TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Η Συνάντηση

Η Συνάντηση

Την περίμενα. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι περίμενα να την ξαναδώ. Εξαφανίστηκε και δεν έδωσε κανένα σημείο ζωής περίπου τρεις μήνες. Υπέφερα, ήταν καλοκαίρι και μέσα στην ψυχή μου κυριαρχούσε ο χειμώνας, η παγωνιά. Πονούσα και δεν ήξερα τι να κάνω, αισθανόμουν πως κάποιος με είχε κλειδώσει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και είχε πετάξει το κλειδί.

Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν για τον πόνο μου, αισθανόμουν πως οι άλλοι θα με περιγελάσουν επειδή αισθανόμουν αγάπη για μία γυναίκα. Και αισθανόμουν ντροπή και φοβόμουν πως οι άλλοι θα με απορρίψουν.

Πάλεψα με τη θλίψη μου εκείνους τους μήνες μόνη μου. Αισθανόμουν ο τελευταίος άνθρωπος στη γη, πως τιμωρούμαι για λάθη που έκανα παλαιότερα, πως ήμουν ένας άνθρωπος που δεν του άξιζε ούτε ένα μήνυμα, ούτε η παραμικρή προσοχή.

Το καλοκαίρι πέρασε και αποφάσισα να κάνω ξανά μία προσπάθεια και να τη δω.

Στάθηκα έξω από το φροντιστήριο και την περίμενα. Την είδα να βγαίνει. Τα ίδια ξανθά μαλλιά, το ίδιο περπάτημα, το ίδιο βλέμμα.

Την πλησίασα. Ήθελα να της μιλήσω..

-Πώς είστε; Τη ρώτησα, με θυμάστε ακόμα ή όχι;

-Γεια σου Μαρία. Καλά είμαι, εσύ.

-Καλά και εγώ, χάθηκες. Χαθήκατε μάλλον, γιατί ο πληθυντικός ταιριάζει περισσότερο σε έναν άνθρωπο που δε γνωρίζετε.

-Σε παρακαλώ, πρέπει να φύγω.

-Τι πάθατε ξαφνικά; Γιατί εξαφανιστήκατε;

-Αποφάσισα πως δε θέλω άλλο. Έχω να φύγω, με περιμένουν, συγγνώμη.

-Τι σας έκανα; Τι έκανα λάθος;

-Μη με ενοχλείς άλλο. Πρέπει να φύγω. Τι κάθεσαι αφού σε γράφω;

-Ρωτάω απλώς αν έκανα κάτι.

-Δεν έκανες κάτι. Απλώς εγώ φέρομαι έτσι.

-Άρα δεν έχετε εσείς καλή συμπεριφορά.

-Τώρα τι θέλεις; Θέλω να φύγω, άσε με να φύγω, σε παρακαλώ. Σε γράφω και στο δείχνω, δεν το βλέπεις;

-Και θα με γράφετε έτσι;

-Ναι, θα σε γράφω.

Αυτά τα λόγια καρφώθηκαν μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια. Δεν μπόρεσα να ξεχάσω ποτέ το ‘’σε γράφω και στο δείχνω’’. Έμεινε μέσα μου πληγή ανοιχτή, δεν μπόρεσε κανείς να την κλείσει. Όπου και αν πήγαινα, με ακολουθούσε.

Αυτή η πληγή όμως, αποτέλεσε ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή μου. Ήταν το εφαλτήριο για να αποφασίσω να κάνω βασικές αλλαγές στη ζωή μου.

Αισθάνθηκα λίγη ως άνθρωπος. Και αποφάσισα να κάνω τα πάντα για να το αλλάξω αυτό.

Ξεκίνησα γυμναστική, άρχισα να δημοσιεύω τα κείμενά μου και να εξασκώ σε πιο επαγγελματικό επίπεδο τη Δημοσιογραφία, έδωσα ξανά Πανελλήνιες. Μικρές και μεγάλες επιτυχίες που προσπάθησαν να απαλύνουν τη μαυρίλα που υπήρχε στην ψυχή μου.

Αισθάνθηκα πως μπορώ να τα καταφέρω, αισθάνθηκα πως δεν κρίνεται αυτό που είμαι από την ανικανότητα κάποιου άλλου να τη δει.

Αν για κάθε άνθρωπο που συναντούσαμε αισθανόμασταν ευγνωμοσύνη καθώς είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, τότε δε επιτρέπαμε στα αρνητικά συναισθήματα να μας καταβάλλουν, να μας διαλύουν. Θα βλέπαμε πως όλα όσα μας συμβαίνουν έχουν έναν βαθύτερο σκοπό: να εξελιχθούμε ως ψυχές, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Μην αισθανθείς θυμό για καμία συμπεριφορά που θα συναντήσεις στη ζωή σου. Κράτησε το μάθημα που πήρες και αποφάσισε πως μπορείς να είσαι ένας καλύτερος άνθρωπος από εκείνον που σου συμπεριφέρθηκε έτσι. Όλα σε αυτή τη ζωή έχουν τον άγιο σκοπό τους…

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)