Κλεψύδρα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Περπατάς. Θα περπατήσεις κι άλλο, πολύ. Θα πατήσεις πάνω στη χρυσαφένια άμμο και δεν θα μπορέσεις  να βγάλεις τα παπούτσια σου. Δεν θα απολαύσεις την αίσθησή της στα δάχτυλα των ποδιών σου, τους κόκκους να παραμένουν γύρω από τα νύχια σου, τη θερμότητα να τυλίγει το πέλμα σου. Θα συνεχίσεις τη διαδρομή, αυτή που θα νομίσεις για οριζόντια, με τις μεγάλες  δρασκελιές σου, φτυάρια που πιέζουν την πάνω επιφάνεια του χώματος μη τύχει και επιστρέψει ο νεκρός.

Θα βάλεις έναν στόχο, ένα σημάδι, να ξέρεις αν θα συνεχίσεις να κινείσαι προς τα εκεί που πρέπει. Δεν έχεις καταλάβει πως είναι μονόδρομος. Θα δεις στην απέναντι άκρη μια επιφάνεια. Έχει και ένα μικρό ράγισμα. Αυτό είναι. Θα πορευθείς προς αυτό το ρήγμα, επιβεβαιώνοντας για τη φύση του τέλους τούς μισούς ποιητές, απογοητεύοντας τους υπόλοιπους. Όσο συνεχίζεις όμως, αυτή η ατέλεια υψώνεται. Απομακρύνεται. Θα αναρωτηθείς μήπως εσύ βουλιάζεις. Μήπως ο βούρκος δεν είναι πάντα αναγνωρίσιμος. Η άμμος κάτω από τα πόδια σου θα λιγοστέψει. Που πηγαίνει;

Θα αρχίσεις να χοροπηδάς. Θα σφίξεις τα δόντια, θα κυλήσει ο ιδρώτας στο μέτωπο, στα μάγουλα, στο λαιμό σου. Όπως είναι φυσικό, προς τα κάτω. Θα πονέσουν τα γόνατα σου αλλά θα επιμείνεις. Θα σε δικαιολογήσεις γι’ αυτή σου την απόφαση. Κάθε τι που χάνεται, ας το κάνει μια ώρα αρχύτερα. Ο χρόνος θα είναι σημαντικός. Όμως θα είσαι κολλημένος πάνω της, εξαρτημένος από εκείνη. Ένας διαφορετικός ομφάλιος λώρος, μια αλλιώτικη ρίζα. Δεν θα σε θρέψει. Το οξυγόνο ήδη στερεύει. Μα δεν θα αποκοπείς.

Θα ακολουθήσεις την κάθετη κίνηση που η λογική σου θα μεταφράσει ως βαρύτητα, μα το ένστικτό σου θα ονομάσει προσκύνημα σε θεούς του κάτω κόσμου. Τι έκανες λάθος; Θα σε παρασύρει η χρυσή δίνη. Θα αρχίσει να στενεύει ο χώρος γύρω σου και θα εγκλωβιστείς σε μια κρυστάλλινη δίοδο. Το σώμα σου θα νιώσει την κρύα επιφάνεια. Όσο θα διατηρήσεις αυτή την επαφή θα είσαι σώος. Όλη η άμμος θα εξαφανιστεί, θα πέσει, θα σχηματίσει ένα νέο λόφο, όπως ακριβώς ήταν και πριν. Ξέρει να επιβιώνει.

Σε αυτόν τον γκρεμό θα κρατηθείς απλώνοντας τα χέρια σου, γνωρίζοντας πως δεν θα αντέξεις την πτώση. Ο χρόνος είναι σημαντικός. Θα θυμηθείς εκείνη τη στιγμή, την οποία θα αποκαλέσεις καταραμένη, που σταμάτησε το ρολόι. Οι δείκτες του κόλλησαν σε ένα σημείο και εσύ ξεχνιόσουν κάθε φορά που το συμβουλευόσουν. Επαναλάμβανες στον εαυτό σου πως θα το φτιάξεις ή αν δεν το κάνεις, τουλάχιστον για δύο φορές τη μέρα θα είναι στιγμιαία σωστό.

 Μα θα εξαπατηθείς γιατί εκείνο αυτορυθμίζεται. Οι αόρατοι δείκτες ενός άγνωστου κατασκευαστή θα διαγράψουν κι άλλους κύκλους, συγχρονισμένοι με όλα τα ρολόγια, λυπημένοι για τους άλλους, τους ορατούς, που έπρεπε να βασιστούν σε έναν σύνθετο μηχανισμό και μια μπαταρία για να σου θυμίσουν, έστω τη στιγμή που θα μετεωρίζεσαι εξαιτίας αυτού του πολυμήχανου δολοφόνου, ένα πράγμα.

 Ο χρόνος ήταν σημαντικός.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

2 σκέψεις στο “Κλεψύδρα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook