TheBluez.gr » 🤣 The FunnyBluez » Με λένε Χαρούλα

Με λένε Χαρούλα

Είμαι ένα  μικροκαμωμένο, ευλύγιστο και πρόσχαρο κορίτσι με ξανθά μαλλιά, μάτια στα χρώματα της Μαύρης Θάλασσας και ένα πολύ γλυκό χαμόγελο. Έτσι τουλάχιστον λένε όσοι με γνωρίζουν. Κοντεύω δέκα χρόνια που βρίσκομαι στην Ελλάδα σαν οικονομική μετανάστρια. Παράνομη ακόμα, μιας που στα τόσα χρόνια που είμαι εδώ, δεν δόθηκε εντολή από το κράτος για να φτιάξουν χαρτιά οι μετανάστες. Γιατί ήρθα στην Ελλάδα και όχι σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος;

Έχω μια θεία εδώ, παντρεμένη με  Έλληνα. Όταν αρρώστησε ο άντρας της, χρειάστηκε την βοήθειά μου.  Μαζί φροντίσαμε τον μακαρίτη τον κυρ-Θύμιο. Αυτή αργότερα, με βοήθησε στις πρώτες δουλειές μου εδώ. Δεν ήξερα, βλέπετε, καθόλου την γλώσσα σας τότε. Έβαζε αγγελίες για δουλειά και έκανε για μένα όλες τις μεταφράσεις με τους εργοδότες. Ευτυχώς για μένα, μάθαινα γρήγορα την γλώσσα.

Η πρώτη γιαγιά που είχα ήταν ετοιμοθάνατη. Δεν είχε επικοινωνία με το περιβάλλον. Την έπλενα, την τάιζα σούπες και την πρόσεχα. Κάτι σαν αποκλειστική νοσοκόμα δηλαδή. Κανένας δεν παραξενεύτηκε όταν πέθανε.

Νέα δουλειά. Σε σπίτι με δυο αδελφές γριές. Εσωτερική. Δεν βρήκα ούτε στιγμή ησυχίας. Κυριακές ρεπό. Παράξενεεεεες!!! Α πα πα πα…

Τα παιδιά τους μου φέρθηκαν σωστά όμως. Είκοσι μέρες δούλεψα, για δυο ολόκληρους μήνες με πλήρωσαν. Στα τριήμερα της μιας, χάσαμε και την άλλη. Μόνο μαζί μπορούσαν αυτές.

Οι συγγενείς τους με είχαν συμπαθήσει πολύ. Μου δώσανε δουλειά στο εξοχικό τους. Καθάριζα όλο το σπίτι, μαγείρευα και φρόντιζα τα πολλά κατοικίδια που είχαν στην μεγάλη αυλή τους. Ώσπου ξημέρωσε μια μέρα χωρίς γαυγίσματα και νιαουρίσματα. Κάποιος γείτονας μάλλον τους έριξε φόλα, διακόπτοντας  αιφνιδίως την πρώτη μου εργασία με θέα την θάλασσα.

Οι ίδιοι πάλι με βοήθησαν να δουλέψω τα βράδια σαν αποκλειστική σε νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν οι κανονικές αποκλειστικές πληρώνονταν εβδομήντα και ογδόντα ευρώ στην βραδινή βάρδια τους, εγώ έπαιρνα είκοσι.  Είχαν ένα συγγενή γιατρό που με βοήθησε ο άνθρωπος, ας είναι καλά. Εκεί έμαθα πολλά πάνω στα ιατρικά. Επίσης το πώς  να πλένω και να περιποιούμαι ανθρώπους κατάκοιτους. Οι συγγενείς των ασθενών μόνο τα καλύτερα είχαν να λένε για μένα. Για τις άψογες  υπηρεσίες. Για το χαμόγελο και την προθυμία μου.

Ένα βράδυ μετά από λίγους μήνες,  πηγαίνοντας να πιάσω βάρδια με φωνάζει η προϊσταμένη ορόφου.

– Χαρούλα, παιδί μου, τι κάνεις στους ασθενείς και τους χάνουμε στα χέρια σου;  Έχει ανέβει η θνησιμότητα στα ύψη  στο τμήμα  μου. Σε λίγο θα έχουμε θέμα με τα ΜΜΕ. Ευκαιρία ψάχνουν. Γνωρίζω καλά το ήθος σου και τις ικανότητές σου. Καλύτερη αποκλειστική δεν υπάρχει από σένα. Έμαθες τα πάντα πολύ γρήγορα. Μέχρι και την γλώσσα. Αλλά, παιδί μου, όποιον αγγίζεις πεθαίνει. Το έχεις προσέξει αυτό;  Ποια είναι η δική σου εξήγηση ;

Σε καμία από τις γλώσσες που μίλαγα δεν βγήκε λέξη. Μόνο μαύρες σκέψεις.

Ώσπου μια νύχτα χρειάστηκε αποκλειστική μια νέα γυναίκα, τριάντα έξι χρονών, που έκανε εγχείριση χολής. Εύκολα πράγματα,  μέχρι που έπαθε μια μεγάλη επιπλοκή και άφησε την τελευταία πνοή της μπροστά σε δέκα γιατρούς. Εγώ τους ειδοποίησα όταν κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτήν.  «Ούτε και με μένα», σκέφτηκα.

***

– Εμείς οι ξένες , τέτοιες δουλειές μόνο κάνουμε. Τις δυσκολότερες και τις πιο ψυχοφθόρες, τι νόμιζες; Μου είπε η θεία μου, όταν της είπα τα νέα μου.

Έφυγα από το  νοσοκομείο με πολλά γκρίζα σύννεφα πάνω από το κεφάλι μου. Είχα ήδη μετρήσει δεκαεννιά ζευγάρια κλειστά μάτια.

Εκείνη την περίοδο άδειασε μια θέση σε ένα γηροκομείο της κακιάς ώρας. Ήταν το μέρος που πετάγανε τους φτωχούς ηλικιωμένους. Το είχε μια στριμμένη που είχε βγάλει όνομα για την εκμετάλλευση που έκανε στο προσωπικό της και όχι μόνο.  Είχα ανάγκη την σταθερή εργασία . Είχα κουραστεί μια εδώ και μια εκεί.

Δέκα ώρες δούλευα κάθε μέρα , με δυο ρεπό τον μήνα μόνο. Ούτε φαί δεν έτρωγα εκεί. Τόσο χάλια ήταν η κατάσταση. Τα αποφάγια του ενός, έτρωγε ο άλλος. Για ώρες έμεναν λερωμένοι μερικοί ηλικιωμένοι,  για να μην ξοδέψουν  οι φροντιστές μια πάνα παραπάνω. Διαταγές της αρχηγού. Οικονομία. Οικονομία. Οικονομία.

Η συμφορά που ήρθε, γράφτηκε στην ιστορία. Μετά από τόσα χρόνια ακόμα εκκρεμούν δικαστήρια. Κάποιο μικρόβιο εμφανίστηκε, απλώθηκε και σκότωσε τους  δεκαπέντε  από τους σαράντα  ηλικιωμένους. Μέχρι και νοσηλευτές πέθαναν.

Δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Ξαπλωμένη, ταξίδευα νοερά  στην χώρα μου . Στις ομορφιές της.  Στις ευχάριστες στιγμές της ζωής μου. Στους γάμους που έγινα κουμπάρα. Στο παιδί που βάφτισα.

Η αποπληξία μου έφερε την συνειδητοποίηση ή η συνειδητοποίηση την αποπληξία;

Στους δυο γάμους που ήμουν κουμπάρα, οι νύφες είναι  χήρες τώρα. Και το παιδί που βάφτισα είναι στα ουράνια.

Έκανα προσευχή και ορκίστηκα να βρω μια τελευταία εργασία, για να δω πως θα εξελιχθεί.  Βρήκα έναν παππούλη κοτσονάτο που ήταν καλά στην υγεία του, αλλά χρειαζόταν μια κοπέλα στο σπίτι για να καθαρίζει, να μαγειρεύει να τον προσέχει. Στους τρεις μήνες έπεσε και έπαθε εσωτερική αιμορραγία στο κεφάλι. Ταλαιπωρήθηκε μέχρι να βγει η ψυχή του, αλλά είχε την καλύτερη περιποίηση. Την δικιά μου.

Μεγάλη η απελπισία μου.  Δεν ήθελα και να γυρίσω πίσω στην πατρίδα. Μου άρεσε εδώ.  Δεν μπορούσα όμως και να συνεχίσω να εκτελώ χρέος δρεπανιού στον Χάρο.

Την λύση την βρήκε η θεία μου. Στα τόσα χρόνια που ζούσε και δούλευε εδώ, είχε δει πολλά παιδιά των ηλικιωμένων να περιμένουν πως και πώς να πεθάνουν οι γέροι για να μην τους είναι μπελάς από την μια και για να τους  κληρονομήσουν απ΄ την άλλη.

Η αγγελία ήταν καταλυτική.  Η προϋπηρεσία μου πήρε και μια δεύτερη ιδιότητα. Αυτή της «συστατικής επιστολής».  Η συχνότερη ερώτηση που ακούω  από τους εργοδότες μου πια, είναι : «Πότε πιστεύεις Χαρούλα ότι θα πεθάνει» ;

Σήμερα το πρωί είχα το θλιβερότερο και γρηγορότερο  συμβάν όλων των εποχών μου. Είμαι σε απόγνωση.

Εξηντάρης καλοβαλμένος κύριος που ήθελε να με προσλάβει για να κλείσω τα μάτια της μητέρας του .

«Χαρούλα», του συστήθηκα με ζεστή χειραψία.  Και δεν βγαίνει  μόνο από την χαρά , είπα με ένα τεράστιο αυτοσαρκαστικό χαμόγελο.

Πνίγηκε στο γέλιο του ο άνθρωπος. Δεν μπόρεσα να τον σώσω, παρ’ όλες τις προσπάθειές μου.  Κρίμα τόσο όμορφα μάτια να μείνουν παντοτινά κλειστά.

ΕΦΡΕΜΙΔΑ 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)