Κάποτε έπρεπε να πειράξει

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο της αγαπημένης Αλκυόνης.
Μία από τις ηρωίδες, έζησε με μότο ζωής το γνωστό σε πολλούς δεν «πειράζει»
Όλη της η ζωή ήταν ένα «πείραγμα» από τα πάντα και τους πάντες και τα κατάπινε αμάσητα.
Πέθανε μόνη, ένα μεσημέρι στον κήπο της και όταν έψαξε γύρω της να δει ποιος ήταν εκεί τη στερνή της ώρα, δεν είδε κανέναν. «Δεν πειράζει» , είπε, έτυχε.
Δεν πειράζει.

Εμένα με πείραξε…
Για κάποιο λόγο ξεσηκώθηκα και θυμήθηκα όλα εκείνα τα δεν πειράζει που πείραξαν όλο μας το είναι.
Ατέλειωτες συζητήσεις με αγαπημένους για όλες εκείνες τις φορές που κατάπιαμε άδικες συμπεριφορές στο όνομα της αγάπης και της καλοσύνης, που δεν εκτιμήθηκε ούτε στο ελάχιστο.
Συμβιβασμούς τα βαφτίσαμε, υπομονή τα βαφτίσαμε, και έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις τα βαφτίσαμε, για να μη δούμε όσα ήταν μπροστά μας και φώναζαν πως, ναι ρε, πειράζει.
Πειράζει που δεν σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και στριμώχνεσαι.
Πειράζει που σε θυμούνται μόνο όταν δεν είναι καλά κι όταν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Γνωρίζεις ήδη πως αξίζει να είσαι το πρώτο καλύτερο αλλά λες, δεν πειράζει.
Γνωρίζεις πως όταν δεν χωράς στη ζωή κάποιου δεν στριμώχνεσαι, αποχωρείς, αλλά λες
δεν πειράζει.
Δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, ενώ κανείς δεν μπήκε στη διαδικασία να δικαιολογηθεί για σένα.
Γιατί ελπίζεις πως πίσω απο όλα αυτά, κάποιος από αυτούς θα δει τις σπουδαίες σου συμπεριφορές και θα αναφωνήσει «ουαου».
Δεν θα το κάνει κανείς, στο υπογράφω.

Πειράζει που ακόμα καίγονται τα χέρια μας που είχαμε βάλει στη φωτιά για κάποιους.
Πειράζει που όσοι ορκίστηκαν ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς, μαθαίνω ότι ζουν και βασιλεύουν.
Πειράζει που τα λόγια μας τα μετράμε κι άλλοι τα σκορπάνε.
Πειράζει που κάθε λέξη για εμάς σημαίνει κάτι και για κάποιους άλλους τίποτα.

Έτσι ξυπνάς ένα πρωί και ξαφνικά πειράζει.
Διαβάζεις ένα βιβλίο και ξαφνικά, πειράζει.
Και μεταξύ μας τώρα, έλα, τίποτα δεν έγινε τόσο ξαφνικά.
Είναι απλά εκείνη η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.
Και μάλιστα πολύ.

Και τότε αλλάζεις. Έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, η εμπειρία που απέκτησες και βάζεις τελείες.
Όχι άλλες άνω τελείες αλλά τελείες και παύλες.
Γιατί τώρα ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλα σημεία στίξης που μπορείς να μοιράσεις το ίδιο απλόχερα με τα θαυμαστικά που μοίραζες εκεί που έπρεπε να μοιράζεις εξαρχής σιωπές.

Έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, εκείνο που πάντα σε τρόμαζε και ξαφνικά δε σε τρομάζει πια, αλλά αποφασίζεις να κάνεις πράξη όσα σου δίδαξέ με το πέρασμα του.
Ξεκαθαρίζει το τοπίο και αρχίζεις να μετράς τη ζωή αλλιώς.

Κάπως έτσι ξεχείλισε το ποτήρι για μένα μέσα από ένα βιβλίο.
Πλέον με νοιάζουν οι άνθρωποι που τους νοιάζω κι εγώ.
Ψάχνω όσους με ψάχνουν και δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για τίποτα που ο ίδιος δεν θέλει να πειστεί.
Θέλω να δίνω τα πάντα αλλά και να παίρνω τα πάντα.
Χαμογελάω πικρά στις ήττες μου, ωστόσο χαμογελάω και δεν πανικοβάλλομαι όπως κάποτε.
Αν κάποιος δεν φοβάται να με χάσει, τι αξία έχει να φοβάμαι εγώ να τον χάσω;
Πιστεύω πλέον ακράδαντα πως όποιος αξίζει να είναι δίπλα μου, θα έρχεται μόνος του, δεν θα χρειάζεται να τον φέρω.

Αν κάποιος μου δώσει ένα, θα δώσω δέκα, αρκεί να μη μου το πάρει ποτέ πίσω, γιατί μπορώ να μηδενίσω στη στιγμή όλα όσα έδωσα.
Δεν με νοιάζει πια να αρέσω σε όλους, έτσι κι αλλιώς δεν αρέσουν όλοι σε μένα.
Μου φτάνουν εκείνοι που τους νοιάζει να αρέσουν σε μένα και το δείχνουν.
Με εκείνους μπορεί και να τα βρούμε κάπου στη μέση.

Θέλω εκείνους που δεν θα κάνουμε ανούσιες συζητήσεις, αλλά θα ανταλλάσσουμε κουβέντες που θα καίνε.
Που θα εξιτάρουν το μέσα μας και θα μας κάνουν να θέλουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω.
Μου αρέσει να συναναστρέφομαι με εκείνους που δεν συμβιβάστηκαν, δεν βολεύτηκαν, θυσίασαν τα σίγουρα για να πάνε εκεί που τρέμουν τα πόδια τους.
Θαυμάζω όσους έκανα τα αδύνατα, δυνατά σε πείσμα όλων των άλλων για να ακολουθήσουν ένα προσωπικό ιδανικό.
Μαθαίνω από αυτούς τους ανθρώπους, γίνομαι καλύτερη.
Γεμίζει η ψυχή μου από όσους με παρακινούν να κοιτάξω πιο πέρα από όσο νομίζω ότι μπορώ και δεν μου λένε βολέψου, ζήσε ήσυχα, άχαρα και συνηθισμένα.

Ναι, μπορεί να είμαστε πιο λίγοι αυτοί οι «πειραγμένοι» που ασπαζόμαστε τέτοιες φιλοσοφίες,
που βάζουμε μια φωτιά ένα βράδυ και καίμε το δεδομένο για το άγνωστο που μας συναρπάζει.
Αλλά να μας επιτρέπετε να είμαστε λίγο πιο περήφανοι, γιατί ό,τι μάθαμε, το μάθαμε με πόνο και τον δύσκολο τρόπο και τα καλύτερα χαμόγελα τα κερδίσαμε με το σπαθί μας, δεν μας τα φόρεσε κανείς έτσι απλά.
Όταν και αν φτάσουμε κάπου, θα το έχουμε πληρώσει με το παραπάνω, δεν μας έχει χαριστεί καμία θέση με θέα χωρίς κόστος, και γι αυτό θα το το εκτιμάμε για πάντα.

Το πλήρωμα του χρόνου φτάνει για άλλους νωρίτερα και για άλλους αργότερα.
Φτάνει και σου φωνάζει πως πια οφείλεις να ακούσεις όσα σου έμαθε.
Σε μένα έφτασε λίγο πριν τα 40 ή λίγο μετά τα 30…
Πιστεύω ακόμα ότι κάποιοι άνθρωποι θα με εκπλήσσουν με την αγάπη τους, θα τους διώχνω και
θα μένουν όσα σκατά κι αν φάνε, γιατί ξέρουν να μη το βάζουν στα πόδια στα δύσκολα κι έτσι χτίζουν τις βάσεις για τα όμορφα που οφείλουν να έρθουν όταν ξέρεις να περιμένεις και να επιμένεις.
Θα χορεύουν στις μπόρες και δεν θα ανοίγουν ομπρέλες, ας βραχούμε και τί έγινε;
Θα επιμένουν, θα υπομένουν, γενικά θα «μένουν».

Γι αυτούς τους ανθρώπους θυσιάζω όλα μου τα «δεν πειράζει», τα βάζω φωτιά και χορεύω γύρω τους γελώντας τρανταχτά.
Για όλους τους υπόλοιπους, μου τελείωσαν τα «δεν πειράζει».
Πειράζει και παραπειράζει και κάποτε έπρεπε να πειράξει.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook