Θυμάσαι;

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Θυμάσαι που κοιταζόμασταν και μας πλημμύριζε απίστευτη γαλήνη, ευτυχία και ομορφιά;
Που μιλούσαμε μόνο με τις ματιές μας και θα τα που λέγαμε ήταν τόσα πολλά, σημαντικά και υπέροχα;
Που δεν χάναμε ευκαιρία να αγγίζουμε φευγαλέα αλλά πάντα διακριτικά ο ένας τον άλλο σε χώρους που αδυνατούσαμε να για να μην δίνουμε δικαιώματα και λαβές για σχόλια;
Που το ίδιο γινόταν ακόμα και όταν κοιμόμαστε μαζί – ασυναίσθητα πάντα ο ένας άγγιζε τον άλλο.

Που είχαμε δημιουργήσει τον παράδεισο μας, πανέμορφο, βήμα βήμα, με αρκετές δυσκολίες λόγω της ιδιαιτερότητας των χαρακτήρων μας; Με πολύ αγάπη και υπομονή.
Που κάποιες φορές χανόμαστε μέσα σε αυτόν υπήρχαμε μόνο εσύ και εγώ, χωρίς μήλα, χωρίς φίδια μόνο με απόλυτο έρωτα και πάθος.
Που μοιραζόμαστε τα πάντα από το φαγητό μέχρι τις πιο βαθιές μας σκέψεις και προβληματισμούς;
Που μοιραζόμαστε όχι μόνο την οδοντόβουρτσα μα ακόμα και την μπανιέρα. Το μπάνιο μας στιγμή μοναδική. Όλα τα μοιραζόμαστε εκτός από τον καφέ. Σκέτο εσύ πολύ γλυκό εγώ (τώρα διαπίστωσα πως ακόμα και αυτό είχε να κάνει με το αν προσωπικότητα μας).

Θυμάσαι που κάποιες ημέρες είμαστε συνέχεια μαζί και με δυσκολία χωρίζαμε για λίγες ώρες ύπνου;
Που μέναμε αγκαλιασμένοι για ώρες, συζητώντας ασταμάτητα και ακούραστα;
Που λέγαμε πως δέσαμε, πως πλαστήκαμε ο ένας για τον άλλο και πιο χαρακτηριστικά πως κουμπώσαμε ο ένας με τον άλλο; Που πάραδεχόμασταν πως η αναζήτηση μας στον έρωτα τελείωσε και ήμασταν ο ένας το ταίρι του άλλου;

Που σου έλεγα “να ξέρεις αγόρι μου, η μάνα σου για μένα σε έπλασε!” Και συμφωνούσες γελώντας και λάμποντας ολόκληρος και φωτιζόμουν και εγώ έλεγα πως αυτό είναι η απόλυτη ευτυχία.

Μάλλον ΌΧΙ, ΔΕΝ ΘΥΜΆΣΑΙ τίποτα. Τα ξέχασες, τα διέγραψε και αυτά και εμένα. Αυτό φανερώνει η στάση σου, η αντιμετώπιση σου, η συμπεριφορά σου απέναντι μου. Ο χωρισμός ο τόσο άτσαλος, η απομακρύνση σου, η εγκατάλειψ,η ο τερματισμός κάθε επαφής μας και το ότι με απέκλεισες, μου έκοψες κάθε δίαυλο επικοινωνίας μαζί σου. Με έβγαλες από ζωή σου έτσι απλά.

Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν εμείς που βιώσαμε τόσο έντονα συναισθήματα και καταστάσεις, τόσο μοναδικές στιγμές να καταλήξουμε δύο ξένοι από δική σου επιλογή. Και απαντώ πως εσύ που έφυγες, εσύ που επέλεξες και αντέχεις την απουσία μου, εσένα που σου τελείωσα τόσο εύκολα και γρήγορα μάλλον πως δεν ένιωσες πότε όλα εκείνα που ισχυριζόσουν και ορκιζόσουν τόσο βαθιά, τόσο αληθινά τόσο ισχυρά. ΕΣΎ και μόνο εσύ το γνωρίζεις, αλλά σε έζησα τόσο καιρό και δικαιούμαι να έχω την άποψη μου.

Τώρα αυτό που επιβάλλεται επιτέλους να κάνω για να μην φάω άλλο πάτωμα είναι να φυλάξω όλες τις καλές μας αναμνήσεις. Παρόλο που με πονούν τόσο πολύ ακόμα σε συνδυασμό με τον τρόπο που χειρίστηκες το τέλος μας με γονατίζουν. Και δεν διστάζω να το παραδεχτώ γιατί δεν φοβάμαι να έρθω αντιμέτωπη με αυτά που νιώθω. Είναι απαραίτητο όμως να προστατεύσω τον εαυτό μου όπως κάνεις και εσύ. Με την μόνη διαφορά πως δυσκολεύομαι τόσο πολύ. Θα σε κρατήσω όμως σε ένα μονάκριβο μέρος της ψυχής, του κορμιού, της καρδιάς και του μυαλού μου. Δεν θα σε σβήσω, δεν θα σε ξεχάσω.

Και ξέρεις κάτι; Όχι δεν το πιστεύω, αρνούμαι με λογική και συναίσθημα πως ξέχασες. Όχι αποκλείεται να ξέχασες, να μην θυμάσαι.

Και επειδή αυτό το “η μάνα σου σε έπλασε για μένα” το πιστεύω. Θα περιμένω όσο αντέξω, όσο η ζωή η μοίρα, το σύμπαν έχει προγραμματίσει και σίγουρα θα έρθουν οι εξηγήσεις, θα λυθούν όλες οι απορίες, θα απαντηθεί αυτό το γιατί που έχει διότι, που καθημερινά με σακατεύει.

Και τελικά θα έρθει η λυτρώσει γαλήνη και η ανακούφιση μου…

 

Ευφροσύνη Αναστασοπούλου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook