Μάξιμος

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

– Ξύπνιος είσαι ακόμα;
– Μόνο αυτό έχεις να πεις;
– Γιατί δεν είσαι στο κρεβάτι σου, πώς θα πας στο σχολείο αύριο;
– Κοίταξέ με.
– Έλα σήκω, και άναψε κανένα φως επιτέλους, τι κάνεις μέσα στα σκοτάδια;
– Πατέρα, κοίταξέ με! Όχι προς το μέρος μου, εμένα!
– Μπορείς να μου πεις τι σε έχει πιάσει; Είμαι πολύ κουρασμένος, πάω για ύπνο. Το καλό που σου θέλω, να κάνεις το ίδιο κι εσύ!
– Κοίταξέ με που να πάρει ο διάολος!
– Τι γλώσσα είναι αυτή; Πώς τολμάς να μου μιλάς έτσι;
– Αυτό σε πείραξε;
– Μην το συνεχίζεις, δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα με αυτή σου τη συμπεριφορά, στο υπογράφω!
– Μπορείς να ανάψεις τα φώτα και να με κοιτάξεις;
– Καληνύχτα, αρνούμαι να πάρω μέρος σε άλλο ένα παιχνιδάκι σου. Ότι κι αν θες πάλι, θα μου το πεις αύριο το πρωί.
– Μην κάνεις βήμα! Εξηγήσεις θέλω, ακούς; Εξηγήσεις, όχι δικαιολογίες!
– Τι είναι αυτό που κρατάς; Που το βρήκες το όπλο;
– Εκεί που το έκρυβες τόσα χρόνια, δεν το αναγνωρίζεις;
– Πως ήξερες ότι έχω όπλο;
– Σε είδα να το κρατάς κάποιο βράδυ, μετά απλά έψαξα… Διέκρινα μία έλλειψη φαντασίας πάντως… όσον αφορά την κρυψώνα. Να το κοιτάξεις αυτό…
– Και τι θέλεις τώρα; Θα έπρεπε να έχεις καταλάβει πως δεν περνάνε σε μένα οι φτηνοί θεατρινισμοί σου.
– Το μόνο φτηνό σε αυτό το σπίτι είσαι εσύ! Φτηνοί θεατρινισμοί… αυτό πιστεύεις για μένα τόσα χρόνια;
– Μπορείς να μου πεις τι σε έπιασε;
– Βαρέθηκα! Κουράστηκα! Κουράστηκα να ζω σε ένα σπίτι όπου περνάω απαρατήρητος! Ακόμη χειρότερα, σε ένα σπίτι που με αποφεύγουν! Σιχάθηκα εσένα, την ψεύτικη συμπεριφορά σου, την πλαστή αγάπη σου… Εσένα! Εσένα βαρέθηκα! Και τα ψέματά σου, τα σιχάθηκα.
– Έχεις το θράσος να μιλάς; Να κάνεις και παράπονα; Εσύ; Τι σου λείπει, όλα σου τα έδωσα και με το παραπάνω. Στα καλύτερα σχολεία σε στέλνω, τους καλύτερους δασκάλους σου έχω κάθε μέρα. Λεφτά όσα θέλεις, laptop, pc, κινητά, ότι θέλεις. Πότε σου αρνήθηκα κάτι; Αλλά έπρεπε να ζούσες στη δική μου εποχή, που δεν είχαμε δεύτερο βρακί να αλλάξουμε! Δεν ξέρεις τι θα πει φτώχεια, γι’ αυτό μιλάς.
– Αμάν πια, αυτή η καραμέλα… η δική σου εποχή και η δική σου εποχή! Σκατά ήταν και τότε, τα ίδια σκατά είναι και τώρα! Τα χρήματα είναι που με νοιάζουν νομίζεις; Είχες γονείς που νοιάζονταν για σένα. Εσύ πότε νοιάστηκες;
– Ναι, κατηγόρησέ με και από πάνω! Είναι πολύ εύκολο να ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους, ξέρεις.
– Ναι, έχω κι εγώ ευθύνες, αυτές που έριξες με όλη σου τη δύναμη πάνω μου, την ώρα που γεννήθηκα!
– Μην τη πιάνεις αυτή τη κουβέντα! Σου απαγορεύω να πιάσεις αυτή τη κουβέντα, δεν φταίω εγώ αν πέθανε η μάνα σου στη γέννα…
– Ούτε κι εγώ, ξέρεις! Ούτε κι εγώ, σταμάτα λοιπόν να με τιμωρείς!
– Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να παίξω και τον δικό της ρόλο, αλλά δεν μπορείς να μου καταλογίζεις ευθύνες, προσπάθησα.
– Ρόλος είναι για σένα; Παράσταση;
– Πρόσεξε μικρέ, το χοντραίνεις!
– Γιατί, τον ρόλο του πατέρα, τον έπαιξες καλά νομίζεις; Ούτε καν κομπάρσος δεν ήσουν σε αυτό το έργο!
– Συνεχίζεις, πρόσεξε, δεν θα σε ανεχτώ για πολύ ακόμα!
– Αλήθεια; Ξεχνάς ποιος κρατάει το όπλο εδώ μέσα! Αυτή τη φορά, ο ισχυρός είμαι εγώ, εσύ είσαι ένα τίποτα!
– Σε παρακαλώ! Τι σε έπιασε επιτέλους;
– Τι με έπιασε; Ξέρεις τι είναι σήμερα; Τι ημέρα είναι σήμερα ξέρεις; Μην κοιτάζεις αλλού! Ξέρεις πολύ καλά τι ημέρα είναι. Γι’ αυτό έφυγες το πρωί προτού ξυπνήσω, για να μην αναγκαστείς να μου μιλήσεις, ούτε καν να με δεις δεν θέλεις!
– Ορίστε, σε κοιτάζω τώρα, τι άλλο θέλεις από μένα;
– Που ήσουν;
– Έλεγχο θα μου κάνεις;
– Στην πουτάνα σου, ήσουν πάλι;
– Τι λες;
– Πες της την επόμενη φορά να σου βγάλει τα ρούχα πρώτα, γιατί παραείναι τσαλακωμένα για τον «ατσαλάκωτο» χαρακτήρα που προασπίζεις!
– Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Όπου θέλω θα πηγαίνω και δεν είμαι υποχρεωμένος να σου δίνω λογαριασμό!
– Ποιος είμαι; Ο γιος σου, μήπως; Ο γιος σου που έχει γενέθλια; Δεκαπέντε χρονών και δεν γιόρτασα ποτέ τα γενέθλιά μου. Πάντα μνημόσυνο είχαμε αυτή τη μέρα. Θρήνο, κλάμα και βλέμματα γεμάτα οίκτο για το ορφανό! Δεκαπέντε χρόνια τώρα, αυτό βλέπω. Αυτό ζω.
– Νομίζεις ότι είναι εύκολα για μένα; Δεν μπορείς να ξέρεις τι έχω στο μυαλό μου, δεν αντιλαμβάνεσαι καν τι περνάω εγώ!
– Αν σου ήταν τόσο δύσκολο, να με έδινες για υιοθεσία!
– Εγώ…
– Εγώ, εγώ, εγώ… Δεν είσαι μόνο εσύ… Δεν άφησε μόνο εσένα η μαμά. Ξέρεις, είμαι κι εγώ εδώ! Κι εσύ όφειλες να με προστατέψεις. Ακούς! Να με προστατέψεις! Να με αγκαλιάσεις, να με αγαπήσεις, να με κάνεις να νιώσω ασφάλεια, οικογενειακή θαλπωρή. Αντί για αυτό, προσέλαβες νταντάδες και γκουβερνάντες κι εσύ αποχώρησες! Λάμπεις δια της απουσίας σου δεκαπέντε χρόνια τώρα. Μπορεί να πέθανε η μαμά μου, μα δεν γνώρισα ούτε πατέρα και για αυτό φταις εσύ, και μόνο εσύ!
– Ήσουν δύσκολο παιδί από το πρώτο λεπτό, άντρας είμαι, δεν ήξερα τι να κάνω!
– Να με πάρεις αγκαλιά!
– Δεν…
– Να με αγαπήσεις!
– Νομίζεις δεν το ήθελα; Δεν μπορούσα. Δεν μπορώ…
– Πότε με κοίταξες, μου λες; Τι χρώμα μάτια έχω;
– Τα δικά της… και δεν αντέχω να κοιτάζω μέσα τους. Και το κορμί της έχεις, τη φιγούρα της, τη φωνή της…
Δεν της μοιάζεις απλά, είσαι αυτή, η ίδια, και δεν μπορώ να σε βλέπω να κινείσαι στον ίδιο χώρο. Στο χώρο που θα έπρεπε να κινείται αυτή! Δεν αντέχω να μην την αγαπάω, ακούς; Δεν αντέχω να μην την αγαπάω… Και το μυαλό μου έχει κολλήσει σε εκείνα τα λίγα λεπτά προτού να γεννηθείς, όταν ο γιατρός με ρώτησε ποιον από τους δύο να σώσει… κι εγώ είπα «το μωρό» γιατί αυτό θα περίμενε από εμένα. Έκανα αυτό ακριβώς που ήθελε, και την πρόδωσα με τον χειρότερο τρόπο… Την άφησα να φύγει, ενώ έπρεπε να την κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου, έπρεπε να παλέψω γι’ αυτή!
– Αυτή έπρεπε να σώσεις τότε, όχι εμένα…
– Δεν είπα αυτό!
– Και τι είπες; Καταλαβαίνεις τι λες στο παιδί της; Σε μένα! Αντί να με δεις σαν τη συνέχειά της, με βλέπεις σαν το δολοφόνο της! Αλλά ξέρεις κάτι; Εκτός από το όπλο, βρήκα και τις σφαίρες και αν η απουσία της σε τρώει, ελπίζω η αυτοκτονία μου να σε στοιχειώνει…
– Τι πας να κάνεις; Μάξιμε δώσε μου το όπλο… Σε παρακαλώ! Δεν κατηγορώ εσένα. Εμένα τιμωρώ τόσα χρόνια, σε παρακαλώ αγόρι μου, άκουσέ με, άκουσέ με πρώτα και αν δεν μπορείς να με καταλάβεις, βάλε τέλος στη δική μου ζωή… Όχι στη δική σου, όχι εσύ!
– Μπορεί να πέθανε στη γέννα μου, αλλά εσύ την άφησες έγκυο.
– Δώσε μου το όπλο, σε παρακαλώ!
– Μην προσπαθείς να μου αλλάξεις γνώμη, δεν μπορείς πλέον.
– Εξηγήσεις δεν ζήτησες; Άσε στο τραπέζι το όπλο, και κάτσε να μιλήσουμε.
– Άργησες. Τόσα χρόνια που ήσουν; Τώρα δεν θέλω εγώ να μιλήσουμε.
– Δεν νομίζω. Με περίμενες. Περίμενες να γυρίσω, να σε δω.
– Για να σου μείνει η εικόνα.
– Μην γίνεσαι σκληρός. Ούτε και κείνη θα το ήθελε.
– Δεν ξέρω τι θα ήθελε, δεν καταλαβαίνεις; Ποτέ δεν μου μίλησες για κείνη… Δεν την ξέρω! Και δεν μου άφησες καν την επιλογή να την γνωρίσω μεγαλώνοντας. Μέχρι και τις φωτογραφίες της μάζεψες! Το ξέρεις πως η γιαγιά, μου έδωσε κρυφά τις δικές της; Ούτε αυτό δεν επέτρεψες, σαν να μην υπήρξε στη ζωή σου… και κατηγορείς εμένα για σκληρότητα!
– Τον εαυτό μου τιμωρώ. Νιώθω πως δεν μου άξιζε η αγάπη της. Εγώ επέμενα να πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο εκείνο το βράδυ, το ήξερες αυτό; Εγώ οδηγούσα όταν τράκαρα!
– Μα… δεν έπεσα άλλος πάνω σας;
– Ναι, αλλά ίσως να μπορούσα να τον αποφύγω, αν έκανα κάτι… δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι εκείνη έφυγε και εμένα δεν μου άξιζε να ξανανιώσω αγάπη. Πάντα φοβόμουν να δεθώ μαζί σου, γιατί αν πάθαινες κάτι, δεν θα μπορούσα ποτέ να το ξεπεράσω. Έκλεισα διακόπτη και σταμάτησα να ζω.
– Και η άλλη; Απλά για πήδημα;
– Δεν υπάρχει άλλη. Καμία δεν θα μπορούσε να υπάρξει μετά τη μητέρα σου. Την αγάπησα βαθιά, πάνω και από τη δική μου τη ζωή, πάνω ακόμη και από σένα! Ξέρω ότι ήταν ίσως το μεγαλύτερο λάθος μου, αλλά δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Αυτή η άλλη που νομίζεις ότι υπάρχει, είναι η ψυχολόγος που με παρακολουθεί.
– Γιατί μου τα λες τώρα όλα αυτά;
– Νόμιζα πως ήσουν μικρός, πως δεν καταλάβαινες… Δεν θα μπορούσες να νιώσεις λύπη στην περίπτωση που πάθαινα εγώ κάτι, αν δεν είχες δεθεί μαζί μου. Θες να με εμπιστευτείς για πρώτη φορά; Νομίζω πως έχουμε και οι δύο την ανάγκη να πάμε κάπου μαζί.
– Σοβαρά τώρα, έχεις όρεξη για βόλτα;
– Πάμε και θα δεις!

Μάξιμος:
Καταλήξαμε στον τάφο της μητέρας μου.
Για πρώτη φορά και οι δύο μαζί.
Και ήταν μνημόσυνο και πάρτυ ταυτόχρονα.
Μια επίσκεψη που έμελλε να την κάνουμε κάθε φορά που είχαμε κάτι σημαντικό να της πούμε.
Στην ανακωχή μας.
Στην αποφοίτησή μου.
Στην πρόταση γάμου που έκανα στην κοπέλα μου.
Στο πρώτο μου παιδί.
Τέλος, στο τελευταίο ταξίδι του μπαμπά.

 

 

http://www.aboutyouth.gr/el/service_1107.html

δωρεάν, 24 ώρες, κάθε μέρα
Άμεση ενημέρωση και επείγουσα συμβουλευτική, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη για θέματα που σε απασχολούν ή αν βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Διασύνδεση με τις κατάλληλες υπηρεσίες, κινητοποίηση μηχανισμών επείγουσας παρέμβασης. Επίσης, ενημέρωση και συμβουλευτική σε γονείς για θέματα που αφορούν τα παιδιά τους και τον γονικό ρόλο τους.

 

http://www.call116111.com/

δωρεάν, Δευτέρα έως Παρασκευή: 2:00μμ-8:30μμ, Σάββατο: 9:30πμ-2:00μμ
Συμβουλευτική τηλεφωνική γραμμή αποκλειστικά για παιδιά και εφήβους. Μπορείς να μιλήσεις για οτιδήποτε σε απασχολεί

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook