Και αν δεν δέσει το γλυκό;

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Αψιού, αψιού, αψιού. Τρία φτερνίσματα στη σειρά. Πρωινό Σαββάτου. Συγκεκριμένα 8:30 το πρωί. Παντζούρια κλειστά. Μικροί πονόκοιλοι. “Ωω αδιαθετήσα”, λέει. Κατευθύνεται στη βεράντα. Μα, τι καιρός! Ο Φεβρουάριος είναι λαμπερός. “Ε, πώς να μην είναι;”, σκεφτήκαμε και οι δύο. “Είναι ο πιο ερωτικός μήνας!”, φωνάζουμε.

Ναι! Φωνάζουμε απροκάλυπτα στο μπαλκόνι. Από αυτές τις αψυχολόγητες φωνές γεμάτες χαρά. Άβολο γέλιο μετά και πέντε έξι γρήγορες ματιές περιφερειακά, μήπως μας είδε κανένας γείτονας. Τελικά η Ανθέων κοιμάται ακόμα.

Μπα, δεν τρώει παγωτά τον χειμώνα. Ούτε εγώ. Δεν ξέρω αν είναι ψυχολογικό ή κάποιο κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας. “Αν φας παγωτό τον χειμώνα, θα κρυώσεις”, θυμάμαι μου λέγαν. Σήμερα, παρόλο που το πιστεύουμε και οι δύο ότι θα κρυώσουμε, ένα παγωτό είναι ό,τι πρέπει.

Τελικά, καταλήξαμε να πίνουμε τσάι με ηλίανθο, μάνγκο, κενταύριο και ανθό λωτού και να τρώμε φιστίκια. Το ωραίο είναι ότι η βρώση και πόση έγιναν αφού περπατήσαμε την Πατησίων και κατευθυνθήκαμε σε ένα μικρό παντοπωλείο για να πάρουμε αφεψήματα. Ανοίγει από τις 9:00 το πρωί . Η ιδιοκτήτρια έχει ρυτίδες, οι οποίες προδίδουν το πόσο χαμογελαστή ήταν στα νιάτα της. Όμορφη. Τότε και τώρα.

Στον δρόμο, καθώς πηγαίναμε η Μαρίκα και εγώ κάναμε μια συζήτηση “Εντάξει ξύπνησες με φτέρνισμα και από πόνους περιόδους”, της λέω. “Ναι”, μου απαντάει, “αλλά έχω διάθεση και ξέρεις τι; Σήμερα λέω να το κόψω”, συνεχίζει. “Ποιό;”, την ρωτάω. “Να διαιρούμαι. Σήμερα θα γίνουμε ένα. Τι λες;”. Σιωπή. Η Μαρίκα σήμερα είναι ο εαυτός της.

Φοράει ένα περιποιημένο μαύρο κολάν, ένα χαριτωμένο με λουλούδια μακρύ πουλόβερ, κάλτσες γκρι του πάγου και ασπρόμαυρα αθλητικά παπούτσια. Ρίχνει επάνω της το πανωφόρι, φοράει γυαλιά ήλιου. Παίρνει τσάντα κλείνει πόρτα και κλειδώνει.

Περπατάει. Περνάει φανάρια. Κόσμος περιμένει στα atm, κόρνες αυτοκινήτων, παππούδες με μπερέδες. Αλήθεια, πού βρίσκουν όλοι οι παππούδες τους ίδιους μπερέδες; Μάλλον η μόδα είναι κάτι που συζητιέται. Έστω και επιδερμικά. “Από πού αγόρασες τον μπερέ;” θα ρωτάει ο ένας τον άλλον, και κάπως έτσι όλοι οι παππούδες φορούν τον ίδιο σκούρο γκρι μπερέ, σκέφτηκε.

Ακούει από μακρυά κάποιον να φωνάζει “Μαρία, Μαρία, Μαρία!”. Δεν γύρισε καν το κεφάλι της. Κανείς δεν την φωνάζει Μαρία. Οι δικοί  της την ξέρουν Μαρίκα. Τόσες Μαρίες υπάρχουν εκεί έξω, σκέφτηκε.

Αμ δε. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και ενώ βαδίζει στο πεζοδρόμιο ένα μηχανάκι την πλησιάζει απειλητικά. Γυρίζει, και τι να δει; Ένα παλιό της φλερτ που ποτέ δεν έμαθε αν ήταν φλερτ. Από αυτές τις καταστάσεις που υποβόσκει ένας ανέκφραστος ερωτισμός. Λίγα ανθρώπινα αγγίγματα, μία αγκαλιά, ένα χάδι στα μαλλιά και κόρες οφθαλμών που διαστέλλονται.

“Σου φώναζα! Τι κάνεις, πώς είσαι;”, την ρωτάει ο Απόλλωνας. “Καλημέρα, δεν κατάλαβα ότι μου φώναζες. Εσύ φώναζες Μαρία; Κανείς δεν με φωνάζει Μαρία”, του απαντάει. Ουπς. Τόση ειλικρίνεια και σχεδόν αγένεια ούτε η ίδια δεν το πίστευε.

Ο Απόλλωνας έχει ένα μικρό και γεμάτο αρώματα μπακάλικο. Η μητέρα του, η κυρία Δέσποινα είναι πρώην ζαχαροπλάστρια, της οποίας η σπεσιαλιτέ είναι τα λιβανέζικα γλυκά. Ο Απόλλωνας εκτός από ωραίο όνομα, έχει βαθιά ζεστή φωνή και ιδιαιτέρως καλλίγραμμα χέρια. Από αυτά που σου προκαλούν ευχαρίστηση, όταν σε αγκαλιάζουν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ειπώθηκε κάτι σημαντικό. Και πώς να ειπωθεί; Η Μαρίκα έχει ακόμα μία υποψία θυμού απέναντι του, η οποία εκδηλώθηκε μια φορά. Από τότε έγιναν κάποιες προσπάθειες προσέγγισης από τον Απόλλωνα αλλά ήταν τόσο ουδέτερες, που δεν μπόρεσαν να καρποφορήσουν.

Ο Απόλλωνας κατεβαίνει από το μηχανάκι και να της λέει “έλα να σε αγκαλιάσω”. Την ρωτάει “πηγαίνεις κάπου; Θέλεις να σε πάω εγώ;”. Η Μαρίκα του απαντάει αυθόρμητα και αποφασιστικά: “Όχι σε ευχαριστώ. Θέλω να περπατήσω”.

Ίσως ήταν η πρώτη φορά που έπειτα από ένα τέτοιο σκηνικό, η Μαρίκα δεν ζήτησε βοήθεια από τον εαυτό της. Και εκείνος δεν παρενέβη καθόλου. Καμιά φωνή μέσα της δεν της είπε “μα, καλά τι έκανες; Τι του είπες;”, και όλες αυτές τις γεμάτες αμφισβήτηση ερωτήσεις που ρίχνουν την ανασφάλειά της στο ναδίρ.

Κάτω από το πουλόβερ δεν φορούσε τίποτα. Και όσο λαμπερός και αν ήταν ο καιρός, οι θηλές της σπάσανε ρεκόρ μυτερότερης ρόγας. Ούτε που την ένιαξε, αν καταλάβαινε κάτι ο Απόλλωνας. Και αν καταλάβαινε, μάλλον αυτό το σαρκικό γεγονός θα του έφτιαχνε τη μέρα.

Μπαίνει στο παντοπωλείο και βλέπει την χαμογελαστή ιδιοκτήτρια. Κατευθύνεται προς τα τσάγια και τα αφεψήματα. Είναι τοποθετημένα σε μικρές συσκευασίες με σακουλάκια από ανακυκλώσιμο υλικό, ενώ πίσω τους υπάρχουν μεγάλα βάζα, τα οποία μπορείς να ανοίξεις και να μυρίσεις τα αρώματα τους. Τελικά αποφασίζει να πάρει το καθιερωμένο φασκόμηλο, αφέψημα μέντα και ένα τσάι, το οποίο έχει την ονομασία “Πρωινό ξύπνημα”.

Αυτό ήταν ένα καλό πρωινό ξύπνημα. Δεν αμφισβήτησε τον εαυτό της. Δεν μπερδεύτηκε με τις άπειρες επιλογές τσαγιών. Αγκάλιασε τον Απόλλωνα. Περπάτησε όπως ήθελε και δεν διαιρέθηκε. Το πιο σημαντικό; Δεν άκουσε καμία φωνή αμφισβήτησης.

Αυτή ήταν η συνέχεια που μου χρώσταγα“, είπε. Και τι να εννοεί με αυτό; Πίνει το τσάι της στο σαλόνι. Κοιτάζει το κόκκινο χαλί. Από την χούφτα της πέφτει ένα φιστίκι. Πολύ αστείο ένα φιστίκι να βρίσκεται σε ένα κόκκινο χαλί. Χαμογελάει.

Ήταν από εκείνες τις μέρες που δεν έγινε κάτι. Έγινε κάτι γήινο, σταθερό και σίγουρο. Και αυτό είναι σπουδαίο. Ήταν εκείνη και μόνο εκείνη. Ένα φωτεινό Σάββατο. Μια απλή μέρα.

Το μόνο που σκέφτηκε και λιγουρεύτηκε ήταν τα λιβανέζικα γλυκά της κυρίας Δέσποινας. Της έλειψαν. Παρόλο που δεν έγινε κάτι με τον Απόλλωνα, υπήρχε μία τρυφερή φιλική σχέση μεταξύ οικογενειών. Τα γλυκά τα είχε τιμήσει δεόντως.

Κάποια στιγμή η κυρία Δέσποινα της είχε δώσει στα κρυφά μια συνταγή της. Της είχε εμπιστοσύνη και πάντα κοίταζε την Μαρίκα στα μάτια “Έχεις καλά μάτια”, της έλεγε. Η κυρία Δέσποινα δεν πέθανε, αλλά πώς να αναφερθεί σε εκείνη στο “τώρα”; Έχει περάσει καιρός.Η Μαρίκα πειραματίστηκε με την συνταγή, αλλά το γλυκό δεν έδεσε. Και σήμερα που το σκέφτεται λέει: “Δεν πειράζει. Απλά δεν πειράζει”.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *