Μεταναστεύοντας με το παιδί

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Θέλω να σου πω μια ιστορία. Δεν θα σου πω αν είναι καλή ή κακή, γιατί αυτό έχει να κάνει από το πού θα διαλέξεις να σταθείς και να την κοιτάξεις. Συνήθως μπερδεύουμε τη διάθεση που έχουμε όταν κρίνουμε κάτι με το ίδιο το γεγονός που συμβαίνει. Δεν είναι το ίδιο.

Αν με ρωτούσε κάποιος πως παίρνουμε αποφάσεις που αφορούν στο μέλλον μας, θα απαντούσα όπως όλοι : Δύσκολα.
Όμως, αν με ρωτούσε “είναι οι δυσκολότερες που καλούμαστε να πάρουμε;” θα απαντούσα όχι. Οι δυσκολότερες είναι αυτές που πρέπει να πάρουμε εμείς για το μέλλον κάποιου άλλου. Ειδικά των παιδιών μας.

Ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή στο όνομά σου, είναι μια αλλαγή τόσο μεγάλη που ανακαλείς όλα τα αποθέματα λογικής, κρίσης, αισιοδοξίας ή/και απελπισίας που ο ενήλικος εγκέφαλός σου είναι σε θέση να διαχειριστεί. Τι γίνεται όμως με ένα παιδί; Δεν μιλάμε για ένα βρέφος, που μπορεί βέβαια να κάνει το δικό σου κομμάτι μετανάστευσης ζόρικο, ενώ για εκείνο δεν έχει σημασία τι ακριβώς βλέπει η μητέρα του από το παράθυρό της όσο το κρατάει αγκαλιά! Μιλάμε για ένα παιδί δημοτικού. Με μνήμες, με απορίες, με αισθήματα και με άγχος! Και πάνω από όλα, για ένα παιδί που δεν επέλεξε εκείνο να φύγει, καλείται όμως να αντιμετωπίσει αυτό που διάλεξαν οι γονείς του.

Και εδώ μπαίνουν και κάθονται στην παρέα μας οι τύψεις. Αυτές που έγιναν ταπετσαρία με το δέρμα σου, με το που κράτησες το πρώτο θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Η ζωή χωρίς τύψεις είναι μακρινό παρελθόν και μην αυταπατάσαι!
Θα έχεις τύψεις.

Και τη μέρα που θα το ξεγράψεις από το ελληνικό σχολείο θα έχεις τύψεις, και τη μέρα που θα του εξηγείς που θα πάτε, και τη μέρα που θα του πεις να διαλέξει ποια παιχνίδια θα αφήσει πίσω «γιατί είναι βαριά, αγάπη μου!» θα έχεις! Και τώρα που κάθεσαι και διαβάζεις αυτό το κείμενο, έχεις.

Θα ξεκουμπώσουμε όμως το φερμουάρ και θα βγάλουμε το καβούκι μας! Δεν θα σου μιλήσω για καλές προθέσεις, θα σου μιλήσω για γεγονότα όπως τα έζησα και τα ζω καθημερινά.

Το ότι επηρεάζεται το παιδί από τους γονείς του, το ξέρεις. Δεν ξέρεις όμως πόσο πολύ! Επηρεάζεται τόσο, που η αντίδραση των γονιών είναι η κλίμακα μέτρησης του πόσο καλή ή κακή ζωή έχει. Συμπεραίνει τι του συμβαίνει, μέσα από το βλέμμα των γονιών του! Και από τις πράξεις τους! Και από τις κουβέντες τους!

Μην το κοιτάς στα μάτια λέγοντας «Πρέπει να τα καταφέρουμε!». Θα τα καταφέρουμε!
Μην το κοιτάς στα μάτια λέγοντας « Τι να κάνουμε, κι εμείς δεν το θέλουμε αλλά πρέπει!». Το θέλουμε , το επιλέξαμε και δεν βλέπουμε την ώρα να πάμε!
Δεν το αγκαλιάζουμε με δάκρυα και του λέμε ότι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι. Κάνουμε λίστα με τα καινούρια πράγματα που θα δει εκεί!
Δεν του λέμε να μην έχει άγχος, όταν εμείς τρώμε τα νύχια μας. Του λέμε ότι είναι λογικό, γιατί έτσι αντιδρούμε στο καινούριο. (Πρόσεξε, όχι δύσκολο. Καινούριο!)
Δεν συγκρίνουμε και αναπολούμε πόσο ωραίο θα είναι τώρα που μιλάμε το πάρκο της παλιάς μας γειτονιάς. Έχουμε πια παραπάνω από ένα αγαπημένα πάρκα. Και της παλιάς και της καινούριας. Δεν θα αισθανθεί προδομένο το παλιό μας πάρκο!! Μπορούμε να περνάμε καλά σε όσα πάρκα μας κάνει κέφι! Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία σύγκρισης, η καρδιά μας δεν χωράει μόνο ένα!
Αν του πεις ότι θα δυσκολευτεί, το παιδί θα συμπεράνει ότι αυτό περιμένουν οι γονείς του να συμβεί. Είσαι η εικόνα του τι το περιμένει, γίνε η εικόνα που θέλεις να έχει, για αυτό που το περιμένει! Και με αυτή τη διάθεση, το παιδί θα φτάσει και θα μπει στην καινούρια καθημερινότητα. Χιλιάδες παιδιά αλλάζουν χώρες διαμονής κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, και τα καταφέρνουν. . Δεν θα πάει τίποτα στραβά!

Μου μιλούσαν για την ικανότητα των παιδιών να προσαρμόζονται, εκεί που οι ενήλικες καθυστερούν. Αν δεν το έβλεπα, δεν θα το πίστευα. Η ικανότητα προσαρμογής, με ένα ασφαλές υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον πακέτο βέβαια, είναι εκπληκτική!! Είναι πολύ πιο δυνατή από όσο φαντάζεσαι. Έπρεπε να το δω με τα μάτια μου, για να καταλάβω πόσο δυνατό είναι το ένστικτο επιβίωσης στα παιδιά. Πόσο γρήγορα μαθαίνουν, πόσο γρήγορα ενσωματώνονται. Αρκεί να μην τα τραβάμε εμείς πίσω με τα πιο δύσκαμπτα ενήλικα συμπεράσματά μας.

Και τέλος πάντων, αφού την πήρε η οικογένεια τη ρημάδα την απόφαση (δε σε ξέρω προσωπικά, αλλά υποψιάζομαι για να μην τρώτε πέτρες), δεν είναι δα κι η εσχάτη προδοσία να συνεχίσει η οικογένεια να περνάει καλά, μακριά από την πατρίδα! Δεν μας κάνει λιγότερο Έλληνες, η αυτοπεποίθηση κι η ευτυχία σε άλλο τόπο. Κι αυτό το παιδί, πρέπει να το έχει δεδομένο από την αρχή. Μας περιμένουν όμορφα πράγματα παντού.

Το τελευταίο στάδιο της προσαρμογής , είναι η επιστροφή συναισθημάτων. Όταν πια το παιδί προσαρμόστηκε και περνάει καλά, περνάς κι εσύ. Όταν βλέπεις ότι κάνει φίλους, χαλαρώνεις κι εσύ.
Το αν ένα παιδί προσαρμοστεί σε ένα χρόνο ή σε ένα μήνα, έχει να κάνει με εσένα αποκλειστικά.

Τύψεις θα έχεις πάντα για όλα! Τα είπαμε αυτά…

Ο γιος μου, κλείνοντας ήδη εφτά μήνες στη χώρα που ζούμε τώρα, έχει βρει το αγαπημένο του εστιατόριο. Καθόμασταν τις προάλλες και τον έβλεπα που ήξερε τι ήθελε να παραγγείλει χωρίς καν να κοιτάξει τον κατάλογο.
Θα θυμάται αυτό το εστιατόριο και τις οικογενειακές μας επισκέψεις αργότερα στη ζωή του; Πιστεύω ναι, γιατί είναι ήδη 8 χρονών.
Τον σκέφτηκα μεγάλο, παντρεμένο με παιδιά να ζει στην Ελλάδα και αναρωτήθηκα αν θα θελήσει να κάνουν ποτέ ένα ταξίδι με την οικογένειά του εδώ. Να τους δείξει που πήγαινε σχολείο, που έμενε, που έπαιζε, που πέρασε όσα χρόνια της παιδικής του ηλικίας θα μείνει εδώ τελικά.
Τον σκέφτηκα να τους φέρνει εδώ στο εστιατόριο αυτό, να παραγγέλνει κι πάλι χωρίς να κοιτάει τον κατάλογο και να τους λέει πόσο του άρεσε που ο παππούς τους κι η γιαγιά τους, τον έφερναν εδώ μικρό. Σκέφτομαι τα παιδιά του, να μην του δίνουν σημασία και να λιώνουν στο τάμπλετ περιμένοντας τον σερβιτόρο, αλλά η γυναίκα του θα του πιάσει το χέρι και θα του πει ότι είναι πολύ ωραία !
Και θέλω εκείνος να της πιάσει κι εκείνης το χέρι και να της πει «Τελικά ναι! Ήταν ωραία!! Και ξέρεις κάτι… Δεν θα άλλαζα την παιδική μου ηλικία για καμία!»

Κι αυτό που θα της πει στα σαράντα του χρόνια, εσύ το κρατάς στο χέρι σου στα οχτώ!

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου

Ιθάκη – Κ.Π. Καβάφης

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook