Τώρα εσείς νομίζετε πως θα διαβάσετε ένα κείμενο για ρούχα και καταναλωτισμό. Θα μπορούσα να μιλήσω πολλές ώρες γι’ αυτό το θέμα, μα ποτέ δε με γέμισε. Θα μιλήσω λοιπόν για μια παρέα ανθρώπων από στόφα και ύφασμα που έντυσαν τόσο όμορφα τη ψυχή μου και ταίριαξαν τόσο με τις διαστάσεις που μπορούσε να πάρει το μυαλό μου. Διαστάσεις που ποτέ δε κλείστηκαν στο small, αλλά αντιθέτως ήταν ανέκαθεν large.

Πάντα με θυμάμαι να βρίσκομαι στην κοσμάρα μου. Τριγύρω γίνεται χαλασμός, συμβαίνουν θάνατοι, αρρώστιες, κλάματα, χωρισμοί, πλημμύρες και καταποντισμοί κι εγώ επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο. Όλα αυτά με συνθλίβουν, αλλά δε θέλω nα πιστέψω πως μόνο αυτά υπάρχουν σ’ αυτή τη ζωή. Περπατάω στο δρόμο και κάθε φορά που κοιτάζω, βλέπω στον ώμο μου ροζ σκονίτσα. Ποτέ δε τη φυσάω για να φύγει. Πάντα τη λάτρευα που με συντρόφευε.

Αν και ξέρω πως κάθε φορά θα το μετανιώσω, ανοίγω καθημερινά την τηλεόραση και βλέπω ειδήσεις. Έτσι, για να μη ξεχνώ πως μέσα στη δυστυχία αυτού του κόσμου, πρέπει να συνεχίσω να παλεύω για το καλύτερο. Βλέπω μητέρες να πετάνε στα σκουπίδια τα παιδιά τους, γονείς να κακοποιούν τα ίδια τους τα παιδιά, ανθρώπους που μέσα στην καθημερινότητά τους απελπίζονται και ξεσπούν σε άτομα που δεν τους φταίνε, ιερείς που ασελγούν σε αθώες ψυχές, ανθρώπους που κλέβουν για να ζήσουν, δολοφόνους που πάνω στο πάθος τους σκοτώνουν, νέα παιδιά που γίνονται χρήστες και διακινητές ναρκωτικών σκορπίζοντας παντού το θάνατο, απάνθρωπους που με μίσος σκοτώνουν αθώα ζωάκια και τόσα άλλα άσχημα και θλιβερά.

Και όσο παρακολουθώ αδειάζω, δε το κρύβω. Νιώθω πως ανήκω σε ένα είδος που εξευτελίζεται καθημερινά. Που όσο μυαλό έχει, το χρησιμοποιεί για να βλάψει, ξεχνώντας πώς είναι να νοιάζεσαι και να αγαπάς το συνάνθρωπό σου και όλα τα πλάσματα αυτής της πλάσης. Μα μέσα μου ναι, ακόμα ελπίζω. Γιατί ευτυχώς ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν ακόμη Άνθρωποι. Και κάθε φορά βάφουν με το πινέλο τους το ροζ μου συννεφάκι και δε το αφήνουν να ξεθωριάσει. Με ντύνουν με τη ζεστασιά ενός ρούχου που ισάξιο δεν υπάρχει.

Αυτό το ρούχο λοιπόν, το αγαπημένο μου μπλουζάκι, βρέθηκε στην ντουλάπα της ζωής μου πριν από κάποιους μήνες. Απρόσμενα, αναπάντεχα και καθηλωτικά, ήρθε για να με κάνει να ταξιδέψω ακόμη παραπέρα τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Μα ποτέ δε φανταζόμουν πως μέσα στην ύφανσή του θα ανακάλυπτα ψυχές που κάποιες φορές έμοιαζαν τόσο πολύ με τις δικές μου ξεφτισμένες και ταλαιπωρημένες κλωστές και άλλες πάλι τόσο πολύ διέφεραν από ‘μένα, σε χρώμα και ανθεκτικότητα, που μόνο να μάθω θα μπορούσα απ’ αυτές.

Στη λαιμόκοψη, μια κλωστή διάφανη , ανθεκτική και συνάμα ευαίσθητη, που μέσα της μπορείς να διακρίνεις τόσες αποχρώσεις. Με ένα ιδιαίτερο ταλέντο να διακρίνει το όμορφο στους ανθρώπους και να τους παίρνει μαζί της για να υφάνουν χιλιάδες ρούχα παρέα. Που μπορεί να κάνει τους άλλους να γελάσουν, να δακρύσουν, να ξαφνιαστούν και πάνω απ’ όλα, να νιώσουν!

Κι όσο το κοιτάζω αυτό το μπλουζάκι, σε κάθε κόμπο που κρύβει, βλέπω χιλιάδες άλλους στο λαιμό όσων το αποτελούν. Άνθρωποι που στην καθημερινότητά τους κάτι τους βασανίζει, μα που δεν το βάζουν κάτω. Άνθρωποι που έχουν όλη την καλή διάθεση να μοιραστούν όσα μπορούν για να κάνουν τους άλλους να χαμογελάσουν.

Μια νοσηλεύτρια, που φροντίζει ηλικιωμένους, δε θα μπορούσε να λείπει απ’ την ύφανση αυτή. Η προσφορά και η αγάπη προς την τρίτη ηλικία, πάντα με έκανε να βουρκώνω. Σε τρυφερή ηλικία κατ’ εμέ, κι ας την έχουν περάσει προ πολλού, θεωρώ πως χρειάζονται την αγάπη όλου του κόσμου σ’ αυτή τη φάση της ζωής τους.

Μια φωτογράφος, που ξέρει να βλέπει την ομορφιά σε κάθε σκηνή της ζωής και να την απαθανατίζει με τον πιο όμορφο τρόπο, πολλαπλασιάζοντάς την με το φακό της. Γιατί μια εικόνα πάντα θα μπορεί να αντικαταστήσει χιλιάδες λέξεις και συναισθήματα.

Καθηγητές που έχουν να προσφέρουν σοφία και αγάπη στα παιδιά που αναλαμβάνουν να παιδαγωγήσουν. Δίχως παλιομοδίτικες τακτικές, μα μόνο με κατανόηση, φροντίζουν να ντύνουν με χαμόγελο τις σκέψεις των παιδιών που στις μέρες μας περνάνε τόσο δύσκολα.

Μια γλυκιά ζαχαροπλάστη που η γλύκα της προσωπικότητάς της, ξεπερνάει κατά πολύ τη ζάχαρη των γλυκών της. Και τις στιγμές που εσύ δεν πίστεψες στον εαυτό σου, ήταν εκεί για να σε σπρώξει και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα.

Δυο κόρες, που έδωσαν σώμα και ψυχή για να σταθούν δίπλα στις μητέρες τους, όταν το μόνο απόθεμα που είχαν για να παίρνουν δύναμη, ήταν αυτό της ψυχής τους. Πώς να ξαναμιλήσω εγώ για δυσκολίες λοιπόν; Πώς να ξαναπαραπονεθώ ότι κουράστηκα να παλεύω;

Μια ιδιωτική υπάλληλος που το μεγαλείο της ψυχής της την έκανε να προσφέρει βοήθεια όταν τη χρειάστηκε κάποιος, γιατί έτσι της έμαθε ο μπαμπάς της. Κι ήξερε πως αφού βρέθηκε κάποιος να τη βοηθήσει στα ζόρια της, ο μισός της χιτώνας έπρεπε να δοθεί όταν κάποιος τον χρειάστηκε όπως κάποτε εκείνη.

Μια τραγουδίστρια, που άφησε τη σταθερή της δουλειά για να ακολουθήσει το όνειρό της και να κελαηδάει χαρούμενη για όσα αγαπάει και αγαπούν πολλοί, ακόμα και όταν τα λόγια του κόσμου την τσάκιζαν.

Μπαμπάδες που τρέχουν όλη μέρα, αλλά ποτέ δε ξεχνούν να παίξουν και να μιλήσουν με τα παιδιά τους. Μπαμπάδες που άλλες φορές κουράζονται πίσω από ένα γραφείο κι άλλοτε κάθονται πίσω από ένα μικρόφωνο και ντύνουν με μουσικές κάποιες βραδιές σου. Που μιλούν για την αγάπη, για τον έρωτα και τα όνειρα και σου θυμίζουν να μην ξεχάσεις. Να μην ξεχάσεις το ροζ σου συννεφάκι.

Μια άλλη ιδιωτική υπάλληλος που μέσα στα χρόνια που πέρασαν, τα ταλαντούχα δάχτυλά της και η ομορφιά της ψυχής της έφτιαξαν ό,τι πιο όμορφο για να τη συντροφεύει. Κι εσύ, που τη ζούσες και την έβλεπες να μεγαλώνει, την καμαρώνεις τώρα για όσα έχει καταφέρει και της το θυμίζεις τις ώρες που το ξεχνά. Αυτό οφείλεις να κάνεις. Γιατί κι ο δικός της κόμπος στο μπλουζάκι που αγαπάς, είναι τόσο σημαντικός και ζεστός.

Μαμάδες που παλεύουν καθημερινά για να προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένα. Που σε όσες φωτογραφίες βγάζουν μαζί τους, βλέπεις τα μικρά, παιδικά τους ματάκια να χαίρονται που τις έχουν δίπλα τους και ξέρουν να εκτιμούν όλη την αγάπη που τους χαρίζουν.

Και είναι τόσοι πολλοί οι κόμποι που απαρτίζουν αυτό το μπλουζάκι. Τόσοι κόμποι που μέσα απ’ αυτούς λύνεται η δική σου ψυχή και παίρνεις μια ανάσα μέσα στην ασφυκτική ατμόσφαιρα αυτού του κόσμου. Άλλοτε θα σε ζεστάνει με τη ζεστασιά του, άλλοτε θα σε δροσίσει με το δροσερό αεράκι που μπαινοβγαίνει απ’ την ύφανση του, κι άλλοτε θα σε κάνει να χαμογελάσεις όταν οι κλωστές του γαργαλήσουν το σώμα σου. Το φόρεσα αυτό το μπλουζάκι όταν πίστευα πως δεν υπήρχαν ρούχα να με ‘σκεπάσουν’ και το φοράω ακόμα. Χειμώνα-καλοκαίρι, γιατί είναι παντός καιρού.

Μη μου μιλάτε λοιπόν για τη μιζέρια αυτού του κόσμου. Ναι, υπάρχει πολλή δυστυχία. Μα υπάρχει και Ελπίδα. Κι εγώ απ’ το ροζ μου συννεφάκι δε θα κατέβω ποτέ. Θα φοράω το μπλουζάκι μου και θα ελπίζω. Θα ελπίζω σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Γιατί μπορεί να συμβαίνουν τα χειρότερα, μα μπορούμε να δημιουργήσουμε και τα καλύτερα. Φορέστε λοιπόν κι εσείς αυτό το μπλουζάκι και πάμε να τα δημιουργήσουμε!