φυσικά). Τροχάδην στο ΙΚΑ, να πάρουμε τις ορμόνες. Ένας σκασμός ορμόνες, σύριγγες, μαλακίες… Πώς θα τα κάνω όλα αυτά Χριστέ μου; Ούτε ντεπόν δεν έπαιρνα εγώ.

Και ξεκινάει η πορεία: ενέσεις, τρυπήματα, έβαλες τα σωστά ml; Είναι ακριβώς η ώρα της ένεσης; Και ξανα ανοιγεις τα πόδια, να μετρήσουμε τα ωάρια. Μεγάλωσαν τουλάχιστον; Ή τζαμπα φαρμακώνομαι;

Μια γυναίκα σε φυσιολογικό κύκλο έχει ένα ωάριο που ωριμάζει πριν πέσει, και ίσως νιώθει πρησμένη. Εγώ έχω 14. Έχω φουσκώσει σαν μπαλόνι, πονάω σαν τρελή. Περπατώ σκυφτή. Στη δουλειά με ρωτάνε με νόημα αν είμαι έγκυος. Θέλω να κλάψω και να τους πω να γαμηθούνε…

Στις 11 κάποιοι συνάδελφοι βγαίνουν για τσιγάρο, άλλη μιλάει στο τηλέφωνο με τον γκόμενο, κι εγώ τρυπάω την κοιλιά μου στην τουαλέτα σαν ναρκομανής. Μια ανάσα, δύο ανάσες –έλα… μην το σκέφτεσαι, ρίχ΄την να τελειώνεις- Τρίτη ανάσα και «Χρακ!» βελονιά. Όχι στο σημείο που μελάνιασε χθες, από την άλλη μεριά σήμερα, λίγο πιο πέρα από εκεί που μελάνιασε προχθές. Μαζεύω όλα τα πειστήρια του εγκλήματος στην τσάντα μου και βγαίνω από την τουαλέτα δήθεν άνετη, σχεδόν ένοχη. Νιώθω χάλια, η κοιλιά τσούζει, κι εγώ άνετη. Κι αυτές μιλάνε ΠΑΛΙ για τα παιδιά τους και πόσο τους εκνευρίζουν που κάνουν ζημιές. Μου ρχεται να ουρλιάξω, να τις ξεμαλλιάσω. Γιατί ΑΥΤΕΣ να κανουν παιδιά κι εγώ να τρυπιέμαι; Με κοιτάνε που κάνω πως ψάχνω δήθεν κάτι και νιώθω ότι ή έχουν καταλάβει ή με θεωρούν αχώνευτη. Η πρησμένη μήτρα ασφυκτυά πλέον στο παντελόνι μου, πώς θα σηκωθώ από την καρέκλα;

Κι έρχεται η μέρα της ωοληψίας…

Έρχονται οι μαίες να με καλοπιάσουν πριν την διαδικασία… «Θα κανουμε ενεσουλα, αναισθησία, θα παρουμε τα ωάρια, να βγουν εμβρυάκια»… Δεν μου πάτε στον γεροδιαολάκο όλες σας; Λες και η ενεσούλα πονάει λιγότερο από την ένεση.

Τα πόδια ανοιχτά ξανά, μάσκες, γάντια, παπαριές… μου χτυπάνε και τη μέθη και ξυπνάω ευτυχώς μαστουρωμένη. «9 ωάρια Σμαραγδάκι! Πολύ καλά!». Τι 9 ρε παιδιά; 14 τα βγάζαμε! «Ε, μπορει, αλλά μπλα μπλα μπλα». Σκατά, 9. Να δούμε τι θα γίνει τώρα. Θα τα γονιμοποιήσουμε λέει και θα τα βάλουμε στην κατάψυξη. Η εμφύτευση των εμβρύων στη μήτρα θα γίνει άλλο μήνα, για να ξεπρηστει το ενδομήτριό μου.

Πάω σπίτι και μόλις φεύγει η μαστούρα, ξεκινά το real stuff … Πόνος διαολεμένος, πόνος σαν μαχαιριές, σαν σουβλιές. Κι ο άντρας μου να με χαϊδεύει τάχα με ψυχραιμία, κι όταν γυρνάει να δει τηλεόραση, να βλέπω τα ματια του να γυαλίζουν βουρκωμένα. Αυτός κάνει ότι δεν κλαίει, κι εγώ ότι δεν τον βλέπω. Τηλέφωνο, «Σμαράγδα, γονιμοποιήθηκαν τα 5. Μια χαρά», «Τι μια χαρά; 9 δεν ήταν; Εγιναν 5;», «δεν γονιμοποιούνται όλα, δες το θετικά, δεν είναι λιγα…».

Κοιμάμαι και στέλνω προσευχές για τα 5 γονιμοποιημένα. Και έπειτα έρχεται το άλλο τηλεφώνημα «Σμαράγδα επιβίωσαν τα 3» . Σιωπή… Μόνο δάκρυα. «Μην στεναχωριέσαι κορίτσι μου, σου φαίνονται λίγα, αλλά δεν είναι. Θα γίνει ό,τι καλύτερο». Δεν μπορώ καν να απαντήσω, απλά τρέχουν δάκρυα.

Κι οι μέρες περνούν με μια υποκριτική ησυχία. Δεν μιλάμε καθόλου για το τι θα γίνει σε έναν μήνα. Όχι γιατί δεν αγωνιούμε, ούτε γιατί δεν τα μοιραζόμαστε όλα σαν ζευγάρι.

Δεν μιλάμε γιατί είμαστε τόσο αγαπημένοι και ταιριαστοί, που ξέρουμε ότι έχουμε κουραστεί. Δεν θέλουμε ούτε να σκεφτούμε, ούτε να ελπίσουμε, ούτε καν να παραπονεθούμε. Δυο φίλοι μας που ξέρουν (οι μόνοι δηλαδή) μας λένε «όλα καλά θα πάνε». Την μισώ την έκφραση, αλήθεια. Δεν θα έλεγα ποτέ κάτι τόσο ισοπεδωτικό, κάτι τόσο αβέβαιο. Βασικά τα μισώ όλα. Και όλους. Με νοιάζει μόνο ο άντρας μου, εγώ και τα κατεψυγμένα μας έμβρυα. Κι ας είναι τρία. Είμαστε μόνοι.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook