Κόρη στην προεφηβεία – αυτό το φρούτο…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μια φορά καιρό ήταν μια κοπέλα (η αφεντιά μου!) και ένας νεαρός (ο σύζυγος!). Γνωρίστηκαν, έκαναν παρέα σαν φίλοι, ερωτεύτηκαν, έγιναν ζευγάρι και παντρεύτηκαν. Και έζησαν αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα….

Και το παραμύθι τελειώνει εδώ; Αμ δε! Γιατί δεν παντρεύεσαι, για να γίνεις κυρία Κοκοβίκου (γνώμη μου!), αλλά για να κάνεις παιδιά και οικογένεια! (Πάλι, προσωπική μου γνώμη, καθώς πλέον υπάρχουν πολλές μορφές οικογένειας, ακόμα και γάμου, αλλά, τι να κάνουμε  – είμαι «παραδοσιακή» Ελληνίδα, τρομάρα μου!)

Και, ευτυχώς, ανέφελα και απρόσκοπτα γίναμε γονείς 2 κοριτσιών. Τι ωραία! Βέβαια, ως «παραδοσιακοί» Έλληνες και οι δύο, μέλη «παραδοσιακών» ελληνικών οικογενειών ακούσαμε, ιδιαίτερα ο σύζυγος τα απαραίτητα «λόγια παρηγοριάς», που δεν φέραμε αρσενικό στον κόσμο τούτο. Όταν γεννήθηκε η πρώτη μας κόρη, κάποιοι του έλεγαν «Μην στεναχωριέσαι, το δεύτερο θα είναι γιος!», ενώ όταν γεννήθηκε και η δεύτερη κόρη μας, το σλόγκαν μετατράπηκε στο «Τι να κάνουμε, γερά να είναι!»

Να τονίσω ότι: α) Εγώ ήθελα γιους, απλά επειδή δεν το πολυέχω με τα κοριτσίστικα, ο σύζυγος ουδέποτε νοιάστηκε, β) Τα προαναφερθέντα σχόλια δεν ανήκαν στους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους (πχ., ο πεθερός μου ενθουσιάστηκε με τις κόρες μου – ιδιαίτερα η πρώτη, που είναι και το πρώτο του εγγόνι, είναι η αδυναμία του!) και γ) Φυσικά, κανείς από τους δύο μας δεν αλλάζει τις κόρες μας για τίποτα στον κόσμο!

Και, αχ τι γλυκούλια ήταν, όταν ήταν μικρά, που οι βασικές έννοιές μας ήταν να φάνε καλά, να ρευτούν και γενικά να επιτελέσουν όλες τις απαραίτητες σωματικές λειτουργίες (ας μην το αναλύσουμε από εδώ!) Και, ως γονείς-κουκουβάγιες, για μας ήταν τα πιο χαριτωμένα και όμορφα (μέχρι εκεί – δεν ήταν τα παιδιά-θαύματα, όπως υποστηρίζουν πολλοί γονείς για τα βλαστάρια τους)!

Ναι, αλλά δεν παραμένουν για πάντα μόνο χαριτωμένα και γλυκούλια, ούτε μικρά και υπάκουα, ούτε οι ανησυχίες παραμένουν στα προαναφερθέντα.

Βλέπεις, στη φάση που βρισκόμαστε, η μεγάλη τελειώνει το Δημοτικό και η μικρή είναι τρία χρόνια μικρότερη. Το ροζ και οι αποχρώσεις του (ίου!) έχουν εγκατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια στη ζωή μας, ενώ οι αδερφικοί καβγάδες είναι καθημερινό φαινόμενο.

Εδώ και έναν χρόνο, περίπου, έχουμε 1 νέο επισκέπτη στη ζωή μας – την προεφηβεία…

Ναι, η προεφηβεία ήρθε –  για να μας θυμίσει τα παλιά (Πέρασα εγώ προεφηβεία; Πού να θυμάμαι, ΤΟΣΑ χρόνια πριν…), να σπάσει τα νεύρα όλης της οικογένειας και να δοκιμάσει τις αντοχές της.

Και το μεγάλο μου το κοριτσάκι, που ήταν καλό, που ήταν γλυκό, που είχε τις χάρες όλες (!), έχει μετατραπεί σε μία ΜΕΓΑΙΡΑ! Βέβαια, επειδή είμαστε ακόμα στην προεφηβεία και επειδή εγώ περνάω ΜΟΝΙΜΗ ΕΦΗΒΕΙΑ, προς το παρόν, μόνιμη αιτία για τα νεύρα της (υποτίθεται!) και μόνιμος στόχος είναι η μικρότερη αδερφή της (που, με τη σειρά της δεν είναι και το ευκολότερο παιδί του κόσμου, αλλά, τι να κάνουμε, να την πουλήσουμε;)

Και ΓΙΑΤΙ η μικρή την κοιτάει έτσι, και ΓΙΑΤΙ μιλάει έτσι, και ΓΙΑΤΙ κάνει αυτούς τους ήχους και ΓΙΑΤΙ, και ΓΙΑΤΙ – τόσα ΓΙΑΤΙ, ούτε όταν ήταν στην ηλικία της μόνιμης απορίας δεν είχαμε ακούσει. Φυσικά, το μικρό μου «βλαστάρι» δεν κάθεται άπραγο απέναντι στις κάθε λογής κατηγορίες…. (σ.σ. Αφήνω την φαντασία σας να οργιάσει!)

Και δωσ’του φωνές (και δικές μου, για να επιβάλλω την τάξη και να σώσω το κεφάλι μου – μην με κρίνετε/ καταγγείλετε) και δωσ’ του τσακωμοί και γενικά «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα»!

Το αποκορύφωμα ήταν όταν, εν τω μέσω ενός τέτοιου καβγά μεταξύ των αδερφών, και με τους δύο γονείς παρόντες, η μεγάλη μου μας απηύθυνε τον λόγο, σχολιάζοντας απαξιωτικά «Τι το θέλατε το δεύτερο (παιδί);»

Και περιερχόμαστε, κι εγώ και ο σύζυγος, σε κατάσταση κλαυσίγελου –να θέλουμε να την μαλώσουμε, καθώς δεν είναι σωστό να μιλά έτσι για την αδερφή της, να θέλουμε να της εξηγήσουμε ότι είναι, κατά τη γνώμη μας, τυχερή, που δεν είναι μοναχοπαίδι, ή να της πούμε πόσα ζευγάρια, παγκοσμίως, θέλουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και εμείς θεωρούμαστε ευλογημένοι, που ο Θεός μας χάρισε 2 υγιέστατα παιδιά… να θέλουμε, γενικά, να φερθούμε σαν δύο ώριμοι ενήλικες και σαν δύο καλοί γονείς!

Δεν κάναμε τίποτα από τα παραπάνω. Μας έπιασε νευρικό γέλιο και της είπα χαρακτηριστικά: «Καλή ερώτηση! Νομίζω ότι κι εγώ και ο πατέρας σου θα  πρέπει να ρωτήσουμε το ίδιο τους παππούδες!» (Είμαστε και οι δύο πρωτότοκα παιδιά)

Μόλις με άκουσε,  της έφυγαν τα νεύρα μονομιάς, σαν αναψυκτικό που ξεθύμανε το ανθρακικό του, και ξέσπασε σε γέλια –κι αυτή, και η μικρή μου!

Κακά τα ψέματα, το πρώτο μου παιδάκι δεν είναι 24 ώρες την ημέρα μέγαιρα, απλά την πιάνει όταν είμαστε όλοι μαζί (με 2 εργαζόμενους γονείς, με σχολεία, ξένες γλώσσες και δραστηριότητες – πόσες ώρες είμαστε όλοι μαζί;). Εκτός από καβγάδες, οι κόρες μου πολλές φορές συνασπίζονται ενάντια στον κοινό εχθρό (εμού, της ίδιας, δηλαδή), ή συνεργάζονται, παίζουν, διασκεδάζουν αρμονικά – δεν έχω παράπονο!

Μπορεί να τσαντίζομαι, να προβληματίζομαι ενίοτε, αλλά ξέρω – φάση είναι, θα περάσει.

Εξάλλου, μπροστά μας είναι η ΕΦΗΒΕΙΑ, και για τα δύο κοριτσάκια μου – Αν, μάλιστα, συμπέσει με εμένα σε ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ, βλέπω τον σύζυγο να κοιμάται στο μαγαζί….Ή στη μάνα του!

Ζυγός σε ανισορροπία

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook