Δεν το πίστευα ποτέ ότι θα ερχόταν η μέρα που θα έγραφα για σένα. Που θα με πλήγωνε τόσο πολύ η αναισθησία σου, που θα χρειαζόταν να τη χύσω στο χαρτί για να τη διαχειριστώ.

Γιατί εγώ γίνομαι θυσία για σένα και το ξέρεις. Γιατί πάντα θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω, να απλώσω το χέρι μου, να βρω τις σωστές λέξεις και τις σωστές σιωπές. Πάντα θα ανοίξω το σπίτι μου και τα αυτιά μου και την αγκαλιά μου, πάντα θα παίρνω το μέρος σου με κάθε τρόπο, άσχετα με το αν έχεις άδικο. Πάντα θα γίνομαι θεριό ανήμερο με όσους σε αδίκησαν και όταν μπορώ πάντα θα τους κάνω τη ζωή δύσκολη, άσχετα με τη θέση τους στη ζωή μου. Πάντα θα σε υπερασπίζομαι μέχρι τέλους, πάντα οι δικές σου ανάγκες πάνω από μένα, πάντα να ψάχνω τη σωστή στιγμή για να συζητήσω ό,τι με πείραξε. Για να μη σε επιβαρύνω.

Πάντα θα βάζω προσπάθεια να λύνω τα προβλήματα μας με διάλογο, να τα συζητάω όμορφα, να μην πέφτουν περισσότερα στους ώμους σου από αυτά που ήδη έχεις. Να δείχνω κατανόηση και να προσπαθώ να μπω στη θέση σου, για να σε καταλάβω και να σε δικαιολογήσω. Πάντα εγώ ένα σκαλί πιο κάτω, να σε ανεβάζω όπως μπορούσα, να προσπαθώ. Σε πρακτικό επίπεδο, πάντα να σε εξυπηρετώ, εγώ και όλη η οικογένεια μου στη διάθεσή σου. Όπως μπορούμε.

Και είναι κάτι τέτοιες μέρες. Που μου πετάς κάτι βόμβες και περιμένεις, «να μην αφήσω κάτι τόσο μικρό να μας χαλάσει τη βραδιά». Που όταν δείχνω ότι πειράχτηκα, κάνεις όλα τα λάθος πράγματα για να το αλλάξεις. Πρώτος σου σκοπός δεν είναι να με καταλάβεις, ούτε να με κάνεις να νιώσω καλύτερα. Δεν είναι να με παρηγορήσεις, όχι. Είναι να κάνεις ότι χρειαστεί για να μην είμαι θυμωμένη μαζί σου. Με κάθε μέσον. Καμία κατανόηση. Για να μπεις στη θέση μου ούτε λόγος. Κι είναι διαφορετικές οι ζωές μας. Θα ήθελες άραγε να ζεις τη δική μου; Είχες πει ότι έχεις πράγματα που μου ζηλεύεις. Και επιλέγω να το παραβλέπω αυτό τόσες φορές, όταν παραφέρεσαι. Δεν το λαμβάνω καν υπόψη μου, γιατί δε γίνεται να με ζηλεύεις, με αγαπάς, φταίει ο τρόπος που μεγάλωσες, οι γονείς σου, εγώ που δεν τα έκανα όλα σωστά, το οτιδήποτε σου έτυχε την τελευταία βδομάδα και δεν το σκέφτηκες ότι με στενοχωρείς, δεν το σκέφτηκες ότι με πληγώνεις, δεν το σκέφτηκες, απλά το αμέλησες και είχες άλλα στο κεφάλι σου. Και θέλω να το συζητήσω, αλλά δε θέλω να σε στενοχωρήσω σήμερα, έμαθες καλά νέα για την πτυχιακή σου και αύριο θα είσαι σε εκείνο το πάρτι και μεθαύριο θα τρέχεις στη σχολή και…

Τι ήταν αυτό που με πείραξε; Το ξέχασα, θάφτηκε στην καθημερινότητα, μέχρι την επόμενη φορά που θα κάνεις κάτι και θα ξεθαφτεί και θα με πνίξει το παράπονο, μέχρι να πονέσει ο λαιμός μου από τα κλάματα και να κάθομαι μέχρι το πρωί για να σκεφτώ τι θα θάψω πάλι.

Δεν μου αρέσει να γίνομαι άδικη. Δεν έχεις ζητήσει πολλά από αυτά που σου δίνω. Αλλά όταν σου δίνονται απλόχερα, δεν τα έχεις αρνηθεί ποτέ. Άρα, τι συμπέρασμα να βγάλω;

Γαμώτο. Θες όντως το καλύτερο για μένα, ή να ψάξω αλλού για φιλία;

 

Shae