Μην πατάτε τους καλούς ανθρώπους

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που σίγουρα την έχετε συναντήσει.  Είναι εκείνοι που σας λένε καλημέρα χωρίς κάποιον σκοπό.  Ή που μπορεί να μην χαμογελούν το πρωί, αλλά προσφέρουν βοήθεια, όταν χρειαστεί.  Έτσι απλά, χωρίς αντίκρισμα.  Χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, ούτε γιατί κινούνται από θρησκευτική τάση σωτηρίας της ψυχής, ούτε με κάποιο συνωμοσιολογικό σχέδιο κατά νου.  Μπορεί να το κάνουν γιατί σας έχουν συμπαθήσει, αλλά κυρίως το κάνουν γιατί πηγάζει από μέσα τους.  Ένα παράξενο προϊόν του χαρακτήρα τους, ενίοτε εξαιρετικά επικίνδυνο:

Λέγεται Καλοσύνη.

Ο καλός άνθρωπος όμως δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιος.   Γιατί ο κόσμος έχει την τάση να θεωρεί το καλό σαν αγαθότητα.  Είναι τόσο διαδεδομένη η αντίληψη ότι για να τα καταφέρνει κάποιος στη ζωή πρέπει να είναι καπάτσος, να ελίσσεται δηλαδή ενάντια στα εμπόδια με πονηριά, που εξομοιώνεται στο τέλος η έννοια «εμπόδια» με το «οι άλλοι».  Παραδεχτείτε το, πόσες φορές δεν έχετε ακούσει για το πόσο καλά τα κατάφεραν ο δείνα και η τάδε, αφήνοντας πίσω άλλους, λιγότερο ικανούς.  Και πόσες φορές δεν έχει μείνει στα μικρά γράμματα ότι η ικανότητα αυτή οφείλεται στο «πατώντας πάνω σε άλλους».

Πίσω στους καλούς ανθρώπους.  Δεν προέρχονται από καμία συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, ηλικία, φυλή, δεν γράφει το κούτελό τους «είμαι καλός», κανείς δεν γνωρίζει πώς κατέχουν αυτή την καλοσύνη.  Όμως όταν συναντήσετε έναν καλό άνθρωπο θα το καταλάβετε με τη μία.  Ίσως επειδή θα φανεί από τις πράξεις τους, που είναι καίριες, άμεσες και ανεπιτήδευτες και κάνουν μπαμ ακόμα και σε μια ζούγκλα υποκρισίας.  Γεγονός που οδηγεί στο λογικό επακόλουθο, το πώς αντιδρούν οι περισσότεροι άνθρωποι στους καλούς.  Ας  δούμε:

Πρώτα είναι οι λεγόμενοι Αδιάφοροι.  Είναι στη φάση σαν τον μαστουρωμένο σε χρόνια κατάσταση.  Τα αισθήματα βρίσκονται στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο επιβίωσης, για να μην πω για πλήρη απουσία τους.  Όλα γραμμένα εκεί που ξέρουν.  Δεν πα να καίγεστε και να εκλιπαρείτε όταν έχετε ανάγκη;  Βούδες σε νιρβάνα.  Τους κάνετε το καλό και το ρίχνετε στο γιαλό;  Καλύτερα να το ρίχνατε όντως στον γιαλό.  Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά η αδιαφορία τους είναι τέτοιου μεγέθους σαν εκείνη που επέτρεψε, δια της απραξίας, την καθιέρωση π.χ. του ναζισμού στην Ευρώπη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.  Άπαξ λοιπόν και συναντήσουν στο δρόμο τους, τους καλούς ανθρώπους, δεν θα το κάνουν εσκεμμένα αλλά μπορεί να φτάσουν και να τους εκμεταλλευτούν χωρίς καν να έχουν συνείδηση τι γίνεται.  «Σε πάτησα καλέ μου άνθρωπε;  Δεν το πρόσεξα» τους λένε.  Και τζάμπα οδύρονται οι καλοί για να βρουν το δίκιο τους.

Μετά έχουμε τους Οκνηρούς.  Βαριούνται να σκεφτούν, βαριούνται να αποφασίσουν, βαριούνται που ζουν.  Η ζωή τους όλη είναι να αγκιστρώνονται –σαν τους συμπαθείς βραδύποδες– σε κάποιον καλόν άνθρωπο και να τους απομυζούν σε μόνιμη βάση.  Όπως π.χ. ο κισσός τυλίγεται γύρω από το δέντρο και το εκμεταλλεύεται μέχρις εσχάτων, χωρίς να βλέπει πέρα από τη τεμπέλικη μύτη του, ώσπου στο τέλος καταρρέει μαζί του.  Ούτε αυτοί είναι πραγματικά κακοί άνθρωποι, αλλά τι να το κάνεις;  «Μα πού να ταλαιπωριέμαι τώρα να προσπαθώ να μην σ’ εκμεταλλευτώ, αφού το ζητάς από μόνος σου, καλέ μου άνθρωπε, τι φταίω εγώ τώρα» τους λένε και κάνουν τους καλούς να βγαίνουν στο τέλος από τα ρούχα τους. Και είναι άθλος πραγματικός να πετύχεις κάτι τέτοιο στον καλόν άνθρωπο.

Ύστερα είναι τα Αρπακτικά.  Εδώ έχουμε να κάνουμε με σαπουνόπερα αδίστακτων χαρακτήρων.  Σημεία και τέρατα και δολοπλοκίες, θα πουν εκείνο για να τους κάνουν το άλλο, θα πιάσουν λυκοφιλίες με τον δείνα για να πλήξουν τον τάδε και πάει λέγοντας.  Οι καλοί άνθρωποι για τα Αρπακτικά είναι ό,τι ο γλυκοαίματος για τα κουνούπια: τους μυρίζονται από χιλιόμετρα και άμα πέσουν πάνω τους, γίνεται της αφαίμαξης το κάγκελο.  «Δεν είναι προσωπικό, καλέ μου άνθρωπε, όχι, ποτέ» τους λένε «αλλά τι τα θες, έτσι είναι η ζωή, μια ζούγκλα, ο θάνατός σου η ζωή μου κλπ. κλπ.»  Φυσικά και είναι κακοί, μίζεροι και μικρόψυχοι άνθρωποι τα Αρπακτικά, που καταλήγουν μια ημέρα των ημερών να ουρλιάζουν σαν τον Σκρουτζ στο τελευταίο Φάντασμα των Χριστουγέννων –την ώρα που τους πετάνε χώμα στον τάφο τους–  πως μετάνιωσαν δεν θα το ξανακάνουν (αλλά, ψέματα, θα το ξανακάνουν, σιγά μην αφήσουν την ευκαιρία).

Κι ύστερα είστε εσείς.  Που δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες.  Και συναντάτε τον καλόν άνθρωπο.  Κι εκεί που σας τυλίγει σαν κουβερτούλα με την καλοσύνη του, όταν ίσως εκλιπαρεί μέχρι και να τον εκμεταλλευτείτε, όταν σας λέει «πάτα με βρ’ αδερφέ, δεν πειράζει, η ψυχή μου είναι σαν τον αφρό μνήμης στο στρωματέξ, την ισοπεδώνεις και μετά παφ επανέρχεται, ούτε γάτα, ούτε ζημιά» τι κάνετε;  Λέτε ας πούμε  «ας μη φανώ κι εγώ μαλάκας, αφού αυτό κάνουν όλοι, γιατί να μην ωφεληθώ από την καλοσύνη του;  Εγώ φταίω που ο καλός θέλει και δίνει;»

Ή μήπως, το πάτε αλλιώς «τι με νοιάζει εμένα τι κάνουν οι άλλοι;  Εγώ θέλω να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, που να γίνει πατάκι ο καλός άνθρωπος επιλέγω και δεν τον εκμεταλλεύομαι, όχι ρε φίλε, είσαι καλός, αλλά πρώτα από όλα είσαι άνθρωπος.  Και οι άνθρωποι δεν είναι ούτε χαλιά, ούτε πατάκια να σκουπίζουμε τις αδυναμίες μας και τη μιζέρια μας».  Και κάνετε τον καλό άνθρωπο, φίλο, αντί για σκαλοπάτι στη σκάλα της εξέλιξής σας.

Λοιπόν πραγματικοί άνθρωποι με μπέσα ή με φιλότιμο αν θέλετε, είναι αυτοί που από προσωπική επιλογή, όχι επειδή έτυχε ή επειδή δίστασαν, δεν εκμεταλλεύονται την καλοσύνη.  Θέλουν και δεν ξεζουμίζουν το φως του καλού ανθρώπου.  Όποια κι αν είναι η αιτία, όσο κι αν είναι το μέγεθος της αθρόας καλοσύνης και επιλέγουν να συμπορεύονται μαζί του με το πνεύμα της φιλίας ή έστω του σεβασμού.

Και κοίτα να δεις ένα παράξενο πράγμα:  όταν, όχι απλά δεν εκμεταλλεύεστε τον καλόν άνθρωπο, αλλά του προσφέρετε και την ανενδοίαστη φιλία σας, καταλήγετε να ζείτε μια γαργαλιστική χαρά, σαν ξέγνοιαστο χορό πυγολαμπίδων στο καλοκαιρινό απόβραδο.  Όποιος το έχει ζήσει αυτό, ξέρει πολύ καλά τι ευτυχία προσφέρει.  Οι υπόλοιποι, πραγματικά τους λυπάμαι κι ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι αξίζουν να ζήσουν μια τέτοια εμπειρία.

Γι’ αυτό σας λέω, οι καλοί άνθρωποι είναι η παρακαταθήκη του ανθρώπινου γένους.  Από όπου κι αν προέρχονται, οποιασδήποτε φυλής, θρησκείας, χρώματος, φύλου, πλανήτη και δεν συμμαζεύεται, η καλοσύνη είναι η Λυδία λίθος της ζωής. 

Γιατί είναι πραγματικά πολύ γενναίοι άνθρωποι οι καλοί.  Αφήνονται απροστάτευτοι στην βορά της θέλησης των άλλων, όχι από ταπεινότητα, ή έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά γιατί είναι οι πιο δυνατοί άνθρωποι του πλανήτη.  Θα τους πατήσουν, θα σηκωθούν, θα ξεσκονίσουν τα λιανισμένα τους μέλη, θα ράψουν τις ματωμένες τους πληγές και θα συνεχίσουν.  Με το χαμόγελο ή με τον φάρο της ουμανιστικής καλοσύνης. Ξανά και ξανά και ξανά.  Μέχρι κάποιος μαλάκας να τους φορτώσει πολύ, μα πάρα πολύ, να θεωρήσει ότι καλοσύνη ίσον γρασίδι που το φτύνεις, το πατάς και το χέζεις άμα λάχει, επειδή «σιγά ρε φίλε, ποιος μπορεί να σου κάνει κάτι;»  Και τότε πέφτει στο κάρμα του καλού ανθρώπου που τα έχει πάρει στο κρανίο.  Που θα κάνει να πληρώσει με ασύλληπτους τρόπους κάθε αδικία σε βάρος του καλού.  Πως ακριβώς;  Χμ, δεν ξέρουμε: κανείς δεν επέζησε για να μας πει τι συνέβη μετά.

Έτσι, καταλήγω σαν μοναδική λύση, να τυπώσω μπλουζάκια, πολλά μπλουζάκια, μπας και προλάβω τα χειρότερα για τους κοντόφθαλμους, που δεν εννοούν να καταλάβουν, στα οποία να βάλω το εξής λογότυπο:

Μην πατάτε τους καλούς ανθρώπους
(θα σας βρει το κάρμα, βρε μαλάκες)

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook