Μένουμε άνθρωποι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Σωτήριον έτος 2020. Ο Covid19 μας έχει κηρύξει πόλεμο, κι εμείς σαν άλλοι πρωταγωνιστές ταινίας καταστροφής, παλεύουμε για την επιβίωση. Ποιος το περίμενε ότι θα΄ρθει η στιγμή που θα κοιτάμε τον ουρανό μέσα από ένα παράθυρο; Ποιος το περίμενε ότι θα φτάσει η ώρα εκείνη που οι δείκτες του ρολογιού θα είναι άχρηστοι; Ποιος το περίμενε ότι τα σπίτια θα γίνουν υπέργεια  καταφύγια ζωής; Εγώ πάντως όχι, και νομίζω ότι είμαστε πολλοί αυτοί που αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ στην τοποθεσία ΓΗ.

Η οδηγία είναι μία. ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Είναι ο μόνος τρόπος να τα καταφέρουμε. Στόχος μας είναι ο πόλεμος και πρέπει ΟΛΟΙ να βάλουμε πλάτη, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, για να τον κερδίσουμε. Είναι η στιγμή που το ΕΜΕΙΣ εξαρτάται από το ΕΓΩ. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να πράξουμε με αυξημένο αίσθημα ατομικής ευθύνης. Ναι μεν το κράτος προσπαθεί να διαχειριστεί την πανδημία με κάθε τρόπο – και ομολογουμένως ανταποκρίνεται ανέλπιστα καλά-, αλλά χρειάζεται και τη δική μας βοήθεια. Δεν είναι ώρα για μαγκιές, δεν είναι ώρα για βόλτες, δεν είναι ώρα για υπερβολές. Μένουμε σπίτι για εμάς, για τους γονείς μας, για τα παιδιά μας, για τα εγγόνια μας. Για να αποδείξουμε, αν θέλετε, στον εαυτό μας ότι δεν διαθέτουμε χαμηλό iq και καταλαβαίνουμε απόλυτα τη μία και μοναδική οδηγία. ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, ήτοι στον τόπο κατοικίας, και ΔΕΝ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ προς χωριά και εξοχικά, ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ σαν να είμαστε υγιείς ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ. Που και μπορεί να είμαστε δηλαδή και να μην το ξέρουμε.

  Μα σήμερα δεν γράφω για το ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ. Σήμερα γράφω για το ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Παιδιά, από αυτή την κρίση δεν πρέπει να βγούμε μονάχα ζωντανοί, αλλά πρέπει να βγούμε και άνθρωποι. Το να φαγωθούμε μεταξύ μας για ένα χαρτί υγείας και ένα αντισηπτικό, δεν μας τιμά κι ούτε θα μας χαρίσει μέρες ζωής. Το να απαιτούμε από τους ΣΥΝανθρώπους ΜΑΣ που εργάζονται σε υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις πρώτης γραμμής να είναι εκεί 24 ώρες το 24ωρό για την εξυπηρέτησή μας με το χαμόγελο στα χείλη – λες και αυτοί δεν έχουν οικογένειες και δεν κουράζονται – δεν είναι τρόπος επιβίωσης, αλλά τρόπος εξόντωσης μας μια ώρα αρχύτερα. Όσο κι αν βγούμε στα μπαλκόνια να χειροκροτήσουμε, ακόμα κι αν ο ήχος του χειροκροτήματός μας φτάσει στο φεγγάρι, δεν λέει τίποτα αν καθημερινά φερόμαστε σαν κτήνη. Παιδιά, το «ευχαριστώ» δεν φαίνεται στο χειροκρότημα, αλλά στον σεβασμό και στην κατανόηση που δείχνουμε ο ένας στον άλλο αυτή την κρίσιμη στιγμή. Στη δύναμη και στο κουράγιο που δίνουμε στον συνάνθρωπό μας, είτε αυτός είναι νοσηλευτής είτε υπάλληλος σε κατάστημα τροφίμων ή τράπεζα. Είτε είναι αστυνομικός είτε μόλις έχασε τη δουλειά του και δεν έχει να πληρώσει το ενοίκιο του επόμενου μήνα, είτε είναι μόνος σε ένα σπίτι και δεν έχει έναν άνθρωπο να μιλήσει.

   Ο φόβος δεν είναι καλός σύμβουλος, το ξέρω. Αλλά το «σώζων εαυτόν σωθήτω» δεν έσωσε και πολλούς. Κι επειδή θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες ώρες, και κυρίως επειδή είμαι βέβαιη πως θέλουμε σαν βγούμε ξανά από το σπίτι μας να συναναστραφούμε ανθρώπους και όχι τέρατα, κάθε αντικοινωνική συμπεριφορά πρέπει να «λιθοβολείται» προς παραδειγματισμό, πρέπει να κόβεται μαχαίρι. Μην επιτρέπετε, όσο τουλάχιστον περνάει από το χέρι σας, καταστάσεις, πράξεις, λόγια είτε ακόμα και post και σχόλια σε ομάδες του facebook, που θέτουν σε κίνδυνο την «ανθρωπιά» μας. Μην φέρεστε όπως δεν θα θέλατε να σας φερθούνε. Μην ποδοπατάτε ανθρώπους και ψυχές γιατί απλά μπορείτε ή γιατί είναι και εύκολο από την ασφάλεια της οθόνης σας.

   ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Είναι τόσο σημαντικό όσο και το να μείνουμε σπίτι κλεισμένοι μέχρι να περάσει η λαίλαπα. Κι αυτό μην περιμένετε ούτε να το δείτε αποτυπωμένο σε κάποια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ούτε να μας το πει ο γλυκύτατος και χαμηλών τόνων κ.Τσιόδρας, που ομολογουμένως κρεμόμαστε από τα χείλη του κάθε απόγευμα και ορθώς αποκαλείται «αρχιστράτηγος της μάχης». Δεν πρόκειται, παιδιά, περί οδηγίας του Υπουργείου Υγείας. Πρόκειται περί χρέους μας απέναντι στα παιδιά μας, στην ανθρωπότητα την ίδια.

     Η πανδημία κάποια στιγμή θα περάσει. Το εμβόλιο, αργά ή γρήγορα, θα βρεθεί. Εμείς, και εννοώ αυτό που ήμασταν χθες αυτό που είμαστε τώρα, θα είμαστε εκεί;

Κουράγιο και Δύναμη σε όλους μας!

#ΜένουμεΆνθρωποι

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest