Κάποιες στιγμές…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να αρχίσω να τρέχω και να μη σταματήσω για κανένα λόγο. Τα πόδια μου να πάρουν φωτιά και να χτυπιούνται αεικίνητα ενώ το υπόλοιπο κορμί μου να ακολουθεί με περίσσια ευγνωμοσύνη. Να νιώθω το ελαφρύ αεράκι του καυτού καλοκαιριού να μου δροσίζει το πρόσωπο ενώ ο ιδρώτας κυλάει ανάμεσα στις ωμοπλάτες μου παλεύοντας να διώξει από μέσα μου κάθε τοξίνη που έχω μαζέψει μέσα στην ημέρα.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να αρχίσω να ουρλιάζω. Να αφήσω την ψυχή μου να βγάλει από μέσα της όλο το θυμό που κρατάει συσσωρευμένο για να μην τον ξεσπάσει πάνω στους άλλους και εκτεθεί. Με κάθε κραυγή να φτύσω πόνους, να ξεστομίσω κατάρες, να επιτρέψω στην καρδιά μου να ξαλαφρώσει από το βαρύ φορτίο της ανοχής που δείχνω καθημερινά σε οποιαδήποτε κατάσταση.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να ανοίξω το στόμα μου και να πω κατάμουτρα στην κοινωνία τι πιστεύω γι’ αυτή. Να μιλήσω για την υποκρισία της, για τις παρωπίδες που επιδεικτικά φοράει σε ό,τι της χαλάει τη μόστρα, για τον καθωσπρεπισμό που κουβαλάει ως σημαία ενώ πίσω από τις πόρτες βγάζει το προσωπείο και αφήνει όλη τη χολή της να ξεχειλίσει από μέσα της με την ταμπέλα «αυτοί φταίνε που είναι έτσι, όχι εγώ».

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να κατεβώ από το αυτοκίνητο μου και να χτυπήσω τους άλλους οδηγούς. Που μέσα στον εγωκεντρισμό τους αδιαφορούν για τους άλλους θεωρώντας ότι αυτοί είναι οι κυρίαρχοι του σύμπαντος και όλοι εμείς οι υπόλοιποι ταπεινοί πληβείοι με μοναδικό λόγο ύπαρξης την ικανοποίηση και την υπηρεσία του εγώ τους.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να αρπάξω το συνάδελφο από τα μαλλιά και να του χτυπάω το κεφάλι στον τοίχο μέχρι να ανοίξει τρύπα. Να καταλάβει επιτέλους ότι δεν έχω έρθει σ’ αυτόν τον κόσμο με μοναδικό σκοπό να ανέχομαι την παιδιάστικη και ανώριμη συμπεριφορά του που εκφράζεται με την ανάγκη κυριαρχίας πάνω μου αλλά να δουλέψω το οκτάωρο μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να πληρωθώ και να φύγω προκειμένου να ζήσω τη ζωή μου έξω από τους τέσσερεις τοίχους του γραφείου.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να απαντήσω στην προσβολή του αγνώστου στο σουπερ μάρκετ, στην τράπεζα, στο φαρμακείο που μου παίρνει τη σειρά επιδεικτικά κάνοντας ότι δεν με βλέπει για να εξυπηρετηθεί ένα λεπτό πριν από μένα. Να τον χτυπήσω στα μούτρα για να καταλάβει επιτέλους πως είμαι ένας άνθρωπος με αντίληψη και όχι μια αμοιβάδα που δεν καταλαβαίνει τι της γίνεται και θεωρεί ότι μπορεί να της επιβληθεί με το έτσι θέλω.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να του πω πως δεν είμαι ηλίθια. Πως βλέπω πεντακάθαρα ότι νιώθει λίγος απέναντι μου και προσπαθεί να μου σπάσει τον τσαμπουκά με το να μη μου εκφράζει πόσο καλή είμαι, πόσο άξια είμαι, πόσο μοναδική είμαι, πόσο αξίζω. Η γαμημένη ενσυναίσθηση μου χτυπάει κόκκινο στην προσπάθεια μου να δικαιολογήσω αντί να αντιδράσω, να καταπιώ αντί να μιλήσω, να δω βαθιά αντί να σταθώ στην επιφάνεια.

Είναι κάποιες στιγμές που νιώθω ότι δεν ανήκω σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν αξίζω να είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι ανίκανοι να αναλάβουν την ευθύνη τους και να πουν «ναι, έφταιξα ρε γαμώτο, δικό μου το λάθος. Συγγνώμη, την επόμενη φορά θα το κάνω σωστά». Δεν αξίζω να δείχνω κατανόηση σε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που έχουν ως μοναδικό στόχο να κρύψουν βαθύτερες ανασφάλειες και φοβίες. Δεν αξίζω να επιτρέπω στον Άλλο να μου φέρεται σαν να είμαι κατώτερη, έχω παλέψει σκληρά να φτάσω εδώ που είμαι για να με μειώσει το οποιοδήποτε κωλοπαίδι που θεωρεί ότι είναι ανώτερο από μένα. Έλα να σου πω ένα μυστικό, δεν είσαι όσο και να προσπαθείς, γελάω με την προσπάθεια σου αυτή, να το ξέρεις.

Και είναι και κάποιες στιγμές που ξυπνάω το πρωί, κοιτάω την υπέροχη ψυχή μου, αυτή την ψυχή με τις άπειρες λαβωματιές, τις σκληρές αναμνήσεις, τα σημάδια των χρόνων, αυτή την ψυχή που με συντροφεύει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και πολύ πιο πίσω, αυτή την ψυχή που αγαπάει, που πονάει, που νοιάζεται βαθιά, που θέλει να προστατέψει, να προφυλάξει, να σώσει, κυρίως όμως που θέλει εναγωνίως να βρει άλλες μαγικές ψυχές σαν αυτή και αυτό την κρατάει ζωντανή ακόμα και ηρεμώ.
Και παίρνω κουράγιο.
Και αφήνω πίσω.
Και συνεχίζω.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook