Τον Β. Τον γνώρισα μέσω κοινής παρέας μια Κυριακή απόγευμα. Δεν ήταν εντυπωσιακός εμφανισιακά ώστε να μου τραβήξει την προσοχή, ούτε έτυχε να ανταλλάξουμε κουβέντες πέρα από τα βασικά όταν μας σύστησαν ώστε να με τραβήξει κάτι στην προσωπικότητα του. Λίγες εβδομάδες μετά μου έστειλε αίτημα φιλίας στο facebook και αμέσως μετά την αποδοχή, ήρθε το πρώτο του μήνυμα. Μιλούσαμε χαλαρά για ώρες, είχε τον τρόπο να σε κάνει να νιώσεις άνετα. Μου ζήτησε να βγούμε, κανονίσαμε για το επόμενο κιόλας βράδυ.  Φίλος φίλων μου ήταν, ένας «από τα παιδιά». Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Το βράδυ μας πέρασε ευχάριστα. Εκείνος έδειχνε όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα, ήθελε να μάθει τα πάντα για τη ζωή μου. Καταλήξαμε σε ένα ταβερνάκι να πίνουμε κρασί. Οι ώρες περνούσαν τόσο ευχάριστα και η κουβέντα έβγαινε τόσο αβίαστα που όταν ο υπάλληλος μας ενημέρωσε πως σε λίγο κλείνουν, δε θέλαμε να χωριστούμε ακόμα. Καταλήξαμε στο σπίτι του να συνεχίζουμε την κουβέντα μας με μια μπύρα στο χέρι. Ξύπνησα το επόμενο μεσημέρι γυμνή στην αγκαλιά του. Εκείνος είπε πως δεν κοιμήθηκε, είχε μείνει να με κοιτάζει. Ήμασταν πια μαζί.

Οι πρώτοι μήνες κυλούσαν όμορφα, ίσως όσα έγιναν μετά να επισκιάσαν όλα τα υπόλοιπα και οι αναμνήσεις μου από τις καλές εποχές μας σα ζευγάρι να είναι θολές γι’ αυτό. Θυμάμαι πως ο αδιάφορος για μένα στην αρχή Β., ήταν πλέον το Άλφα και το Ωμέγα μου. Τι κι αν ήταν λίγο τσαμπουκάς , τα άτομα του κύκλου μας έτσι είναι. Κι αν έπινε και κανένα ναρκωτικό που και που, ποιος δεν το κάνει; Το σεξ μετά άλλωστε ήταν καλύτερο.

Η πρώτη σφαλιάρα ήρθε 3 μήνες μετά. Τριήμερο Καθαράς Δευτέρας πήγαμε με την παρέα εκδρομή. Έτυχε στο ίδιο μέρος να βρεθεί και ο πρώην μου με τη νυν κοπέλα του και μιας και έκανε κι εκείνος παρέα με τα παιδιά, κάθισαν μαζί μας για φαγητό. Το βράδυ στο ξενοδοχείο ο Β. μου κράταγε μούτρα, ισχυριζόταν ότι στο τραπέζι κοίταζα συνέχεια τον πρώην μου. Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω πως δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, πως με τον Χ. είχαμε χωρίσει εδώ και καιρό και πως μαζί του ήμουν πια. Ένιωσα την παλάμη του να μου καίει το μάγουλο. Με άφησε στο δωμάτιο και πήγε να βρει την παρέα. Ισχυρίστηκε πως είχα πονοκέφαλο και έκατσα στο δωμάτιο να κοιμηθώ. Γύρισε μετά από ώρες, μισοκοιμόμουν όταν μπήκε στο δωμάτιο. Όλο το υπόλοιπο βράδυ έπινε όση κοκαΐνη δεν είχε πιει όσο ήταν έξω, έβλεπε τσόντες στον υπολογιστή και ερχόταν, με ξύπναγε και με πήδαγε. Δεν προλάβαινε να με ξαναπάρει ο ύπνος και η διαδικασία επαναλαμβανόταν. Την επομένη μέρα μου ζήτησε συγγνώμη, μου είπε πως τον τύφλωσε η ζήλια γιατί δεν ήθελε να με χάσει. Τον συγχώρεσα. Το υπόλοιπο τριήμερο ήταν γλυκός και τρυφερός, νόμιζα πως αφήσαμε πίσω μας την κακιά στιγμή. Όταν πλέον γυρίσαμε στο διαμέρισμα του, η συμπεριφορά του άλλαξε πάλι, πλέον δεν ήταν μπροστά η παρέα μας για να το παίζουμε αγαπημένο ζευγαράκι, στο μυαλό του εξακολουθούσα να κοιτάζω τον πρώην μου όπως εκείνη την πρώτη μέρα στο φαγητό. Το γεγονός βέβαια πως δεν έγινε επιθετικός αλλά μου κρατούσε μούτρα, με καθησύχασε και ενίσχυσε την πεποίθηση μου ότι απλά ζήλεψε και φέρθηκε έτσι.

Στο διάστημα που ακολούθησε, τα μισά βράδια που περνούσαμε μαζί ήταν όπως παλιά. Τα υπόλοιπα επικρατούσε το τρίπτυχο κόκα – τσόντα – σεξ. Κάποιος μπορεί να πει ότι αν δεν αρνήθηκα και δεν αντέδρασα δεν ήταν βιασμός. Στο σώμα μπορεί όχι, ο βιασμός ήταν στην ψυχή μου. Τις στιγμές εκείνες δεν ήμουν εγώ, έβγαινα από το σώμα μου και παρακολουθούσα τι μου συνέβαινε με απάθεια, σα να έβλεπα ταινία.

Λίγους μήνες μετά, του Αγίου Βαλεντίνου με χτύπησε για δεύτερη φορά. Τσακωθήκαμε για ασήμαντη αφορμή, κάποια ζήλια του πάλι. Αυτή τη φορά αντέδρασα και σηκώθηκα να φύγω. Καθώς φορούσα τα παπούτσια μου, μου τα βούτηξε από το χέρι και άρχισε να με χτυπάει στο κεφάλι με αυτά. Με έσυρε μέχρι την άλλη άκρη του σπιτιού και με κλότσαγε στα πλευρά. Στο τέλος με έφτυσε. Έμεινα ξαπλωμένη εκεί που με άφησε, δεν ξέρω για πόσες ώρες. Στο τέλος της ημέρας έκλαιγε γονατιστός ζητώντας μου συγγνώμη και να μην τον αφήσω.

Μετά από εκείνο το περιστατικό, οι βιασμοί σταμάτησαν, βρήκε καλύτερο τρόπο για να με κρατήσει κοντά του. Προσπαθούσε να με αφήσει έγκυο. Πάλι δεν αντιδρούσα. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα ναρκωτικά, αν έχω κάποιο πρόβλημα και δε μπορώ να κάνω παιδιά η αν το σύμπαν με λυπήθηκε, έγκυος δεν έμεινα. Εξακολουθούσε να είναι υπερβολικά ζηλιάρης χωρίς λόγο αλλά τα βίαια ξεσπάσματα είχαν σταματήσει.

Έφτασε Ιούλιος και αφού δεν ερχόταν η πολυπόθητη για εκείνον εγκυμοσύνη, προσπαθούσε να με κάνει να μείνω από λύπηση. Ισχυριζόταν ψυχολογικά προβλήματα, μέχρι και ψεύτικο σημείωμα αυτοκτονίας είχε αφήσει να του παραπέσει δήθεν κατά λάθος για να το βρω. Μια μέρα τον ειδοποίησαν ότι πέθανε η γιαγιά του. Φύγαμε για τη Ρόδο, ήταν πλέον από τις λίγες φορές που πήγα μαζί του κάπου επειδή πραγματικά το ήθελα. Ένα μεσημέρι που έκανα μπάνιο, έψαξε το κινητό μου. Βρήκε ένα μήνυμα που είχα στείλει σε μια φίλη μου να βρεθούμε για καφέ όταν γυρίσω γιατί έχω μπουχτίσει. Νόμιζε ότι μιλούσα με γκόμενο. Τσακωθήκαμε. Τα ουρλιαχτά μου τα άκουσε όλη η γειτονιά. Εκείνο το μεσημέρι έσπασα 3 δάχτυλα στην προσπάθεια να προστατέψω το κεφάλι μου από το βαρύ ξύλινο μπαστούνι της γιαγιάς του με το οποίο με χτυπούσε. Πίστεψα ότι θα πεθάνω. Κι αν έζησα ήμουν τυχερή. Άλλες δεν είχαν την ίδια τύχη με μένα. Ο βασανιστής τους δε σταμάτησε εγκαίρως.

Έφυγα με το καράβι το επόμενο πρωί. Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα, φοβόμουν μη με στραγγαλίσει στον ύπνο μου για να μη φύγω από κοντά του. Μετά το περιστατικό στη Ρόδο και το χωρισμό μας, δε σταμάτησε. Παρενοχλούσε εμένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, με παρακολουθούσε. Δεν έχει σημασία να μπω σε λεπτομέρειες για το πόσο δυσκολεύτηκα να γλιτώσω και να με αφήσει ήσυχη.

Όσο καιρό με παρακαλούσε να τα ξαναβρούμε, οι φίλοι με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν ότι μεθάει κάθε βράδυ για μένα και κλαίει. Οι φίλοι ήξεραν και δε μίλησαν ποτέ, ο κύκλος μας σιωπούσε όπως σιωπήσαν οι γείτονες στη Ρόδο.

6 χρόνια μετά, ακόμα υπάρχουν στιγμές που φοβάμαι μην επιστρέψει ο εφιάλτης. Πιο πολύ όμως με τρομάζουν οι άνθρωποι που δε μίλησαν. Γι’ αυτό αποφάσισα να εξομολογηθώ την ιστορία μου. Έχοντας την ελπίδα να ταρακουνήσω έστω και μια ψυχή που αύριο μεθαύριο αν γίνει μάρτυρας τέτοιου περιστατικού να αντιδράσει. Κι ίσως οι ψυχές όσων γυναικών έφυγαν βίαια και άδικα, να ελαφρύνουν λίγο.

 

Όλιβ