Θάλασσα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Θα μπορούσε να είναι το σπίτι μου. Είναι το σπίτι μου.

Όχι με την έννοια την υλιστική που πάει ο νους σας. Με την ουσιαστική.

Θάλασσα.

Εκεί που απλά υπάρχω. Εκεί, που υπάρχω απλά.

Χωρίς φτιασίδια, χωρίς πρέπει και δήθεν.

Χωρίς καμία προσπάθεια να γίνω αποδεκτή.

Χωρίς να νιώθω ένοχη για την απουσία αισθημάτων.

Κοιτάζω το άπειρο και μόνο αυτό αρκεί.

Δεν χρειάζεται καν να σκέφτομαι. Απόλυτο κενό.

Μην με παρεξηγήσετε, δεν είμαι αναίσθητη. Το αντίθετο θα έλεγα. Με διακρίνει μία έντονη ικανότητα ενσυναίσθησης. Όσον αφορά, τους άλλους. Μου ήταν πάντα, πολύ εύκολο να ταυτιστώ με την ψυχική κατάσταση των ατόμων που είναι γύρω μου, αλλά και να κατανοήσω την συμπεριφορά και τα κίνητρα τους.

Και τα δικά μου συναισθήματα, παλιότερα, τα κατανοούσα μια χαρά. Την απουσία τους άργησα να αντιληφθώ. Και παρότι αναγνωρίζω πλήρως τον λόγο, ακόμη και την ακριβή χρονική στιγμή που με εξώθησαν στο απόλυτο συναισθηματικό κενό, μου είναι αδύνατο να ακολουθήσω την ανάστροφη πορεία.

Γιατί πολύ απλά; Δεν θέλω.

Βολεύτηκα εδώ που είμαι. Δεν πονάω, πια. Και δεν κινδυνεύουν και οι υπόλοιποι γύρω μου, από την δική μου αναπηρία. Συναισθηματική αναπηρία.

Μετά από εκείνη τη μία και μοναδική έκτρωση, είκοσι πέντε χρόνια πριν, έκλεισα διακόπτη, κατέβασα ρολά. Έμαθα να λειτουργώ βάση της απόλυτης και τετράγωνης λογικής που μου έμαθαν τα μαθηματικά, η επιστήμη που τόσο αγάπησα και σπούδασα, και που τελικά, τόσο ολοκληρωτικά, μίσησα.

Είκοσι πέντε χρόνια πριν. Πρωτοετής φοιτήτρια. Έμεινα έγκυος. Από μία σχέση που έμελλε να με σημαδέψει ανεξίτηλα. Ο πρώτος μου έρωτας. Ο μοναδικός. Ο ανεκπλήρωτος, εν τέλει. Με κυνήγησε πολύ. Με ήθος, με ευγένεια, με απόλυτο σεβασμό προς τα ήθη και έθιμα με τα οποία είχα γαλουχηθεί. Με έκανε να τον αγαπήσω, προτού τον ερωτευτώ.

Συμφοιτητής. Από άλλη χώρα. Εκτός ευρωπαϊκής ένωσης. Με μία άλλη κοσμοθεωρία και μια ξένη, προς τους περισσότερους, κουλτούρα.

Που αποδέχτηκα, και ασπάστηκα.

Έμεινα έγκυος την μία και μοναδική φορά που τον παρέσυρα ερωτικά. Την μία και μοναδική φορά που φάνηκε αδύναμος και καταπάτησε τις αρχές και τα πιστεύω του. Μια ερωτική συνεύρεση δύο ερωτευμένων ανθρώπων που θα έπρεπε να τους εξυψώσει και όχι να τους καταρρακώσει. Πολύ περισσότερο δε, να τους χωρίσει.

Συνειδητοποίησα ότι ήμουν έγκυος, μόλις επέστρεψα για τις καλοκαιρινές διακοπές στη γενέθλια πόλη μου, την Έδεσσα. Το είπα γεμάτη χαρά στη μητέρα μου. Ήταν η φίλη μου, η κολλητή μου, η έμπιστή μου. Αντέδρασε. Άσχημα. Σχεδόν αισχρά. Εκείνη τη στιγμή, δεν έχασα μόνο τη φίλη μου, έχασα και τη μαμά μου. Την επόμενη μέρα, έχασα τα πάντα. Στις έξι, με ξύπνησε ο πατέρας μου, και αμίλητος με έβαλε στο αυτοκίνητο οδηγώντας μέχρι γνωστό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. «Δεν θα με κάνεις εσύ ρεζίλι» είπε, και με παρέδωσε στο γιατρό.

Ελάχιστα θυμάμαι από εκείνο το καλοκαίρι. Και απολύτως τίποτα από εκείνη την ημέρα. Μόνο, ότι ξαφνικά άδειασα. Λες και στέρεψαν τα πάντα μέσα μου. Και ήταν το τελευταίο συναίσθημα που βίωσα.

Να αδειάζουν τα πάντα από μέσα μου.

Βασανιστικά αργά. Σταγόνα, σταγόνα.

Δεν είχα καν προλάβει να του πω ότι θα γινόταν πατέρας.

Έχασα την εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Προφασίστηκα κάποιο οικογενειακό πρόβλημα. Επέστρεψα στη σχολή και σε κείνον, κάπου μέσα στο Νοέμβριο.

Χωρίς να είμαι ουσιαστικά εκεί. Χωρίς να είμαι ουσιαστικά πουθενά.

Ανάσες χωρίς νόημα, χωρίς ουσία.

Εισπνοή, εκπνοή.

Ξανά, εισπνοή, εκπνοή.

Άλλη μια φορά, εισπνοή, εκπνοή…

Πίστεψε πως γνώρισα κάποιον άλλο. Ορκίστηκα για το αντίθετο. Τον αγάπησα, το ήξερε, το ένιωθε. Πολύ παλιά. Όχι πια. Δεν αγαπούσα τον εαυτό μου, πως θα μπορούσα να αγαπήσω κάποιον άλλο;

Τετραγώνισα τον κύκλο για να επιβιώσω, όταν το μόνο που ήθελα ήταν να βρεθεί κύκλος να χωρέσει τον πόνο μου και να κρυφτώ μέσα.

Έκανε υπομονή δίπλα μου ένα ολόκληρο χρόνο. Δεν απομακρύνθηκε. Τον έδιωξα.

Τελείωσα τη σχολή, με καλό βαθμό στα τέσσερα χρόνια και χωρίς να χάσω ούτε ένα μάθημα. Έφτασα στα όρια του ψυχαναγκασμού.

Ξεκίνησα δουλειά σε φροντιστήριο. Μέσω γνωριμιών του πατέρα μου. Ενώ το βιογραφικό μου ήταν άριστο, κανείς δεν έβλεπε την καθηγήτρια που θα ενέπνεε τους μαθητές της, στο πρόσωπό μου. Άψυχη κούκλα. Αποστασιοποιημένη. Όχι όμως απομονωμένη. Ποτέ δεν αποκόπηκα από τους παιδικούς φίλους μου. Ήμουν και είμαι ακόμη, η πιο στοργική φιλενάδα. Ίσως όχι η πιο τρυφερή, αλλά η αληθινή. Που μπορεί να σε πονέσουν τα λόγια της. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή. Κι εγώ, μόνο αλήθειες λέω. Για όλους είχα αποθέματα, εκτός από εμένα.

Ανάσες, χωρίς ουσία.

Εισπνοή, εκπνοή…

Ούτε στη δουλειά μου μπόρεσα να αφοσιωθώ. Σε κάθε μαθηματικό σύμβολο, έβλεπα το πρόσωπό του. Σε κάθε μαθηματικό όρο, θυμόμουν τις στιγμές μας. Αναπόφευκτα σχεδόν, μίσησα τα μαθηματικά. Σταδιακά, στράφηκα σε άλλο τομέα. Διοίκηση επιχειρήσεων. Διέπρεψα.

Προσωπική ζωή; Μηδέν.

Πάνω που όλα έδειχναν καλά, αρρώστησα. Έπρεπε να γίνει υστερεκτομή.

Δεν έκλαψα, δεν παραπονέθηκα, ούτε καν ένιωσα να στεναχωριέμαι. Στήριξα όλους τους άλλους γύρω μου, και μπορεί να μην γέλαγα κιόλας, αλλά όλοι θαύμαζαν τον τρόπο που αντιμετώπιζα την ασθένειά μου. Δεν το είδα σαν τιμωρία, καμία σχέση. Θεία δίκη; Μόνο γέλιο μου φέρνει αυτή η ιδέα. Δεν ήταν δική μου απόφαση εκείνη η έκτρωση. Αν θα μπορούσα να αντιδράσω στις αποφάσεις του πατέρα; Ενδεχομένως. Κατόπιν εορτής, πολλά μπορώ να ισχυριστώ. Ίσως ακόμη, να ήταν και καλύτερα που προηγήθηκε ο θάνατός του.

Δεν ξέρω, μπορεί και να ένιωθε τύψεις, αν μάθαινε ότι δεν θα έκανα ποτέ παιδιά. Το θεωρώ άδικο για αυτόν.

Είπαμε, τετράγωνη λογική. Έτυχε, αντιμετωπίστηκε, τελείωσε. Μπορεί και να με απελευθέρωσε κατά κάποιο τρόπο. Δεν είχα πλέον επιλογές. Ούτε χρειαζόταν να απολογούμαι για το αν θέλω παιδιά ή όχι, ούτε να εξηγώ. Μπόρεσα να αφήσω πίσω, το μίσος για τον πατέρα μου. Ακόμη και την απέχθεια προς τον εαυτό μου. Θα μπορούσα τελικά, να είχα αντιδράσει. Αν πραγματικά ήθελα παιδιά; Όχι. Έτσι όπως είχα γίνει, δεν θα μπορούσα. Θέλουν αγάπη τα παιδιά για να μεγαλώσουν.

Υστερεκτομή. Τέλος.

Αντίθετα από ότι όλοι θα πίστευαν, απέκτησα ζωή. Προσωπική ζωή. Έκανα σχέσεις. Δοκίμασα, δοκιμάστηκα και αποχώρησα.

Στα σαράντα δεν έχεις ανάγκη τις εκπτώσεις της ζωής. Κι εγώ τα ήθελα όλα. Ήθελα έρωτα, ήθελα αποδοχή, ήθελα λύτρωση, ήθελα ολοκλήρωση. Ήθελα να νιώσω… Κάτι… ό,τι!

Τίποτα διαφορετικό: κενό.

Στους δύο μήνες, στους τρεις, επέστρεφα στην μονότονη ρουτίνα μου. Μόνη μου. Από επιλογή. Δική μου.

Κατηγορήθηκα ότι δεν ανοιγόμουν. Αλήθεια.

Μου καταλόγισαν ότι παρουσίαζα μία άλλη πραγματικότητα, πιο μελανή. Ψέματα. Δεν φταίω εγώ αν προτιμούσαν να εθελοτυφλούν και διάλεγαν να ζουν μέσα σε μία εικονική πραγματικότητα. Η δική μου πραγματικότητα ήταν ζοφερή και δεν θα την ωραιοποιούσα για να γίνει πιο εύπεπτη από κανέναν.

Απέκτησα σκύλο. Κάνετε λάθος αν νομίζετε πως ικανοποιώ τα μητρικά μου ένστικτα. Δεν είναι το ίδιο. Απολύτως καμία σχέση. Κάποτε ήταν αδεσποτάκι και τώρα έχει σπίτι και… ένα αφεντικό που δεν φοβάται να εκτεθεί απέναντί του. Δεν με έχει δει κανένας άλλος να κλαίω. Αν κλαίω συχνά; Εξαιρετικά σπάνια. Και δεν είναι λυτρωτικό.

Είμαι άδεια, στερούμαι συναισθημάτων, δεν έχω ανάγκη να ξεσπάσω, δεν νιώθω την ανάγκη να εκτονωθώ. Είναι όμως το μόνο πλάσμα που ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Πότε να μου αφήσει χώρο και πότε να ακουμπήσει την υγρή μουσούδα πάνω μου, για να με ενεργοποιήσει. Είναι πανέξυπνο πλάσμα, κι εγώ, σιχαίνομαι τη βλακεία. Με εκνευρίζει. Αρνούμαι να εξηγώ τα αυτονόητα.

Μέσα στα χρόνια της κρίσης, έχασα τη δουλειά μου. Ξανά από το μηδέν, και σε μεγαλύτερη ηλικία. Η ίδια στάση.

Έτυχε, αντιμετωπίζεται, θα τελειώσει.

Μόνο που πέντε χρόνια μετά, δεν έχει ακόμη τελειώσει. Αντιμετωπίζεται όμως. Με κόπο, με αγώνα δρόμου, με θυσίες, αλλά… αντιμετωπίζεται.

Τις ώρες που δούλευα, τις περνάω πλέον στον υπολογιστή. Όχι social media, παρότι είμαι ενεργό μέλος. Εκπαιδευτικές πλατφόρμες. Βρήκα τρόπο -αρχικά- να κρατάω το μυαλό μου απασχολημένο και πλέον να μαθαίνω όλο και περισσότερα πράγματα για την παγκόσμια ιστορία, για την ψυχολογία, τις θρησκείες του κόσμου. Ανακάλυψα μία μεγάλη κοινότητα ανθρώπων με επιστημονικά ενδιαφέροντα, που έχουν την διάθεση και τον αλτρουισμό να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους.

Και από εκεί μέσα ξεχώρισα «ανθρώπους». Ανθρώπους που χωρίς κανένα προφανές κοινό, μου κέντρισαν το ενδιαφέρον να τους γνωρίσω καλύτερα. Μπήκαν και μπήκα στη ζωή τους, στην καθημερινότητά τους. Απέκτησα νέους φίλους και μπορεί να μην έχουμε γνωριστεί από κοντά με όλους, αλλά είναι φίλοι μου. Αρχικά, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να ανοιχτείς σε κάποιον χωρίς να τον βλέπεις, χωρίς να έχεις την φυσική του παρουσία. Έχεις πάντα την επιλογή να κλείσεις τον υπολογιστή, το τάμπλετ, το κινητό, ακόμη και να διαγράψεις την επαφή του. Είναι πολύ εύκολο να πατήσεις το delete.

Τι γίνεται όμως όταν αποφασίζεις να προσπαθήσεις για να διατηρήσεις μία σχέση ακόμη και σε φιλικό επίπεδο; Αποκτάς νέα ενδιαφέροντα, μεγαλώνεις τον κοινωνικό σου κύκλο, βγαίνεις από το καβούκι σου. Και σιγά σιγά, θυμάσαι πως είναι να νοιάζεσαι. Για πράγματα που εδώ και πολλά χρόνια πέρναγαν απαρατήρητα. Αρχίζεις να αισθάνεσαι. Και ενδόμυχα ξέρεις πως θέλεις όλο και πιο πολλά. Έχεις ανάγκη όλο και πιο πολλά. Και τελικά, διεκδικείς όλο και περισσότερα.

Η δική μου διεκδίκηση με έφερε πίσω, στα φοιτητικά μου χρόνια. Στα χρόνια που διέγραψα από τη μνήμη μου, από τη ζωή μου. Βρήκα παλιούς συμφοιτητές που είχαν πάνω από είκοσι χρόνια να μάθουν νέα μου. Άλλοι έκαναν οικογένεια, άλλοι διέπρεψαν στον χώρο τους, κάποιοι έφυγαν για το εξωτερικό.

Δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα χαρά. Ενθουσιάστηκα ναι, αλλά χαρά; Λίγο… πολύ για μένα.

Με βρήκε εκείνος. Μούδιασα. Τη μια μέρα μου έστειλε τα πρώτο μήνυμα και την επόμενη έψαχνα τρόπο να αναβαθμίσω το δίκτυό μου για να έχω καλύτερο σήμα και εικόνα για βιντεοκλήσεις μέσω viber. Παντρεμένος. Με δύο παιδιά. Που θα μπορούσαν να είναι τρία.

Κι εγώ νιώθω, ξανά. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και θέλω να τα ζήσω όλα από την αρχή. Λάθος. Με μία νέα αρχή. Φοβάμαι. Που δεν έχω ηθικούς φραγμούς. Που δεν έχω κανένα ενδοιασμό για το γεγονός ότι είναι παντρεμένος.

Μόνο που δεν μπορώ να μοιραστώ τα όνειρά του. Ούτε να τον αφήσω να εισχωρήσει στα δικά μου. Κι ενώ συμμερίζομαι τη λαχτάρα του να βρεθεί μαζί μου, τρέμω στην ιδέα, να κάνω πίσω την τελευταία στιγμή εγώ. Νιώθω όμως, πάλι ζωντανή. Έχω δικαίωμα στη ζωή. Και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με γυρίσει πίσω…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook