Μάρτιος 2016
Πάντα ήθελα μια ιστορία αγάπης σαν κ αυτές των παραμυθιών. Γι’ αυτό και πάντα έψαχνα πρίγκιπες. Και αν δεν ήταν από μόνοι τους, προσπαθούσα πολύ να τους κάνω εγώ με όποιο κόστος και όποια θυσία. Μεγαλωμένη σε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια, με γονείς ερωτευμένους έως και σήμερα, έψαχνα κάτι αντίστοιχο. Δεν είχα καταλάβει όμως ότι, αν κάτι δεν δουλεύει από μόνο του, δεν μπορείς να το κάνεις εσύ να δουλέψει με το ζόρι.

Κάπως έτσι, βρέθηκα στα 26 μου να είμαι ήδη πέντε χρόνια με έναν άνθρωπο, 14 χρόνια μεγαλύτερο, που προσπαθούσα να κάνω πρίγκιπα. Η αλήθεια είναι ότι είχε ξεκινήσει πολύ καλά. Τον πρώτο καιρό ήταν λες και όντως είχε βγει από παραμύθι. Πολύ αργότερα και εκ των υστέρων διαπίστωσα πως ήταν απλά ένας χειριστικός και ναρκισσιστής άνθρωπος, ο οποίος πρόβαλε επάνω μου όλες του τις ανασφάλειες. Το άσχημο ήταν ότι ενώ αναγνώριζα τα σημάδια, εθελοτυφλούσα, και αντί να φύγω τρέχοντας, έμενα για να το κάνω να δουλέψει.

Δεν ξέρω πότε άρχισα να ξυπνάω ακριβώς και να βλέπω ξεκάθαρα. Ήμουν 26 χρονών, είχα μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία για την ηλικία μου σε έναν αρκετά δύσκολο χώρο, είχα πολύ υψηλούς στόχους με τον γάμο να μην είναι ένας από αυτούς, και ήμουν με έναν άνθρωπο 40 ετών, που γκρίνιαζε όλη μέρα για μια δουλειά που δεν κυνηγούσε ιδιαίτερα, που χρώσταγε σε όποιον μιλάει ελληνικά και έμενε ακόμα με την μαμά του, ενώ με πίεζε ποικιλοτρόπως να παντρευτούμε έχοντας την απαίτηση να τα πληρώσουν όλα οι γονείς μου. Το χειρότερο ήταν ότι δεν με στήριζε επαγγελματικά και με μείωνε με κάθε ευκαιρία. Κάποια στιγμή κάτι μέσα μου άρχισε να δουλεύει ανάποδα. Ωστόσο, ήταν πολλές οι φορές που σκεφτόμουν «Που θα βρεις άλλον τώρα; Δεν βλέπεις τι κυκλοφορεί έξω; Δεν ακούς τις φίλες σου σε ποιους πέφτουν; Τουλάχιστον αυτός σ ’αγαπάει.». Είναι όμως αγάπη να μην θες να εξελίσσεται ο άνθρωπος σου; Να μην θες να πετάξει και να τον κρατάς στην γη με αλυσίδες;

Κάπου εκεί ξεκίνησα το δεύτερο μεταπτυχιακό μου. Μικρό τμήμα, οχτώ άτομα όλα κι όλα, τρία κορίτσια και πέντε αγόρια, που γίναμε αμέσως μια παρέα. Μέσα σ’ αυτήν την παρέα ήταν κι ο Άρης. Ο πιο απόμακρος από όλους αλλά και ο πιο συμπαθητικός. Δεν μίλαγε πολύ, ούτε κι έκανε τον χαβαλέ που έκαναν οι άλλοι 4. Ήταν όμως αυτός που κάτι με τράβαγε δίπλα του. Ήταν μια οικειότητα, μια αίσθηση ότι τον ήξερα χρόνια και πως θα καταλάβει ότι κι αν του πω. Δεν ήταν μόνος. Είχε μια σχέση επί δέκα χρόνια και μέτραγε και έναν χρόνο συγκατοίκησης.

Ένα βράδυ μετά το μάθημα κι ενώ πηγαίναμε για το καθιερωμένο ποτό, πήρα τηλέφωνο την σχέση μου να τον ενημερώσω και βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα ξέσπασμα άνευ προηγουμένου. Δεν θυμάμαι πολλά, θυμάμαι μόνο την φράση «εγώ ότι πέρασα τόσα χρόνια που έβγαινες με τις παρέες σου, δεν το ξαναπερνάω.». Έκλεισα το τηλέφωνο θυμωμένη. Όχι μαζί του, μαζί μου. Πως μου το επέτρεπα αυτό; Πως τον άφηνα να μου μιλάει έτσι, όταν ο πατέρας μου ο ίδιος δεν μου έχει φωνάξει ποτέ; Με αυτές τις σκέψεις και βράζοντας προχωρούσα προς το μαγαζί που θα συναντούσα τους άλλους. Κάποια στιγμή άκουσα μια γνωστή φωνή να φωνάζει «Ένα ποτό βγήκα να πιω, δεν θα μου το βγάλεις από την μύτη!!! Παρ ’το είδηση! Μ ’έχεις κάνει να μην θέλω να γυρνάω σπίτι μου. Δεν αντέχω άλλους καβγάδες επειδή δεν μπορώ να σου κάνω τον γάμο που θες!! Κουράστηκα!!». Ήταν ο Άρης. Τον κοίταξα με ένα βλέμμα πηγαίας κατανόησης ενώ το έκλεινε. Με κοίταξε με ντροπή. «Πάμε να περάσουμε καλά» μου είπε και πήγαμε προς τους άλλους.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο για μια εργασία που είχαμε και κανονίσαμε να βρεθούμε να τα πούμε από κοντά. Αφού είπαμε τα του μεταπτυχιακού πήγε το θέμα στις χθεσινές κουβέντες. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας.
Μου μίλησε για την κοπέλα του, που ήταν μεγαλύτερη του και επέμενε σε έναν δαπανηρό γάμο, για τα οικονομικά προβλήματα που του προκάλεσε η επιμονή της να συγκατοικήσουν ενώ δεν μπορούσαν να το υποστηρίξουν, για την ανασφάλεια που είχε με την δουλειά του, για τα οικογενειακά προβλήματα που είχαν προκληθεί επειδή η κοπέλα του δεν τα πήγαινε καλά με τους γονείς του, και πολλά άλλα. Σε πολλά από αυτά που είπε ήταν λες και άκουγα τον εαυτό μου.
– Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι δεν έχω τα ίδια συναισθήματα για εκείνη πια. Με έκανε να μην την αγαπώ. Και παλεύω για κάτι ενώ μέσα μου είμαι κενός. Και τι κάνεις μετά από 10 χρόνια όταν η άλλη κοντεύει τα σαράντα; Γίνεσαι ο κακός που τις καταστρέφεις την ζωή;
– Δεν ξέρω τι θα κάνεις εσύ. Ξέρω ότι κάποια στιγμή ο καθένας μας πρέπει να ξυπνήσει και να κοιτάξει τον εαυτό του κι όχι τους άλλους. Κι εγώ ξύπνησα για τα καλά πια!

Έφυγα από το καφέ σχεδόν τρέχοντας και πήγα σπίτι του ανθρώπου που έλεγε ότι μ’ αγαπούσε. Του ανακοίνωσα ότι χωρίζουμε μετά από ένα μισάωρο παραλήρημα, που είπα ότι κράταγα μέσα μου πέντε ολόκληρα χρόνια. Όλα όσα είχα ανεχτεί ενώ δεν έπρεπε. Έφυγα χωρίς να τον αφήσω να μιλήσει. Έφυγα ξέροντας ότι θα είμαι η κακιά που τον παράτησε στα 40 και του κατέστρεψε την ζωή, αλλά δεν με ένοιαζε γιατί μετά από καιρό ήμουν πρώτη φορά καλά μέσα μου.

——

Ιούνιος 2019
Είμαι στην δουλειά μου, που έστησα μόνη μου εκπληρώνοντας έναν έναν τους στόχους μου, και περιμένω τον Άρη μου να έρθει να με πάρει, για να πάμε στον γιατρό για τον τρίτο υπέρηχο του μωρού μας.
– Αν δεν σε έβρισκα δεν θα ήμουν ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος Αν δεν σε έβρισκα δεν θα μάθαινα ποτέ πως είναι η πραγματική και άνευ όρων αγάπη.
– Αν δεν χωρίζαμε τότε, δεν θα βρίσκαμε ποτέ ο ένας τον άλλον, και δεν θα είχαμε την υγιή και ήρεμη σχέση που τόσο λαχταρούσαμε.
– Σ ’αγαπάω γιατί μαζί σου νιώθω ξανά.
– Σ ‘αγαπάω γιατί είσαι εσύ και γιατί μ ’αφήνεις να είμαι εγώ.

….Σ’αυτούς που έστω και την τελευταία στιγμή, βγήκαν από το comfort zone τους.

 

 

Katerina Kokkini