TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Η Χειρότερη Αλήθεια

Η Χειρότερη Αλήθεια

Η χειρότερη αλήθεια

Η χειρότερη αλήθεια…

…όλοι ξέρουμε ποια είναι. Η χειρότερη αλήθεια, είναι ότι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε περισσότερο, που τους είχαμε τόσο ψηλά, μέσα σε μια στιγμή, με μία τους πράξη, με μία κουβέντα, μας απογοήτευσαν και μας στέρησαν το χαμόγελο.

Δεν θέλει πολύ. Μόνο ένα «δεν μπορείς να το κάνεις εσύ αυτό», της μάνας, «είσαι χαζός» του πατέρα, «είσαι μια αποτυχία» από τον αδερφό ή ένα «σε απάτησα» από τον σύντροφο. Οι άνθρωποι που σε βοήθησαν να χτίσεις τον κόσμο σου, τον διαλύουν πιο ευκολότερα απ’ ότι τον έχτισαν μαζί σου. Τον διαλύουν για ‘σένα, αλλά χωρίς εσένα.

Βλέπεις, αυτό είναι το χαρακτηριστικό των τοξικών ανθρώπων. Δεν ρωτούν εσένα για σένα, το κάνουν επειδή «αυτό είναι το καλό σου», το ίδιο καλό για το οποίο κάθε φορά έγραφαν – ξέρεις που – την γνώμη σου. Άποτέλεσμα;  Το να σε ελέγχουν και να σε υποβιβάζουν, επειδή, απλά, «σε αγαπάνε». Χωρίς να σέβονται τα θέλω σου και την προσωπικότητά σου. Χωρίς να εμπιστεύονται την κρίση σου ή τις δυνατότητές σου.

Θα γίνω πιο σαφής: Μανάδες που δίνουν εντολές και γκαρίζουν σαν γαϊδούρια, πατεράδες που έχουν την νοοτροπία του «δεν βαριέσαι! και αύριο μέρα είναι», θα αναλάβουν υποχρεώσεις κληρονομιάς, ή άλλων οικονομικών ζητημάτων, που σε αφορούν, που έπρεπε να είχαν κάνει νωρίτερα, όταν θα είναι πια αργά. Αδέρφια που σε κράζουν σε γνωστούς και φίλους για τις αδυναμίες σου, αλλά μπροστά σου είναι πιο διπρόσωπα και από την ίδια την έννοια της διπροσωπίας. Φίλοι που αθετούν τις υποσχέσεις τους, το παίζουν θύματα, και σε απομονώνουν από όλους τους υπόλοιπους, επειδή φοβούνται μην χάσουν το κορόιδο που τρέχει συνέχεια για αυτούς. Σχέσεις – σύντροφοι – σύζυγοι που αδιαφορούν επιδεικτικά, τρώνε λεφτά, απατάνε, βαράνε, εκμεταλλεύονται και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Μάθανε να σκέφτονται τον εαυτό τους, είναι ιδανικοί στο ρόλο του θύματος, έχουν γίνει θυσία για σένα, είσαι ίδιος με τον πατέρα σου ή την μάνα σου, ανάλογα την περίσταση, και παρόμοια μαργαριτάρια που έχουμε ακούσει από τους ανθρώπους της ζωής μας, σε περιόδους αναγκαστικής συγκατοίκησης.

Παιδική ηλικία – γονείς, αδέρφια, Φιλική συγκατοίκηση, συμβίωση, γάμος και άλλες ατυχείς συγκυρίες, που νομίζαμε για παραδείσους.

Ξέρω, είναι μελαγχολικό, ίσως και καταθλιπτικό το ύφος. Είναι λογικό να ρωτήσει κάποιος γιατί. Η απάντηση είναι το ξυράφι του Occam. «Η σωστή απάντηση σε ένα πρόβλημα, είναι η απλούστερη». Με λίγα λόγια, έτσι μάθανε να συμπεριφέρονται, και έτσι συμπεριφέρονται και προς εσένα. Μετά αντιδράς, φωνάζεις, βρίζεις, χτυπιέσαι. Όχι επειδή έχεις δίκιο, σώνει και καλά. Σίγουρα έχεις δοκιμάσει να συζητήσεις και να μιλήσεις, μα δεν ακούγεσαι. Πνίγεσαι, δεν σε αφήνουν να εκφραστείς, δεν σε καταλαβαίνουν. Φυσικό επακόλουθο; Η φυγή. Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα, είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα. Πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις; Πόσο μπορείς να αποφύγεις, γονείς, αδέρφια, συζύγους, παιδιά, ή όποιον άνθρωπο απλά σε δηλητηριάζει με την συμπεριφορά του, αμφισβητώντας σε; Εκεί είναι η δύναμή σου.

Δεν πρέπει να αποδείξεις ποιος είσαι στους άλλους. Ούτε στον εαυτό σου. Δεν είναι αυτός ο αντίπαλός σου. Πρέπει να τους αποδείξεις ότι δεν τους χρειάζεσαι. Αν χρειαστεί, να κόψεις καλημέρες· ξέρω ότι πονάει, αλλά από το να μετανιώνεις κάθε μέρα που περνάει ζώντας έτσι, είναι καλύτερο. Μην ξεχνάς, εξάλλου, ότι τα ζιζάνια παρασιτούν πάνω στα υγιή φυτά, και όσο νωρίτερα τα αποβάλλεις, τόσο το καλύτερο.

Η ανησυχία της σκέψης που περιγράφω, εντυπώνεται καλύτερα στην αντίδραση. Δυστυχώς πάνω στην αγανάκτηση και την αντίδραση, γίνονται τα χειρότερα. Κακοποιήσεις, βιασμοί, δολοφονίες, εγκλεισμοί, για να αναφέρουμε μερικά. Και όλα αυτά, ξεκινάνε απλά, από κάτι που δεν ήθελες ποτέ να ακούσεις.
Εκείνες τις πικρές αλήθειες που είχες κρύψει βαθιά μέσα στο υποσυνείδητό σου, που μεταδόθηκαν από όλους τους τοξικούς ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή σου, και κάθε βράδυ – αποτυχία μας μεγάλη ως κοινωνία­ – ορισμένοι τους νικάνε μόνο με ψυχοφάρμακα και αλκοόλ.

Πυρήνας του σκεπτικού μου, το εξής περιστατικό:

Ήμουν στον Στρατό, έκανα την θητεία μου. Με ρώτησε ένας λοχίας, μπροστά στον λοχαγό μου, με λιγάκι απαξιωτικό ύφος, γιατί δεν έκανα τον σταυρό μου, κατά την διάρκεια μιας τελετής που πραγματοποιήθηκε λίγο νωρίτερα.
– Δεν πιστεύω στον Θεό, με τον τρόπο που πιστεύουν οι υπόλοιποι, του αποκρίθηκα.
– Και σε τι πιστεύεις; Και με ποιόν τρόπο;
– Θεός για μένα, είναι η εμπιστοσύνη, και η κόρη της, η αγάπη. Μόνο που κερδίζεται, δεν χαρίζεται.
– Άρα πιστεύεις στην αγάπη;
– Όχι, πιστεύω στους ανθρώπους, για αυτό άλλωστε απογοητεύομαι τόσο εύκολα.

Χρήστος Διαμαντής

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)