ΚΩΔΙΚΟ ΟΝΟΜΑ: ΑΠΟΘΗΚΑΡΙΟΣ (Α’ μέρος)

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Οι καπνοί από το τσιγάρο του διοικητή του σκέπαζαν το φως της λάμπας σαν βαριά σύννεφα που κρύβουν τον ήλιο. Ερχόταν καταιγίδα. Καταιγίδα που θα ξέσπαγε μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο, πάνω από το κεφάλι του νεαρού κατασκόπου. Καθόταν μαζεμένος στην άβολη καρέκλα του. Απέναντί του, καθόταν ο διοικητής. Τα είχε σκατώσει. Τα είχε σκατώσει στην πρώτη του αποστολή.

Ο ανώτερός του ξανακοίταζε τον φάκελο της υπόθεσης.

-Οι οδηγίες ήταν σαφείς. Ο κατάσκοπος, με κωδικό όνομα «Αποθηκάριος», δηλαδή εσύ, όφειλε να παρακολουθήσει την συνομιλία του διευθυντή του καταστήματος με τον κατάσκοπο της αντίπαλης χώρας. Τόσο απλά. Η επίμαχη «συζήτηση» θα λάμβανε χώρα κάποια στιγμή εντός της τελευταίας εβδομάδας του χρόνου. Δηλαδή ένα μήνα μετά από την τοποθέτησή σου στο κατάστημα. Είχες έναν ολόκληρο μήνα για να προετοιμαστείς. Και, όμως, απέτυχες. Και, τώρα, ένας θεός ξέρει τι θα μας κοστίσει η αποτυχία σου. Τι έχεις να πεις;

Ο νεαρός κατάσκοπος μαζεύτηκε κι άλλο στην καρέκλα του. Απέφευγε να κοιτάξει κατάματα τον ανώτερό του.

Ας πάμε ένα μήνα πίσω.

«Κοίτα να δεις. Ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, μπορεί να μας κάψει την χώρα. Ποιος θα το ‘λεγε;», μουρμούριζε ο νεαρός «Αποθηκάριος» στην γυμνή γραμματέα του τμήματος κατασκοπείας, η οποία σουρσούριζε στο κρεβάτι του. Ο ίδιος τελείωνε το ντύσιμο του. Παντελόνι εργασίας, παπούτσια χοντροκομμένα και ένα ανεκδιήγητο μπλουζάκι με το λογότυπο και το σλόγκαν του καταστήματος. «ΤΙΜΕΣ ΠΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΖΟΥΝ».

«Καλέ μου, συμβαίνουν και πολύ πιο παράξενα πράγματα σε αυτόν τον τρελό κόσμο». Απάντησε μαχμουρλίδικα η κοπέλα ενώ η βροχή έπεφτε στον δρόμο, έξω από το παράθυρο. Έξω, στον κόσμο. Έναν κόσμο πρωινό. Φορτηγά που μεταφέρανε εμπορεύματα. Αυτοκίνητα που μεταφέρανε υπαλλήλους. Αλυσίδες καφέ με κοπέλες που έπρεπε να φαίνονται σέξι και πρόθυμες παρά το πρωινό ξύπνημα, την περίοδο, τα σερί εργασίας. Τσιγάρα που μένανε στην μέση εξαιτίας του ωραρίου. Στομαχικές απαιτήσεις, αναβαλλόμενες για στιγμές επιτρεπόμενες από το ωράριο. Ωράριο ορισμένο από κάποιον άλλον. Κάποιον που τελείωνε το τσιγάρο του και έχεζε όποτε του έρχονταν διότι, σύμφωνα με τον ακριβοπληρωμένο του γαστρεντερολόγο, δεν πρέπει να καταπιέζονται οι φυσιολογικές λειτουργίες. Και το γκριζωπό γαλάζιο του βροχερού πρωινού να τυλίγει τα πάντα.

Ο κατάσκοπος κοίταζε από το παράθυρο της σουίτας με τις μαρμάρινες επιφάνειες, τις επίχρυσες γωνίες και τα κρυστάλλινα φωτιστικά. Άναψε ένα τσιγάρο σκεφτόμενος την αποστολή του. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το κατάστημα στο οποίο στέλνονταν ως αποθηκάριος, εξ ου και η κωδική του ονομασία, χρησίμευε ως σημείο διαρροής απόρρητων εγγράφων. Το πως ήταν άγνωστο. Γνωστό ήταν το γεγονός μιας επερχόμενης συνομιλίας. Αυτή έπρεπε, πάση θυσία, να την ακούσει. Μόνον έτσι θα μάθαιναν, ίσως, οι καλοί το πως τους φέρνουν βόλτα οι κακοί. Πως έγγραφα διαρρέουν από ένα γαμημένο κατάστημα με αφυγραντήρες και χύτρες ταχύτητας. Ήταν η πρώτη του αποστολή. Την περίμενε διαφορετική. Την περίμενε πιο καλοντυμένη. Από το τζάμι του παραθύρου έβλεπε τον εαυτό του. Φτωχός εργάτης. Πως ζούνε φορώντας αυτά τα άσχημα και άβολα ρούχα; Το παντελόνι του έρχονταν μεγάλο μα και στενό ταυτόχρονα. Το μπλουζάκι τσίτωνε ενώ του έπεφτε φαρδύ.

«Καλέ μου, έχεις τα χάλια σου. Αλλά με ανάβει, κάπως, το τσαπατσούλικο σου λουκ. Μπρουτάλ. Αν είχες χρόνο και η φτώχεια με έφτιαχνε περισσότερο, μπορεί και να σου όρμαγα τώρα.»

Ο «Αποθηκάριος» έριξε μια λοξή ματιά στην καλλονή με τα σγουρά μαλλιά και το θανατηφόρο, σαν περίστροφο, κορμί της. Ρούφηξε μια καλή τζούρα από το τσιγάρο του και την πλησίασε.

«Η συνάντηση που μας αφορά θα συμβεί σε κάνα μήνα. Μας μένει χρόνος. Έστω και λίγος μιας και, όπως ξες, μου αρέσει να αφιερώνομαι σε κάποιες δραστηριότητες»

Η κοπέλα τον περιεργάστηκε.

«Υπερεκτιμάς τις δυνατότητές σου, καλέ μου. Εγώ μπορώ να κάνω έρωτα ένα μήνα σερί. Το έμαθα σε μια μου αποστολή, πριν αποσυρθώ από την ενεργό δράση και γίνω γραμματέας. Κατασκόπευα έναν σεΐχη. Βρώμικη δουλειά». Χαμογέλασε πονηρά. «Όμως, εσύ, δεν έχεις χρόνο. Η συνάντηση τους μπορεί να είναι σε ένα μήνα. Μα, εσύ, πιάνεις δουλειά, σε μισή ώρα. Για να φτάσεις εκεί θέλεις σαράντα πέντε λεπτά. Καλή διασκέδαση».

Για να γίνει πιστευτή η ταυτότητά του, ως φτωχού υπαλλήλου, έπρεπε να γίνουν κάποιες θυσίες. Η κυριότερη αποτελούσε την απώλεια αξιοπρεπούς μεταφορικού μέσου. Μέσα στο αστικό, στριμώχνονταν, μαζί με τα πρωινά χνώτα, τις τσίμπλες, τους ηλικιωμένους και τους μαστούρηδες. Η βροχή πέφτοντας πάνω στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, ύγραινε την σκόνη μετατρέποντάς την σε γλίτσα. Ο χρόνος, φοβούμενος ίσως μην παραπατήσει, προχωρούσε πιο αργά. Το ρολόι δεν ενημερώθηκε για αυτή την αλλαγή και συνέχιζε κανονικά την πορεία του. Το λεωφορείο είχε αιχμαλωτιστεί στο μποτιλιάρισμα. «Γαμώτο, θα αργήσω». Σκεφτόταν ο νεαρός κατάσκοπος. «Πως τα καταφέρνουν και βρίσκονται οπουδήποτε στην ώρα τους, όσοι χρησιμοποιούν τα αστικά;»

Η βιτρίνα του καταστήματος με τα ηλεκτρικά είδη κοιτούσε σε έναν μεγάλο κεντρικό δρόμο. Το πίσω του μέρος, έβλεπε σε ένα μικρό παράδρομο. Ο κατάσκοπος διέσχισε την πόρτα του καταστήματος.

«Καλημέρα σας, είμαι ο καινούργιος βοηθός αποθηκάριου. Μπορείτε να μου πείτε που είναι ο διευθυντής του καταστήματος; Με περιμένει».

Ο σεκιουριτάς τον κοιτούσε με απάθεια. Οχτώ ώρες ακίνητης ορθοστασίας χωρίς ουσιαστική επικοινωνία, μάλλον δεν κάνει καλό στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Τραύλισε, μονάχα, ένα «το γραφείο του διευθυντή είναι στον κάτω όροφο» και δεν ξανά ασχολήθηκε με τον νεοφερμένο «Αποθηκάριο». Ο τελευταίος έγνεψε και προχώρησε προς τα ενδότερα του καταστήματος. Στάθηκε και το περιεργάστηκε. Παντού γύρω του υπήρχαν κινητά και υπολογιστές. Διάφορα μικρά εξαρτήματα στις βιτρίνες και άπειρα άλλα, ακόμη μικρότερα εξαρτήματα και μπαταρίες, σε ράφια γύρω στους τοίχους. Πωλητές μιλούσαν με πελάτες που προχωρούσαν κολλητά ο ένας με τον άλλον. Αριστερά βρίσκονταν το ταμείο. Ουρά κόσμου περίμενε να εξυπηρετηθεί. Ευθεία μπροστά του βρίσκονταν οι σκάλες. Ήταν κρυμμένες από ανθρώπους με χαρτάκια στα χέρια. Ένας ψηλόλιγνος άντρας με καράφλα ξεπρόβαλε από τις σκάλες. Έφερνε μαζί του ένα τεράστιο κουτί. Φαινόταν βαρύ. Το παρέδωσε σε έναν πελάτη ο οποίος του έδωσε ένα χαρτάκι. Πίσω από τον ψηλό άντρα, ο οποίος φορούσε το ίδιο άσχημο μπλουζάκι με αυτό του κατασκόπου, προχωρούσε ένας νεαρός. Όχι πάνω από είκοσι χρονών. Έφερε και εκείνος βαρέως το κακόγουστο μπλουζάκι και ένα μεγάλο κουτί. Ο «Αποθηκάριος» πλησίασε τις σκάλες.

«Εσύ θα πρέπει να είσαι ο καινούργιος. Καλώς ήρθες».

Ο κατάσκοπος στράφηκε προς τον κοντόχοντρο ανθρωπάκο που του είχε απευθυνθεί. Στεκόταν δίπλα από τις σκάλες. Είχε πυκνά μαύρα μαλλιά, μούσια και φρύδια. Τον αναγνώρισε από τις φωτογραφίες που του είχε δώσει ο αρχηγός του. Ήταν ο διευθυντής του καταστήματος, το υποκείμενο που όφειλε να παρακολουθεί. Του έδωσε το χέρι.

«Δεσμωτής. Ιάκωβος Δεσμωτής, έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο».

Ο κοντόχοντρος άντρας κοίταξε το χέρι του νεαρού κατασκόπου. Έπειτα το έβαλε στο δικό του. Ήταν υγρό.

«Παράξενο επώνυμο έχεις Ιάκωβε. Βαγγέλης. Καλώς μας ήρθες. Όπως βλέπεις έρχεσαι πάνω στην ώρα. Λόγω εκπτώσεων, γίνεται χαμός».

Τα χέρια αφέθηκαν να συνεχίσουν την ανεξάρτητη πορεία τους. Μακριά το ένα από το άλλο.

«Γνωρίζω. Με ενημέρωσαν από το γραφείο εργασίας. Ελπίζω να σας φανώ χρήσιμος»

«Ιάκωβε, μου είπαν πως δεν έχεις εμπειρία. Δεν με πειράζει. Αρκεί να έχεις θέληση για δουλειά. Ο προηγούμενος που μας στάλθηκε από το συγκεκριμένο γραφείο έφυγε άρον-άρον. Το κατάστημα είναι δύσκολο. Θα το δεις και μόνο σου».

«Μην στεναχωριέστε. Θα τα καταφέρω. Χρειάζομαι την δουλειά».

«Και μείς χρειαζόμαστε εσένα. Αυτή την περίοδο και μέχρι τις γιορτές γίνεται χαμός. Γι αυτό και χρειαζόμαστε έξτρα χέρια. Ελπίζω να σε έχουν ενημερώσει πως δεν είναι πολλές οι πιθανότητες να απορροφηθείς στο κατάστημα αφότου τελειώσει η σύμβασή σου»

Ο κατάσκοπος κοίταξε τριγύρω του, στο χάος που επικρατούσε.

«Το γνωρίζω, μα δεν είναι θέμα. Εξ άλλου μας έχουν πει και από το γραφείο πως στα καταστήματα μας στέλνουν προσωρινά μέχρι να καλυφθούν κάποιες ανάγκες. Μου είπαν πως χρειάζεστε αποθηκάριο».

«Ράνερ για την ακρίβεια. Δεν είναι κάτι. Στην ουσία θα βοηθάς τον υπεύθυνο της αποθήκης με την παράδοση των παραγγελιών, καθώς και με την συλλογή διάφορων προϊόντων από το κατάστημα. Θα σου δώσουμε ένα κινητό. Εκεί θα κοιτάς, σε μια εφαρμογή, ποια προϊόντα είναι κρατημένα και θα τα συλλέγεις από το κατάστημα, ώστε να τα πας στην αποθήκη».

«Νομίζω πως μπορώ να τα καταφέρω».

Ο Βαγγέλης τον κοίταξε και χαμογέλασε. Έπειτα τον σύστησε στον υπεύθυνο της αποθήκης. Ήταν ο ψηλόλιγνος άντρας με την καράφλα. Τον λέγανε Δημήτρη. Ο νεαρός, πίσω του, δούλευε και εκείνος στην αποθήκη. Κανονικά δύο άτομα φτάνανε. Ο ένας δούλευε, όταν έλλειπε ο άλλος. Μα τώρα, λόγω του φόρτου εργασίας, στο κατάστημα χρειαζόντουσαν δύο αποθηκάριοι ταυτόχρονα. Γι αυτό και είχαν ανάγκη από έναν ράνερ, ώστε όταν ο ένας αποθηκάριος σχολούσε, ο άλλος να είχε κάποιον να τον βοηθά.

Στον δρόμο για την αποθήκη είχε την ευκαιρία να δει και το υπόλοιπο κατάστημα. Πάνω από τις σκάλες υπήρχε ο τομέας των τηλεοράσεων. Μεγάλες οθόνες, που προβάλανε την ίδια εκπομπή, γεμίζανε τους τοίχους ως αγιογραφίες σε εκκλησία. Στον διάδρομο διάφορες στοίβες με προϊόντα έστεκαν σαν σκόπελοι. Πελάτες και πωλητές έπλεαν ανάμεσα. Η αποθήκη βρισκόταν στο βάθος του ορόφου. Δίπλα υπήρχε μια ακόμη σκάλα που οδηγούσε στον τρίτο και τελευταίο όροφο. Εκεί βρισκόταν οι κουζίνες και τα πλυντήρια.

«Όπως βλέπεις» του είπε ο Δημήτρης «η βασική δυσκολία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ο σκάλες. Όλα τα προϊόντα πρέπει να τα μεταφέρουμε με τα χέρια. Αυτό το πάνω-κάτω, ενώ είσαι φορτωμένος, είναι και η βασική δυσκολία».

Η αποθήκη ήταν μεγάλη. Τρείς διάδρομοι γεμάτοι ράφια. Τα ράφια ήταν ξέχειλα από ηλεκτρικές συσκευές. Κάπου υπήρχαν μικρά κουτιά γεμάτα με μικρά εξαρτήματα. Πύργοι από αφυγραντήρες στόλιζαν το τοπίο. Σε μια γωνιά υπήρχε ένα γραφείο με υπολογιστή. Άφησε εκεί τα πράγματά του, πήρε ένα κινητό και φόρεσε στο αυτί του ένα ακουστικό συνδεδεμένο με ένα γουόκι-τόκι το οποίο έβαλε στην μία του τσέπη. Ήταν έτοιμος να αρχίσει.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook