Είναι να σε θέλει κιόλας ρε παιδάκι μου… Να ταιριάζουνε τα μέσα με τα έξω σου! Τι εννοώ; 1.75 ύψος, πενήντα κιλά, ξανθιά – καλά βαμμένη, αλλά ξανθιά- με… έλα, μην το παραχέζουμε, φακούς δεν βάζω! Καστανά είναι τα ματάκια μου.

Και με κάτι βύζους, που στρίβουν πριν από μένα στην γωνία. Για… τι σας κάνει; Πολλά, θα μου πείτε. Πάρα πολλά! Ή και τίποτα. Αναλόγως τι θα ήθελε να κουνήσει, πως, και σε ποιον.

Ε, εμένα δεν με ήθελε. Δεν με ήθελε, αλλά ούτε και το ήθελα. Σχεδιάστρια σε τεχνικό γραφείο παρακαλώ! Και με εμπορεία ειδών θέρμανσης, κλιματισμού και…. υδραυλικών αξεσουάρ! Δεν ακούγεται πολύ elegant;

Meaning…. Σου φτιάχνω σεντόνι με τις κατακόρυφες στήλες αποχέτευσης πενταόροφης οικοδομής και ηλεκτρολογικό σχέδιο, με όλες τις γραμμές σχεδιασμένες παρακαλώ, ενώ ταυτόχρονα χωρίζω υλικά για οικοδομή !

Χωρίς πλάκα, ο ιδανικός χώρος για μένα. Πως λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά; Ένα τέτοιο πράγμα!

Συνέντευξη για την δουλειά:

Οι γνώσεις σας στο σχέδιο;
Απόφοιτος Μηχανολόγος Μηχανικός ΤΕΙ Πάτρας, επίσης έχω δουλέψει ένα χρόνο με αρχιτέκτονα μηχανικό.
Καφέ πίνεις;
Εεεε, έναν καφέ για να ξυπνήσουμε το πρωί… το συνηθίζω. Πριν φύγω από το σπίτι, βεβαίως βεβαίως.
Καπνίζεις;
Γκλουπ. Όταν μου το επιτρέπει ο χώρος…
Αλκοόλ, πίνεις;
Εικοσιπέντε χρονών είμαι, όταν βγαίνω έξω με την παρέα μου, να μην πω ψέματα, ένα ποτάκι, το πίνω.
Προσλαμβάνεσαι!

Αν ήξερα όσα ξέρω τώρα, θα είχα απαντήσει με κάθε ειλικρίνεια.

Καφέ πίνεις;
Αν δεν πιω καφέ σκέτο black, πιο black πεθαίνεις, το ρημαδομάτι δεν ανοίγει. Στον τρίτο καφέ, αρχίζει να ανοίγει το δεύτερο. Μάτι.
Καπνίζεις;
Σαν αράπης.
Πίνεις;
Τα πάντα εκτός από μπάφους. Extra bonus, βρίζω σαν λιμενεργάτης!

Πρώτη ημέρα στην δουλειά : Δεν μου δίνει κανείς σημασία, πέρα από κάτι βλέμματα περίεργα, το μόνο που μου δείχνουν είναι η κουζίνα και πώς να φτιάχνω καφέ. Τον δικό μου καφέ. Καλά ξεκινήσαμε.

Δεύτερη εβδομάδα στην δουλειά : Συνεχίζουν να με κοιτάζουν περίεργα τα έξι συνεργεία υδραυλικών και δύο ηλεκτρολόγων που συνεργαζόμαστε. Οι καυστηρατζήδες με αγνοούν επιδεικτικά. Τους το ανταποδίδω στα ίσα. Παράλληλα, αρχίζω να εγκλιματίζομαι.

Εξ ου, και το συνεργαζόμαστε.

Τρίτη εβδομάδα στην δουλειά : Βουτιά στα βαθιά.

Πρέπει να αρχίσεις να μαθαίνεις τα εξαρτήματα για τους υδραυλικούς. Βε, ημι-βε, ρακόρ αρσενικά και θηλυκά, κλέφτες, λινάρι και τεφλόν….
Στον μήνα επάνω, κάνω μελέτη θέρμανσης, μονοσωλήνιο, δισωλήνιο ή ενδοδαπέδια, για διώροφη οικοδομή, με αυτονομίες, και ξεχωρίζω και υλικά για την εγκατάσταση. Και όλα αυτά με μανικιούρ γαλλικό, δεκάποντο και μίνι. Έχουμε και ένα image…

Δεύτερος μήνας στην δουλειά : Υδραυλικός Νο 1, ονόματι Γιώργος…

– Ρε Τζενάκι, πως θα γίνει να πιούμε κι εμείς κανένα καφέ…
-Κύριε Γιώργο, στο βάθος δεξιά, στο πάνω ντουλάπι έχει καφέ, ζάχαρη, ποτήρια, καλαμάκια, στο ψυγείο θα βρείτε το γάλα και τα παγάκια!
-Τι κεριά και λιβάνια μου λες τώρα, δεν κόβουμε και τον πληθυντικό να μιλάμε πιο απλά…
-Αχ, πολύ ωραία, να μιλάμε πιο ελεύθερα γαμώ το κέρατό μου! Γαμιέμαι εδώ μέσα από το πρωί κι έχω και τον κάθε μαλάκα να μου ζητάει να του φτιάξω και καφέ! Που αν ήταν έτσι, πήγαινα και σε κωλόμπαρο να δουλέψω και με τις βυζόμπαλες που κουβαλάω θα ‘βγαζα το μηνιάτικο σε ένα βράδυ….
-….
Τι; Προτιμάτε τον πληθυντικό, ε; Το φαντάστηκα. Τεφλόν σας έχω βάλει για τα ρακόρ, αν θέλετε λινάρι να το πάρετε μόνος σας, δεν το πιάνω, ανατριχιάζω.

Τρίτος χρόνος στη δουλειά :

Όλα κυλάνε ρολόι.

Όλα;

Όλα.

Εκτός από κάτι ανακατωσούρες κάθε φορά που ανάβω τσιγάρο.

Και πριν πιω καφέ.

Και αφού πιω καφέ.

Σκατά.

Έγκυος.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως συνέβη αυτό σε μένα! Δηλαδή ξέρω ακριβώς πως, αλλά εγώ, μάνα; Πως λέμε… Μάνα, μανούλα, μαμά;

Που για μπαμπάς, πιο πολύ θα μου πήγαινε. Γιατί πέρα από το εξωτερικό, παραείναι aggressive το μέσα μου…

Μην τα πολυλογώ, μέσα στους επόμενους οκτώ μήνες, παρευρίσκομαι στα άπειρα οικογενειακά γεύματα – δείπνα, κάνω γάμο στο δημαρχείο, συνεχίζω να δουλεύω κανονικά και τα συνεργεία τσακώνονται μεταξύ τους, για το ποιος θα μου βαφτίσει το παιδί.

Παιδί, ποιο παιδί; Παιδί είναι αυτό που μεγαλώνει μέσα μου; Και να μου βγει και κορίτσι που θα ουρλιάζει υστερικά κάθε φορά που θα βγάζει σπυράκι; Ευχαριστώ δεν θα πάρω, πάρτε το πίσω τώρα!

Τρίτη πρωί, καταθέτω φάκελο στην Πυροσβεστική Υπηρεσία για έγκριση Μελέτης Πυροπροστασίας. Νιώθω λίγο περίεργα είναι η αλήθεια από χθες το βράδυ, αλλά δεν δίνω σημασία.

-Κυρία Σπασαρχάν, είστε καλά; (Τζένη Σπασαρχάν, εγώ!)
-Καλά ευχαριστώ.
-Ε… Νομίζω ότι έσπασαν τα νερά…
-Και δεν έχετε αντλίες;
-Τα δικά σου κοπέλα μου, γεννάς!
Με αυτοκίνητο της πυροσβεστικής έφτασα στο μαιευτήριο…

Όλα αλλιώς στη ζωή μου…

Ευτυχώς ο καλός Θεούλης με λυπήθηκε και μου έστειλε αγοράκι. Τώρα για να πω την αλήθεια, μπορεί και ο γιατρός να με λυπήθηκε και να έκανε καμιά πουστιά, γιατί τα προγνωστικά μίλαγαν για κορίτσι. Μάλλον. Μπορεί βέβαια να λυπήθηκε και το κοριτσάκι το κακόμοιρο…

Μεγάλη κουφάλα ο τύπος. Ο γιατρός.

Μην φοβάσαι, δεν θα καταλάβεις τίποτα, με έναν πόνο θα γεννήσεις. Θα τα ξεχάσεις όλα μόλις πιάσεις το μωράκι σου στην αγκαλιά σου!
Σε όλα έξω έπεσε. Και φοβόμουνα, και όλα τα κατάλαβα και ο πόνος μπορεί να ήταν ένας, αλλά ξεκίνησε την Τρίτη το πρωί και τελείωσε ένα μήνα μετά. Κάτσε εσύ πάνω σε οκτώ ράμματα κι έλα να μου ξαναπείς δεν θα νιώσεις τίποτα, παλιομαλάκα!

Άσε που από τα υπόγεια του μαιευτηρίου με άκουσε όλη η Κηφισίας! Να φανταστείς, μια ξαδέλφη που δούλευε στον πύργο του ΟΤΕ, από τις φωνές μου, κατάλαβε ότι γεννάω και ήρθε.

Πήγαμε στο σπίτι. Τι χαρά! ( ;;; )

Και τώρα τι; Τι το κάνω αυτό;

Πρώτη αλλαγή πάνας. Κόντεψα από την δύναμη που έβαλα για να την ανοίξω, να πετάξω το μωρό κάτω από την αλλαξιέρα.

Δεύτερη αλλαγή πάνας :

-Πως το πιάνεις έτσι καλέ το πουλί του; Θα του το ξεριζώσεις!
-Μα μου είπαν πως πρέπει να το καθαρίζω πολύ καλά!
-Φέρσου του λίγο πιο τρυφερά βρε αγάπη μου, το δικό μου έτσι το πιάνεις;
-Δεν μας γαμάς ρε Γιάννη; Αν νομίζεις ότι ξέρεις καλύτερα άλλαξέ το εσύ!

Πρώτο μπάνιο. Μου τόνισαν ότι δεν πρέπει να βραχεί ο αφαλός του μέχρι να πέσει.

Παραλίγο να πέσει το παιδί κάτω. Που έπεσε. Μαζί με το μπανάκι. Έπρεπε να έχω στερεώσει το πλαστικό σωληνάκι της αποχέτευσης διατομής Φ1/2” ή τουλάχιστον να το έχω βάλει να αδειάζει στην τουαλέτα, στην μπανιέρα, στο νιπτήρα, κάπου τέλος πάντων. Ναι, καλά, πως το θες; Χύμα στο κύμα όλα! Γλίστρησα εγώ, για να μην πέσω, πιάστηκα από το μπανάκι του μωρού, έγειρε αυτό, χύθηκαν και άλλα νερά κάτω, μαζί με παπάκια, σφουγγάρια, σαπουνάδες… Ευτυχώς το μωρό προσγειώθηκε πάνω μου.

Στις δεκαπέντε μέρες από την γέννα, αποφάσισαν οι γιαγιάδες να ξαναγυρίσω στην δουλειά. Τρία λεωφορεία άλλαζαν για να έρθουν στο σπίτι κάθε μέρα προκειμένου να φεύγω εγώ…

Πρέπει να ήμουν πολύ επικίνδυνη για το παιδί.

Τριών ετών «μωρό» και έχει ήδη αποφασίσει τι θα κάνει στη ζωή του… Πυροσβέστης. Δεν εξηγείται διαφορετικά!

Κάθε φορά που πάει στην τουαλέτα «όσιος σέλω, όπως μπαμπάς». Και είναι σαν να πιάνει την μάνικα και προσπαθεί να κατασβέσει την φωτιά…

-Γιάννηηηηηηη! Έλα να μάθεις στον γιο σου να κατουράει μέσα στην τουαλέτα και όχι ότι άλλο υπάρχει σε ακτίνα ενός μέτρου! Και μην γελάς, το ίδιο ισχύει και για σένα, την επόμενη φορά θα σας βάλω να τα γλείψετε!
Καρμικό σίγουρα! Με αυτοκίνητο της πυροσβεστικής δεν πήγα να τον γεννήσω; Ευτυχώς που δεν ήταν και με τον Αχόρταγο. Θα μας είχε πνίξει στο σκατό!

Τεσσάρων χρονών ο Μιχαλάκης. Ετοιμαζόμαστε για την πρώτη μέρα στον παιδικό.

-Ντύσου αγοράκι μου, έχουμε αργήσει!
-Τι να ντυθώ μαμά;
-Πιερότος.
-Και που είναι τα ρούχα μου μαμά;
-Στο βεστιάριο.
-Αμάν ρε Τζένη!!!
-Τι;
-Μια φορά, τι ζητάω, μια φορά, να φερθείς φυσιολογικά!
-Ναι, θα αποκτήσει ψυχολογικά τραύματα, γιατί του είπα να ντυθεί πιερότος.

Επτά χρονών ο Μιχαλάκης. Ήρθε στο σχολείο με ζωγραφισμένες καρδούλες στο βιβλίο της γλώσσας…

-Αγάπη μου, θες να μου εξηγήσεις τι είναι αυτό;
-Όχι.
-Καρδούλα μου, δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι, είναι φυσιολογικό να αγαπάμε κάποιους φίλους μας πιο πολύ, γιατί παίζουμε μαζί τους πιο καλά, μιλάμε πιο πολύ….
-Εγώ την Αγγελικούλα την αγαπάω γιατί είναι η πιο όμορφη!
-ΟΚ, θέλω να ξέρεις πως μπορείς να μου μιλάς για ότι σε προβληματίζει και να τα λέμε όλα οι δυο μας!
-Μαμά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, αλλά μην με μαλώσεις…
-Παρακαλώ;
-Τι είναι σεξ;
Πόσο δικό μου παιδί!

Τον επόμενο χρόνο… Άνοιξη. Μαζεύω τα χαλιά.

-Μιχαλάκη, έρχεσαι λίγο να με βοηθήσεις;
-Ρε μαμά…
-Δεν θα αργήσεις μωρό μου, για δύο λεπτά σε θέλω! Να με βοηθήσεις να βάλω το χαλί μέσα στην σακούλα. Βλέπεις πως μπαίνει η σακούλα στο χαλί; Έτσι μπαίνει και το προφυλακτικό στο πουλί σου!
-Ρε Τζένηηηηηη!
-Ρε Γιάννηηηηη…

Γι’ αυτό σου λέω, πρέπει να ταιριάζουνε τα μέσα με τα έξω σου!

Και να είσαι τυχερός να σε αποδέχονται οι γύρω σου.

Έτσι όπως είσαι. Έτσι όπως αληθινά είσαι.

Με τα στραβά και τα ανατρεπτικά σου.

Από τότε που έκανα παιδί πάντως, όταν πρέπει να δώσω ευχή σε παιδάκι, «γερό και τυχερό» εύχομαι να είναι.

Να μην του τύχει μάνα σαν εμένα.

Τι, όχι;