Μπήκα εδώ μέσα μετά από την σύσταση μιας καλής φίλης. “Λέξη του στόματος” που λένε και οι Εγγλέζοι και λέω, οκ, για να δούμε τι θα δούμε σε τούτο το κυρίως Γυναικοκρατούμενο Άνδρο, (σχήμα οξύμωρο or what?).
Και διαβάζω το «Φυστίκι ΠουΚυλάει» και γελάω και περνάω καλά, τόσο που αποφάσισα πως θα αρχίσει να μου αρέσει ακόμη και το Φυστικοβούτυρο, που μέχρι τώρα με άφηνε παγερά αδιάφορο.

Διάβασα και τον κώδικα δεοντολογίας που απαγορεύει ρητά και κατηγορηματικά την χρήση της λέξης “Μπάμιες” ή οποιαδήποτε μαγειρική συνταγή αυτών, κάτι που καθόλου δεν με χαλάει κι έπειτα άρχισα να διαβάζω μερικές από τις ιστορίες σας.  Και λέω, ρε φίλε, τι μαλακίες αυτό με τους πλανήτες που Εγώ είμαι από τον Άρη κι Αυτή από την Αφροδίτη. Αφού στο φινάλε τις ίδιες απαιτήσεις κι ανάγκες έχουμε από την ζωή και τις σχέσεις μας. Και είπα να απαριθμήσω τις δικές μου. Και τελικά άρχισα να γράφω και σταματημό δεν είχα και λέω, ρε συ μήπως είσαι πολύ απαιτητικός;
Τι θέλω δηλαδή;

– Μια γυναίκα που να μιλάει μια “ξένη γλώσσα”, ακόμη όταν μου μιλάει στα ελληνικά.

– Να παίζει το πιάνο, αλλά να “φυσά και το φλάουτο”

– Να ‘ναι του σαλονιού, αλλά να κάνει τους ναύτες να κοκκινίζουν στο λιμάνι, τις λίγες φορές που θ’ αρχίσει τα γ@μωσταυρίδια.

– Να μπορεί να γελάει χωρίς να φοβάται τις ρυτίδες, να με κάνει να γελώ μέχρι δακρύων και να γελώ όταν δακρύζω.

– Ακόμη κι αν δεν έχει ιδέα τι είναι το οφσαϊντ, ή αν νομίζει πως οι διαιτητές είναι απλά ποδοσφαιριστές που φοράνε πένθος και οι τερματοφύλακες κρυουλιάρηδες που φοράνε γάντια, αυτή να υποστηρίζει Μπαοκ και Manchester United γιατί, γιατί έτσι πρέπει.

– Να λέει μια μόνο λέξη στις τόσες δικές μου και να με αποστομώνει.

– Να’ ναι vegan, αλλά να παραγγέλνει μοσχαρίσια και να τρώει μόνο τις πατάτες της, όταν εγώ πεινάω πολύ κι εγώ με την σειρά μου να παίρνω γλυκό με σοκολάτα, επειδή ξέρω ότι θα μου το φάει.

– Ν’ ακούει την ψαγμένη μουσική της στην διαπασών κι ας μην ξέρω τι στο διάολο είναι αυτό που ακούει πάλι και να πηγαίνω πάσο.

– Να αγαπάει όλα τα τετράποδα και να μπορεί να υπομένει όλα τα δίποδα.

– Να γελάει με τα αστεία μου, έστω κι αν είναι μόνο το δικό της γέλιο που ακούγεται σε όλο το τραπέζι, αλλά να με κατακεραυνώνει με ένα της βλέμμα όταν είμαι out of line, ακόμη κι όταν όλοι οι υπόλοιποι ξεκαρδίζονται.

– Να μπορεί να σταθεί με φυσική άνεση στο Ritz, να γουστάρει όμως το Chelsea Hotel και να μπορεί να την βγάλει με γέλιο, ακόμη και σε LIDL αντίσκηνο στην Πάλτση με καρέκλοποδαρα βροχή.

– Να έχει παρελθόν και ιστορία, αλλά να είναι αυτό που περάσαμε μαζί εκείνο που έχει αξία.

– Να ξέρει τα κρασιά της, αλλά να γουστάρει ακόμη και την ρετσίνα.

– Να μπορώ να της λέω στο κρεβάτι: “Πάρτα άρρωστη”, αλλά να μου φέρνει κι ένα πιάτο ζεστή σούπα στο κρεβάτι αν αρρωστήσω.

– Να την κοιτάζω και να ξέρω τι σκέφτεται και να μην χρειάζεται να με κοιτάξει για να καταφέρνει το ίδιο.

– Να μην μου λέει “Μην τρέχεις”, αλλά να μου λέει “Στρίψε εδώ”.

– Να είναι μεν pacifist, αλλά να μπορεί να σου φέρει και μια δεκατεσσάρων ιντσών τηλεόραση στο κεφάλι άμα λάχει.

– Να μπορεί να χορέψει στο Royal Ballet, αλλά να μετράει υπομονετικά μαζί μ’ εμένα, τον Dance-Retard, τα βήματα στην salsa.

– Να μπορεί να με συγχωρεί, όταν κοιμάμαι με καμιά άλλη στα δικά της όνειρα και ξυπνάει τσαντισμένη το πρωί.

– Να είναι με λίγα λόγια τέτοια, που όλοι να σου λένε: “Μαλάκα, αυτή η Γυναίκα, Απλά Δεν Υπάρχει” κι εγώ να ξέρω πως όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι και δική μου.

– Να είναι – και κλείνω -πάνω απ’ όλα, Ψυχάρα, γιατί σε κάποια φάση, μοιραία κι αναπόφευκτα, η βαρύτητα θα κερδίσει, οι κώλοι και τα βυζιά θα κρεμάσουν κι αυτό θα’ ναι το μόνο που θα μείνει.

Και τι ζητάω, μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω.

Εσύ, θα συμβιβαζόσουν ποτέ για κάτι λιγότερο;

 

Uni