Μια μπιζουτιέρα, μια nivea, μια χτένα, μια κολώνια Μυρτώ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αναμνήσεις… Ποτέ δεν ξέρεις με ποιον τρόπο θα ξετρυπώσουν από το μυαλό σου. Μια μυρωδιά, μια εικόνα, ένα αντικείμενο, ένα τραγούδι. Σε ανύποπτο χρόνο σε μεταφέρουν στο παρελθόν.

Μερικές βγαίνουν σαν τα φίδια, ύπουλες, ψυχρές και χαλάνε τη διάθεση σου. Και αν είσαι πονεμένος άνθρωπος γίνονται εφιάλτες και σου κατσικώνονται στο κεφάλι. Πληγώνουν την καρδιά σου ξανά και ξανά. Συχνά πυκνά καταστρέφουν και την ζωή σου.

Άλλες πάλι είναι όμορφες, ζεστές. Σου προσφέρουν ασφάλεια και θαλπωρή. Λες από μέσα σου “κάνε Θεέ μου να ναι πραγματικότητα” όπως στα γλυκά όνειρα που δεν θες να ξυπνήσεις για να μην τελειώσουν. Πόσοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο τις ξεθάβουν συνειδητά για να παίρνουν κουράγιο και πόσοι ζουν με στήριγμα αυτές και μόνο.

Όπως το άρωμα μιας κολόνιας που σε κάνει να κλαις μέσα σε ένα σούπερ Μάρκετ. Κλείνεις τα μάτια και γυρνάς τριάντα χρόνια πίσω. Βλέπεις την λευκή τουαλέτα με τον στρογγυλό καθρέφτη. Πάνω της μια μπιζουτιέρα, μια nivea, μια χτένα και η κολώνια Μυρτώ. και μετά Στρέφεις το βλέμμα και είναι εκείνη. Και τρέχεις στην αγκαλιά της και γίνεσαι ξανά παιδί.

Όπως μια ελιά πανύψηλη, την παρατηρείς και ξάφνου βλέπεις δύο δουλεμένα χέρια να την φροντίζουν. Σηκώνεις τα μάτια σου να δεις το πρόσωπο και είναι εκείνος, ο πιο δυνατός παππούς του κόσμου! Σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί σε ένα περιβόλι. Σου γνέφει να κοιτάξεις το χώμα.
“Να το σέβεται” σου λέει.
“Από αυτό σε έφτιαξε, από αυτό θα ζήσεις και εκεί θα γυρίσεις. Είναι το σπίτι σου”.
Γελάει δυνατά και σου κλείνει το μάτι.
Να κρατούσε λίγο ακόμα…

Όπως ένα φορτηγάκι με λευκή καρότσα που σε γυρίζει στα παιδικά σου χρόνια. Το φαντάζεσαι γεμάτο παιδιά που χαχανίζουν και παίζουν. Κουβαλάνε μπάλες, ομπρέλες, μάσκες και βατραχοπέδιλα. Στοιβάζονται σαν τις σαρδέλες το ένα πάνω στο άλλο όμως δεν νοιάζονται μόνο αγκαλιάζονται, ψευτομαλώνουν και ετοιμάζουν σχέδια για τις περιπέτειες τους.
Και ξαφνικά χάνεται από μπροστά σου το φορτηγάκι και παίρνει μαζί του εκείνη την αθωότητα.
Και μένεις εκεί με ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη κολλημένο να περιμένεις το επόμενο στοιχείο που θα σε κάνει να αναπολήσεις..

Όπως μια βόλτα στο Μοναστηράκι, όπως το άρωμα του ελληνικού καφέ, μια φωτογραφία μπροστά σε μια φουσκωτή πισίνα, ένας ουρανός γεμάτος αστέρια, μια ραγισμένη κούπα, ένα τραγούδι των πυξ-λαξ, ένα εισιτήριο ajax- παναθηναϊκός, μια αυλή με ασπρόμαυρα πλακάκια, τα γέλια μιας παρέας σε ένα παγκάκι, ένα πιάτο τηγανιτά τυροπιτάκια, ένα γκρί Montgomery, ένα σπασμένο κοχύλι, μια κρυμμένη σκιά σε ένα τοίχο, μια δυνατή κραυγή, μια βρισιά.

Διαλέγεις και παίρνεις!
Αποθηκεύεις ή σβήνεις!!

Δύο ζευγάρια αφράτα χεράκια.
Τα βάζεις ανάμεσα στις παλάμες σου, τους σκας δύο φιλιά και τις κλείνεις. Ανοίγεις και βλέπεις δυο ζευγάρια χεράκια εφηβικά.

Οι αναμνήσεις είναι ο πλούτος της καρδιάς μας κόρες μου, συνοδεύουν ότι καλό και ότι κακό θα βρεθεί στο διάβα μας. Βρίσκονται θαμμένες σε κάποιο διάδρομο του μυαλού και κάποιες στιγμές μας αιφνιδιάζουν! Είναι δικές σας όμως, προίκα σας.

Μια καρδιά χαραγμένη σε έναν κορμό, ένα βραχιόλι φιλίας, ένα τιγρέ γατάκι, μια ραπτομηχανή, ένα στρογγυλοφάναρο Honda, ο ήχος της καμπάνας, δύο άδειες καρέκλες, μια ημερομηνία, ένα γέλιο, ένα όνομα, μια κάρτα γενεθλίων, ένας προορισμός, ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, ένα φιλί, μια ζεστή αγκαλιά…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook