TheBluez.gr » 😱 The TerrorBluez! » Κορμί στις ράγες

Κορμί στις ράγες

Ο Κώστας υπήρξε ένας από τους παλιότερους οδηγούς του μετρό. Κανείς δεν ήξερε τον χειρισμό των φιδόμορφων τρένων όπως αυτός. Ήταν πλέον τόσο έμπειρος που τίποτα δεν μπορούσε να ταράξει την διαδρομή στην όποια κυβερνούσε. Με τον αέρα του βετεράνου, οδηγούσε με το ένα χέρι, άκουγε μουσική και ταυτόχρονα μπορούσε να λύνει αμά λάχει και τα σουντόκου του, με τα οποία είχε τρελό πάθος.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξη του όταν για πρώτη φορά, σε μια στοά, εκεί κοντά στη στάση Νομισματοκοπείο, είδε κάτι πάνω στις γραμμές. Τα περιθώρια αντίδρασης του μετά το πρώτο σοκ ήταν ελάχιστα. Τράβηξε κατευθείαν το χειρόφρενο αλλά ήξερε πως λίγα μπορούσαν να γίνουν. Οι ευτυχώς, ελάχιστοι επιβάτες του συρμού, δεν ξέραν από που να κρατηθούν και παραπατούσαν σαν ζαλισμένοι.

Αφού το τρένο ακινητοποιήθηκε για τα καλά, ο Κώστας κάλεσε την ασφάλεια του μετρό. Τραυλίζοντας από το σοκ και ίσα που ακουγόταν είπε στη γραμμή “Ελάτε γρήγορα. Νομίζω ότι είδα μια γυναίκα ξαπλωμένη πάνω στις ράγες. Δεν πρόλαβα να φρενάρω. Είναι σίγουρα νεκρή”.

Αφού συμμάζεψε το μυαλό του, και μετρίασε το τρέμουλο, έβγαλε μια καθησυχαστική ανακοίνωση για τους επιβάτες και κατέβηκε στη σκοτεινή στοά. Με τις γροθιές σφιγμένες και την καρδιά να χτυπάει σε τρελούς ρυθμούς, έσκυψε να δει τί υπήρχε κάτω από το τρένο του. Ίδρωνε στην ιδέα του τί θα αντικρίσει. Κάθε σκηνή τρόμου που είχε δει στο σινεμά έπαιζε ήδη στο μυαλό του, ενώ το στομάχι του ήταν έτοιμο να αδειάσει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να έβλεπε διαμελισμένα κομμάτια κορμιού. Όμως τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Γεμάτος απορία περίμενε την ασφάλεια να ‘ρθει να ερευνήσει καλύτερα το χώρο. Σε λίγα στιγμές πέντε άτομα με εξοπλισμό, φώτα και ειδικές στολές, φάνηκαν στο στενό διάδρομο της σήραγγας. Μα και αυτοί όσο και να κοίταξαν δεν είδαν τίποτα.

Το συμβάν θεωρήθηκε λήξαν και αφού ο Κώστας οδήγησε το συρμό με ασφάλεια στον επόμενο σταθμό, αντικαταστάθηκε και γύρισε σπίτι του με τρίωρη άδεια. Έλα μωρέ, κούραση θα ήταν, σκεφτόταν για μέρες μετά και συνέχισε την καθημερινότητα του.

Όμως δεν πέρασαν δύο βδομάδες και το ίδιο ακριβώς σκηνικό παίχτηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ο Κώστας νόμιζε ότι τα χάνει. Ζήτησε άδεια αορίστου διάρκειας και ψυχιατρική βοήθεια. Συνεδρία στη συνεδρία, ο γιατρός απεφάνθη ότι οι πολύωρες βάρδιες και η κάπως προχωρημένη ηλικία του Κώστα, του δημιούργησαν ένα είδος σύγχυσης που τον οδήγησε να βλέπει οράματα. Φυσικά του συνέστησε ξεκούραση, και γιατί όχι μια πρώιμη συνταξιοδότηση.

Ο Κώστας όμως δεν ήταν ικανοποιημένος με τη διάγνωση. Έναν ολόκληρο μήνα, κλείστηκε σπίτι του και το μόνο που έκανε ήταν να ψάχνει στο διαδίκτυο. Συζήτησε σε paranormal φόρουμ θρύλους και παραδόσεις που ίσως σχετίζονταν με το σημείο. Στοιχειά και φαντάσματα ήταν η μόνη εξήγηση που φαίνονταν να τον πείθει πλέον.
Όμως και πάλι τζίφος. Τίποτα δεν υπήρχε καταγεγραμμένο. Έψαξε μέχρι και τα αστυνομικά δελτία του πρόσφατου παρελθόντος μπας και έβρισκε κάτι που να πλησίαζε καν να δικαιολογήσει το όραμα, φάντασμα ή ό,τι ήταν τέλος πάντως αυτό που είχε στοιχειώσει το δρομολόγιο του. Μα και πάλι τίποτα.

Με τα πολλά, ο Κώστας επέστρεψε στην εργασία του. Συχνά-πυκνά έβλεπε τη γυναίκα ξαπλωμένη στις γραμμές (πάντα στο ίδιο ακριβώς σημείο) αλλά πλέον δεν έδινε καμία σημασία. Έχρισε τον εαυτό του φεγγαροκρουσμένο και έπαψε να ασχολείται με το θέμα. Σιγά μην άφηνε την αγαπημένη του δουλειά για ένα ηλίθιο φάντασμα!
Οι μήνες πέρασαν. Πλέον σε κάθε δρομολόγιο ο Κώστας έβλεπε το όραμα. Συνήθισε σε βαθμό που ούτε καν έκοβε πια ταχύτητα. Από κάποια στιγμή και έπειτα, δεν κοιτούσε καν. Ώσπου μια μέρα, στο πρώτο πρωινό δρομολόγιο, περνώντας από τη στοά, άκουσε έναν φρικτό ήχο, σαν κάτι να βρέθηκε κάτω από το τρένο. Ο Κώστας λούστηκε με παγωμένο ιδρώτα. Άρχισε να τρέμει και ένα απόκοσμο ουρλιαχτό βγήκε από το στόμα του την ίδια στιγμή που το τρένο φρέναρε. Σπινθήρες φώτισαν την σκοτεινή σήραγγα και ο στριγκός μεταλλικός ήχος των φρένων ενώθηκε με την κραυγή του Κώστα. Αυτή τη φορά πράγματι το τρένο είχε παρασύρει και διαμελίσει μια γυναίκα.

Μήνες μετά ο Κώστας ήταν κλεισμένος σε ψυχιατρική κλινική. Όλη τη μέρα έλυνε σουντόκου που του προμήθευε ο φίλος του ο Άλκης. Ο μόνος του επισκέπτης. Ο Άλκης, που είχε προσληφθεί ως υπάλληλος τον ίδιο καιρό με τον Κώστα. Οδηγός ο Κώστας, στην ασφάλεια των σταθμών Ο Άλκης. Ο Άλκης που ποτέ δεν είπε στον Κώστα ότι το πτώμα της γυναίκας που έλιωσε το τρένο του, ήταν της Κάτιας. Της νεαρής Ρωσίδας που συζούσε εδώ και τρία χρόνια με τον Άλκη και για την οποία αυτός είχε αφήσει γυναίκα και παιδιά. Που αγαπούσε όσο τίποτε άλλο, έως ότου ανακάλυψε ότι αυτή βρισκόταν και με τον δήθεν καλύτερο φίλο του, τον Κώστα.

Ο Άλκης βιντεοσκόπησε την Κάτια μια νύχτα που κοιμόταν γαλήνια. Με προτζέκτορες καλά κρυμμένους, πρόβαλλε τη μορφή της στη σκοτεινή στοά, στα δρομολόγια του Κώστα. Μόλις πληροφορήθηκε από τον φίλο του ότι δεν υπήρχε πλέον καμία περίπτωση να ξαναφρενάρει μπρος στο ψεύτικο όραμα, νάρκωσε την άπιστη γυναίκα και την έδεσε στις γραμμές.

Ο Άλκης ακόμα δεν είχε αποφασίσει ποιόν από τους δύο είχε καταφέρει να εκδικηθεί πιο σκληρά. Παρόλα αυτά, ήταν απολύτως ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Μάλιστα είχε γυρίσει ήδη και στην οικογένεια του.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Κέλλυ Σ.

-que serra-
Αν οι λέξεις ήταν σάρκα θα ήταν ο ένας και μοναδικός αδιαφιλονίκητος εραστής που θα διάλεγα. Αν ήταν τόπος θα έχτιζα εκεί το τσαρδί μου και δεν θα επιθυμούσα ποτέ να ταξιδέψω οπουδήποτε αλλού. Αν ήταν γεύση θα έτρωγα ώσπου να ξεχειλίσω. Ευτυχώς θεοί! Οι λέξεις είναι λέξεις και έτσι μπορώ να προσπαθώ που και που να τις τιθασεύω αντί αυτές να με ελέγχουν.
Κέλλυ Σ.

Latest posts by Κέλλυ Σ. (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *