Μία αληθινή ιστορία (υπο)γονιμότητας με αφορμή την παγκόσμια ημέρα γονιμότητας

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πέρυσι την ημέρα της μητέρας είχα σκεφτεί ότι θα ήταν η τελευταία χρόνια που δεν θα γιόρταζα.

Έχω πολυκυστικές ωοθήκες και για κάποια χρόνια έπαιρνα αντισυλληπτικά. Όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε ρώτησα τον γιατρό εάν θα έχω κάποιο πρόβλημα γονιμότητας λόγω πολυκυστικών. Μου είπε ότι δεν θα έχω κανένα πρόβλημα. Ότι μάλιστα θα κόψω τον ένα μήνα τα χάπια και τον επόμενο θα μείνω έγκυος.

Αφού παντρευτήκαμε και γυρίσαμε από ένα υπέροχο γαμήλιο ταξίδι, είπαμε ότι ήρθε η στιγμή και από τις αρχές του Μάη του 2019 τα αντισυλληπτικά έγιναν παρελθόν.

Ήμουν τόσο σίγουρη ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα ήμουν έγκυος που σκεφτόμουν αν θα μπορώ να ταξιδέψω τον Οκτώβρη που είχαμε κανονίσει ταξίδι…

Ένα μήνα μετά είχα καθυστέρηση και ανακατευόμουν. Πήγα στο φαρμακείο, πήρα το τεστ και το έκανα. Αρνητικό. Μετά από 10 μέρες καθυστέρηση ήρθε η περίοδος. Τον επόμενο μήνα πάλι το ίδιο. Πήγα σε νέο γυναικολόγο. Μου είπε σε 2-3 μέρες θα έχεις ωορρηξία. Λέω τώρα θα μείνω σίγουρα. Πάλι ήρθε περίοδος, ευτυχώς στην ώρα της.

Ήρθε ο Αύγουστος. Μου έλεγαν όλοι θα μείνεις έγκυος στις διακοπές που είναι όλα πιο χαλαρά. Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές είχα καθυστέρηση. Το τεστ πάλι αρνητικό. Η περίοδος αυτή την φορά ήρθε με 2 εβδομάδες καθυστέρηση.

Κάθε μήνας που περνούσε πίστευα ότι αυτός ήταν ο μήνας μου. Σκεφτόμουν πως θα το ανακοινώσω, έβρισκα ιδέες για βρεφικό δωμάτιο… Κάθε μήνα ήμουν αισιόδοξη. Κάθε μήνα διάβαζα όλο και περισσότερα άρθρα για θέματα γονιμότητας. Κάθε μήνα υπολόγιζα την ημερομηνία τοκετού αν μείνω έγκυος εκείνες τις ημέρες. Άγχος δεν είχα ούτε λίγο για αυτό το θέμα. Ακόμα τουλάχιστον…

Πήρα αρκετά τεστ ωορρηξίας και εγκυμοσύνης, και σκεφτόμουν που θα τα δώσω τον άλλο μήνα. Ήμουν σίγουρη ότι θα χρησιμοποιούσα εκείνο τον μήνα και θα ήταν ο μήνας μου…

Και κάπως έτσι φτάσαμε στα Χριστούγεννα, με ανακοινώσεις εγκυμοσύνης από φίλες, γειτόνισσες, ξαδέρφες. Όχι από εμένα. Κάπου κάπου όταν έβγαιναν αρνητικά τα τεστ έβαζα τα κλάματα. Είχα αγοράσει ένα φορμάκι, το είχα κρυμμένο σε ένα κουτί και περίμενα να βγει θετικό το τεστ ώστε να βάλω στο κουτί και το τεστ και να το δώσω ως δώρο στον σύζυγό μου. Περίμενα περίοδο αρχές του χρόνου, οπότε θα ήταν ιδανικό. Μόνο που τελικά ήρθε η περίοδος.

Όλες οι εξετάσεις και των δυο μας ήταν καλές. Μου έγραψε ο γιατρός αγωγή πρόκλησης ωορρηξίας, ώστε να πάμε πιο στοχευμένα. 3 μήνες ακόμα  πέρασαν έτσι. Τίποτα.

Έκανα και εξέταση προγεστερόνης ορού, όλα κι εκεί μια χαρά.

Πήρα κι άλλα τεστ ωορρηξίας και εγκυμοσύνης. Τώρα πλέον σκεφτόμουν μήπως έπρεπε να πάρω μεγαλύτερη συσκευασία…

Κάποια στιγμή, με λίγες μέρες καθυστέρηση, πήγα για γενική αίματος και -ευτυχώς- κρατήθηκα να μην κάνω και μια Β χοριακή. Λίγες μέρες μετά θα απογοητευόμουν ξανά.

Ένα πρωινό ξύπνησα με πολύ έντονο πόνο στον αυχένα και έπρεπε να πάρω αγωγή με αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά. Ήμουν όμως κοντά στην ωορρηξία και τα χάπια έλεγαν ότι δεν έπρεπε να τα πάρω αν σκοπεύω να μείνω έγκυος. Δεν τα πήρα. Πέρασα 3 μέρες πολύ έντονου πόνου μόνο με θερμοφόρα και depon. Δεν ήθελα να κάνω κακό στο έμβρυο. Μόνο που δεν υπήρχε έμβρυο!

Στους 10 μήνες προσπαθειών ο γιατρός με έστειλε για σαλπιγγογραφία. Ο πόνος της είναι κάτι που δεν είχα ζήσει ξανά. Παραλίγο να λιποθυμήσω. Αλλά η εξέταση έδειξε ότι οι σάλπιγγες είναι μια χαρά. Όμως πάλι απογοήτευση 3 εβδομάδες μετά.

Η περίοδος πλέον έγινε πολύ επίπονη τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Κατά τις πρώτες μέρες της έβλεπα διαφημίσεις από πάνες και έκλαιγα με λυγμούς, ενώ παράλληλα ήθελα πολλά παυσίπονα για να αντέξω.

Μου είπε ο γιατρός να πάρω άλλους 2 μήνες την αγωγή για την ωορρηξία. Είχα αρχίσει να νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο. Δήλωσα ότι μετά από αυτούς τους 2 μήνες δεν θα ξανακοιτάξω την ωορρηξία. Δεν θα ξαναδιαβάσω άρθρο. Έσβησα ό,τι είχα κρατήσει για το βρεφικό δωμάτιο. Δήλωσα ότι δεν θα κάνω εξωσωματική. Δεν το αντέχω ψυχολογικά. Ίσως καμία σπερματέγχυση αν το προτείνει ο γιατρός. Αλλά είπα στον σύζυγό μου ότι εξωσωματική δεν έχω το κουράγιο να κάνω. Τουλάχιστον άμεσα. Το δέχτηκε. Είναι δίπλα μου σε όλα.

Ήρθε η φετινή γιορτή της μητέρας. Είπα δεν θα κλάψω. Είπα δεν θα ευχηθώ στην μαμά μου του χρόνου να γιορτάζει διπλά, όσο κι αν το ήθελα. Είπα να σκεφτώ ότι του χρόνου μπορεί πάλι να μην ακούσω χρόνια πολλά. Ότι μπορεί πάλι του χρόνου να πάω μόνη μου να πάρω λουλούδια στην μαμά μου, κι όχι με ένα μωρό στο μάρσιπο.

Και απλά περιμένω. Περιμένω σε λίγες μέρες περίοδο ώστε να ξεκινήσω πάλι την αγωγή για την πρόκληση ωορρηξίας. Ακόμα 2 μήνες. Μετά διακοπές από όλα. Στο ενδιάμεσο ξέρω ότι θα περάσουν πολλές μέρες ψυχολογικά δύσκολες, με κλάματα και κακή διάθεση, αλλά θα περάσουν και -περισσότερες ελπίζω- καλές. Και πάλι τους 2 επόμενους μήνες θα νιώθω ότι αυτή την φορά το τεστ θα είναι θετικό. Ίσως και να είναι, ίσως όχι.

Οι δικοί μου και όλες οι εγκυμονούσες γνωστές λένε όταν δεν θα το σκέφτεσαι θα γίνει. Όποιος δεν έχει δυσκολευτεί όμως δεν μπορεί να καταλάβει ότι ΔΕΝ γίνεται να μην το σκέφτεσαι. Και επίσης λένε έχεις άγχος.  Ε, λοιπόν, είδα και στην αρχή που δεν είχα! Που ήμουν σίγουρη…

Ίσως γράψω κάποια στιγμή την συνέχεια της ιστορίας. Ίσως, πάλι, αλλάξω γνώμη και σε 2-3 χρόνια γράψω την εμπειρία της εξωσωματικής μου. Ή ίσως τελικά αυτός ο μήνας να είναι ο μήνας μας…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook