Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Γεια σας και πάλι. Δεν θα ξανασυστηθώ. Το έχω κάνει αρκετές φορές, μια που πολλά μου κείμενα είναι σαν να γράφω ημερολόγιο. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για την άβολη στιγμή που το παιδί μου φεύγει φαντάρος. Δεν με νοιάζει αν δεν σας νοιάζει. Εγώ θα τα πω κι εσείς θα τα διαβάσετε. Επειδή απλά πρέπει να βγουν από μέσα μου.

Κατραπακιά νούμερο ένα, το τηλέφωνο από το αστυνομικό τμήμα στον γιο μου. Ότι πρέπει να παραλάβει το χαρτί της στράτευσης. Εγώ χαλαρή κι ωραία, του στυλ, έλα μωρέ, έχουμε ακόμη καιρό. Αμ δε. Πήγε λοιπόν το παιδάκι μου και το παρέλαβε. Εγώ η άπονη κι άσπλαχνη μάνα έλειπα διακοπές. Και με παίρνει το φως των ματιών μου και μου λέει ότι στις 15/7 παρουσιάζεται στη Λαμία. Και χαχαχά γελάσαμε και τι ωραία που περνάμε εδώ στην εξοχή (βασικά στην έρημο ήμουν, αλλά δεν ταίριαζε στην πρόταση).

Στην αρχή το διασκέδασα. Και τον τρόλαρα αρκετά. Φάση θα φας καλά κωλόψαρο, θα γίνει κολλητή σου η Καλλιόπη, θα τρως Γκοτζίλα και θα πήξεις στο γερμανικό. Είπα κι άλλα γουστόζικα, όπως είναι βαριά, είναι βαριά η φουστανέλα του τσολιά, say your hair goodbye κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Κι αυτός όμως κύριος το χρυσούλι μου. Λες κι ετοιμαζόταν να πάει κάμπινγκ. Ξεκίνησε την απαιτούμενη προετοιμασία σύμφωνα με τις οδηγίες που παρέλαβε και περιμέναμε όλοι μαζί να περάσει ο καιρός. Κοίταξε και στα ΚΤΕΛ τον τρόπο μεταφοράς κι όλα πόπα. Ναι στα ΚΤΕΛ. Γιατί είπαμε, δεν είμαι καμιά υστερικχιά, να τον πάω μέχρι την πύλη. Ολόκληρος άντρας έγινε. Τα καταφέρνει και μόνος του. Κι αφού σιγουρεύτηκα ότι όλα είναι έτοιμα ξαναέφυγα διακοπές. Χαλαρή μάνα αφού.

Κι όλα αυτά μέχρι χθες το πρωί. Που χτύπησε το τηλέφωνο ενώ γυρνούσα από το ταξίδι μου. Κι ήταν το παιδί μου. Μια γρήγορη καλημέρα και μόνο μια πρόταση μετά «μάνα, δεν θα την παλέψω». Και μπίνγκο. Από παράδειγμα μάνας προς αποφυγή, έγινα Ελληνίδα μανούλα. Ταχυπαλμία, ζάλη, άρχισα να τρέμω. Εδώ είμαστε, σκέφτηκα. Παθαίνω έμφραγμα. Έχει γεια καημένε κόσμε, έχει γεια γλυκιά ζωή. Ευτυχώς είχα πάει κομμωτήριο και θα διατηρούσα το ίματζ μέχρι τέλους. Κάντε εικόνα, εγώ να τρέμω, ο καλός μου να μου λέει πάρε ανάσες και το μυαλό μου να οργανώνει την κηδεία μου. Όπως καταλάβατε δεν πέθανα. Κρίση πανικού. Απ’αυτές που σ’αφήνουν να τρέμεις χωρίς ανάσα. Ευτυχώς δεν ήταν η πρώτη μου και το αγόρι μου έχει εκπαιδευτεί. Συνήλθα λοιπόν σχετικά γρήγορα. Και τώρα τι;

Το παιδί μου. Το αγοράκι μου. Αυτό που δεν πήγαινε για ύπνο αν δεν ανταλλάσαμε τρία φιλιά. Αυτό που έτρεχε να κρυφτεί στην αγκαλιά μου. Φεύγει φαντάρος. Κι εγώ να σκέφτομαι χίλια δυο. Αν θα τα καταφέρει, αν θα ζοριστεί, αν θα προσαρμοστεί. Μουτζώστε με ελεύθερα. Το έχασα για λίγο. Εγώ που ήμουν περήφανη για την χαλαρότητα μου. Που ώθησα από πολύ νωρίς τα παιδιά μου να αυτονομηθούν. Που ήμουν πάντα διακριτικά ένα βήμα πίσω τους. Για να τα πιάσω όταν έπεφταν και να τα σπρώξω να πάνε ακόμη πιο ψηλά. Έφτασε ένα «μάνα, δεν θα την παλέψω» για να ξεχάσω ποια είμαι. Και περισσότερο, ποια είναι τα παιδιά μου.

Πλέον ηρέμησα. Γιατί ξέρω ότι θα την παλέψει. Γιατί ξέρω τι έχω κάνει εδώ και 19 χρόνια μαζί του. Ξέρω ότι μπορεί και θα τα καταφέρει. Και θα με πρήζει με ιστορίες από τον στρατό. Και θα τα θυμάται με χαμόγελο. Ακόμη κι αν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Το έχασα για λίγο λοιπόν. Αλλά ευτυχώς το βρήκα γρήγορα. Κι όπως είπε και κάποια ψυχή θα την παλέψει. Επειδή πολύ απλά είναι γιος μου.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook