Έχεις νιώσει ποτέ ότι είσαι μόνος πάνω σε αυτή τη γη; Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν αξίζεις; Τι μπορείς να κάνεις όταν νιώθεις ότι όλα είναι εναντίον σου ακόμα και οι πιο δικοί σου άνθρωποι;

 

Θεσσαλονίκη, 5/2019

Φαινομενικά, η Σοφία είναι μια κοπέλα που τα έχει όλα. Έχει τη σχέση της, έχει την οικογένεια της, έχει την υγεία της, τους φίλους της, είναι 24 χρονών και μοιάζει ευτυχισμένη. Αν την ρωτήσεις θα σου πει ότι είναι ευτυχισμένη. Ίσως και να είναι κάποιες στιγμές. Έρχονται όμως οι βραδινές ώρες, εκεί που η Σοφία νιώθει μόνη κι ας μένει σε σπίτι με άλλα 3 άτομα. Θέλει να κρύβεται στο δωμάτιο της, θέλει την ησυχία της και να βυθιστεί στην μοναξιά της με μόνο σύντροφο τη μουσική της. Νιώθει ότι μόνο αυτή την καταλαβαίνει. Νιώθει διαφορετική.

Ήταν ένα κορίτσι που είχε βιώσει την πίεση από πολύ μικρή ηλικία. Της έλεγαν συνέχεια πώς πρέπει να ζει, ότι πρέπει να είναι καλή στο σχολείο και μετά στο πανεπιστήμιο. Ύστερα, έπρεπε να βρει κατευθείαν δουλειά και να βρει έναν άντρα, γιατί μόνο όταν τα κάνει όλα αυτά θα είναι πραγματικά ευτυχισμένη. Η Σοφία τα έκανε όλα όπως ήθελαν οι άλλοι, για να μην τους απογοητεύσει και γιατί τους αγαπούσε. Δουλεύει από τα 21, θέλει το δικό της χαρτζιλίκι, γιατί οι γονείς της δεν μπορούσαν να της δώσουν πολλά. Η αλήθεια είναι ότι δουλεύει γιατί κουράστηκε να της λένε τι να κάνει.
Η Σοφία θέλει απλά να ταξιδεύει, αυτό την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη και την ηρεμεί. Μεγαλώνοντας, κατάλαβε πόσα έξοδα έχει ένας ενήλικας και ότι θα ήταν δύσκολο να κάνει τα ταξίδια που τόσο πολύ αγαπά. Για άλλη μια φορά πάτησε αναβολή στο όνειρο της και συμβιβάστηκε με τη ζωή της. Αυτό που την πονάει πιο πολύ ακόμα και σήμερα, είναι πως κανείς δεν την καταλαβαίνει. Οι δουλείες που έκανε δεν ήταν ονειρικές, κάθε άλλο. Πάλευε κάθε μέρα για το χαρτζιλίκι της – ακόμα της χρωστάνε λεφτά 2 εργοδότες.

Όμως, δεν το έβαζε κάτω. Δούλευε όλη μέρα και το απόγευμα πήγαινε στο πανεπιστήμιο να πάρει το μεταπτυχιακό της. Στο ενδιάμεσο βοηθούσε όσο μπορούσε στις δουλείες του σπιτιού. Δεν την πείραζε, ούτε περίμενε ευχαριστώ, ήθελε απλά κάποιον να την καταλάβει. Όμως, η Σοφία ήταν πάντα πολύ νέα για να είναι κουρασμένη, δεν επιτρέπεται να κουράζεσαι στα 23 ούτε στα 28. Πάντα οι άλλοι θα έχουν ένα καλύτερο λόγο για να γκρινιάζουν. «Άλλωστε τι κάνεις όλη μέρα και κουράζεσαι;».

Με κάθε τέτοιο σχόλιο η Σοφία ήθελε να τρέξει μακριά από όλους, να μπει σε ένα αεροπλάνο και να φύγει. Δεν ένιωσε ποτέ τη στήριξη που ήθελε και κανείς δεν το κατάλαβε αυτό. Ούτε η οικογένεια της, ούτε το αγόρι της. Στις φίλες της δε μιλούσε, είχαν και αυτές δικά τους προβλήματα και φοβόταν ότι δεν θα την καταλάβουν ποτέ. Κάθε βράδυ ξάπλωνε, με τη μουσική της να την ταξιδεύει εκεί που η ίδια δε μπορούσε να πάει, κάθε βράδυ που περνούσε, ένιωθε και πιο μόνη, έβλεπε τα όνειρα της να απομακρύνονται. Κατάλαβε ότι βυθίστηκε σε μια ζωή που δεν επέλεξε και δεν ξέρει πως να βγει.

Έχει ακόμα να κάνει τόσα και δεν ξέρει από που να ξεκινήσει. Είναι ένα κορίτσι που παλεύει κάθε μέρα χωρίς καμία στήριξη και κάθε βράδυ ξαπλώνει μόνη και θρηνεί για όσα της στέρησαν. Θρηνεί που η οικογένεια της στηρίζει περισσότερο τους ξένους και όχι αυτήν, θρηνεί που το αγόρι της δεν την στηρίζει όταν προσπαθεί να αλλάξει κάτι στη ζωή της. Θρηνεί για τη ζωή της.

Ή Σοφία έχει μάθει να νιώθει μόνη, εν μέρει δεν την πειράζει, αλλά έχει τόση ανάγκη έναν άνθρωπο, απλά να την αγαπήσει, να την πάρει αγκαλιά και να την βγάλει από την πραγματική της μοναξιά, τη συναισθηματική. Κάθε φορά που μαλώνει με την οικογένειά της, θέλει να φύγει μακριά και να μην ξανά γυρίσει, αλλά δεν μπορεί να το κάνει χωρίς λεφτά. Τους έχει ακόμα ανάγκη. Οπότε η Σοφία για άλλο ένα βράδυ συμβιβάζεται με τη ζωή, κλαίει και θα ξυπνήσει με το χαμόγελο της για να ζήσει τη νέα μέρα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί η Σοφία είναι δυνατή όσο και μόνη, δεν θέλει να την λυπούνται. Η Σοφία κλαίει μόνο στο σκοτάδι και δεν θα μιλήσει ποτέ γι’ αυτό. Μα πάνω από όλα, η Σοφία ελπίζει και το πιστεύει πραγματικά, ότι θα πάει στο Μαϊάμι και στη Μαλαισία, ότι θα δει τις πυραμίδες από κοντά και θα επιπλεύσει στη νεκρά θάλασσα.

Η Σοφία είναι μόνη, αλλά ελπίζει και προσπαθεί για το καλύτερο μέλλον που της αξίζει.

 

Φω