Μωβ Ελέφαντες

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έχω ναυτία, θέλω να βγάλω τ’ άντερα μου. Έχω σωματοποιήσει για άλλη μια φορά την απέχθεια μου, το εκνευρισμό μου, τον άφατο θυμό μου…

Ξερνάω Μωβ Ελέφαντες.

Τεράστιοι και χρωματιστοί, για έμφαση μην τυχόν και παρερμηνεύσω ξέρωγω, πως πρόκειται για καφέ μυρμηγκάκια, τόσο ελάχιστα σα μικρές ενοχλησούλες, ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ larger than life, ογκόλιθοι αηδίας και ξενερώματος.

Ξερνάω Μωβ Ελέφαντες με την πάρτη σου, με τις παπαριές που λες και άνοα κωλόζωα από κάτω επικροτούν και χαριεντίζονται με τα κόπρανα που ξεστομίζεις.

Ξερνάω Μωβ Ελέφαντες ρε, που νομίζεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, κάτι σπουδαίο, κάτι σημαντικό. Θέλω να σου κολλήσω τη μούρη σε ένα δέντρο, να κάνει παρέα με άλλες κολλημένες τσίχλες στον κορμό, ίδια αξία έχετε στο σύμπαν, στον πλανήτη, στη χώρα, ακόμα και στο στρουμφοχωριό που νομίζεις πως ορίζεις. Τιποτάκι.

Ξερνάει Μωβ Ελέφαντες κάθε κύτταρο του σώματος μου, τα μιτοχόνδρια μου κάνουν εμετό. Με ξεπερνάει, δεν μπορώ να διαχειριστώ την αντίδραση του οργανισμού μου κάθε φορά που ανοίγεις το γαμημένο στόμα σου και κάθε φορά που ακουμπάς τα καταραμένα δαχτυλάκια σου στο πληκτρολόγιο σου. Και είσαι παντού ρε, γαμώ το Δία!

Σκέφτομαι καμιά φορά, για άτομα που χαίρουν της εκτίμησης πέντε, δέκα ανεγκέφαλων. Λέω, δε γαμιέται, τι κακό μπορούν να κάνουν, άσ’τους να χαρούν. Και την επόμενη στιγμή τα ζόμπι εκατονταπλασιάστηκαν. Κολλάνε το ένα το άλλο προβατίλα ρε, μπεεεεεε γαμώ το σπίτι σας, μπεεεε;;;;;;

Προσπαθώ να ανασάνω, κουμπώνω emetostop, μπας κ κόψω την ορμή των ελεφάντων, ένα λεπτό μόνο, να ανασυντάξω τη σκέψη μου.

Λες δε μπορεί. Δε μπορεί ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ άνθρωπος κάθε φορά, να μολύνει τόσους άλλους, μα δεν κάναμε μαζικά εμβόλια κατά της χολέρας στον εγκέφαλο; Δε στείλαμε τα κοπάδια στα σχολεία, δεν τους δώσαμε βιβλία, δεν τους διδάξαμε πως να ξεχωρίζουν την γαμημένη ήρα από το σιτάρι;

Αποτύχαμε. Απέτυχες και απέτυχα. Και βούλιαξαν τα χρυσά και τα ασημένια μας και έμειναν στον αφρό τα πλαστικά και τα ρυπαρά. Και άντε να κολυμπήσεις δίπλα σε ότι σιχαίνεσαι να σε ακουμπήσει, που έχει πάρει διαστάσεις πλαγκτόν πια, είναι παντού και σένα σε βαραίνουν οι μωβ ελέφαντες και δε μπορείς να αντιδράσεις.

Αποψάρες σαϊτιές, εκτοξεύονται από παντού κι όποιον πάρει ο Χάρος . Λέγκολες αποψάκηδες ελεύθεροι σκοπευτές έχουν θερίσει κόσμο, αν δουν κεφάλι να σηκώνεται έχει φύγει βέλος βουτηγμένο σε ξερολίαση, έπαρση και νταβατζιλίκι, φωνάζουν και δυο μπράβους να σου κλαδέψουν τους αστραγάλους, να σε φέρουν στο ίδιο ύψος με τα τραγιά στα οποία βασιλεύουν.

Και δε σε φοβάμαι ρε μηδαμινό τυπάκι, μα δε μπορώ να σε παλέψω όταν πρέπει να παλέψω και τους Μωβ Ελέφαντες που με κατακλύζουν. Το αίσθημα της αποστροφής, την γεύση της σαπίλας στο στόμα μου που μου προκαλεί η ύπαρξη σου.

Δεν ξέρω με ποιον είμαι θυμωμένη πιο πολύ. Με σένα που περιφέρεις τη μπόχα σου παντού, με τις γυψοσανίδες που σε εκθειάζουν, ή με μένα που πνίγομαι στον εμετό μου και αδυνατώ να αντιδράσω.

Μωβ Ελέφαντες. Η ζωή μου όλη. Θα με βρεις εκεί που χειροκροτούν τα γίδια, εγώ σκυμμένη, να βγάζω τ’ άντερα μου. Κάθε μέρα.

Παίρνει το μάτι μου κάτι μοναχικούς καβαλάρηδες να πολεμούν αραιά και που και θέλω να πάω να βοηθήσω, αν και η μάχη είναι άνιση, τα ζόμπι υπερτερούν κατά χιλιάδες. Δεν είναι ότι φοβάμαι και δεν πάω, οι γαμημένοι Μωβ Ελέφαντες μου με κρατάνε πίσω.

Ξερνάω Μωβ Ελέφαντες. Και δε μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό.

Μωβ Γαμημένοι Ελέφαντες.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook