TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Μωβ μαλλί

Μωβ μαλλί

«Γιατί καλέ το ονόμασες το μαγαζί σου ‘’Κούλα’’; Αφού Μαρίκα σε λένε», επέμενε η κυρά Γραμματική, που έμενε στη γωνία και μόνο κιάλια που δεν έβαζε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, για να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα της γειτονιάς. Κυψέλη. Αρχές ’80. Πάνω που οργίαζε η ανοικοδόμηση κι ο αέρας της καλλιτεχνικής συνοικίας των Αθηνών, γεμάτος αρώματα, λιγόστευε.

Τότε της μόδας ήταν το χτένισμα ‘’καρπολάχανο’’. Τουτέστιν μαλλί φουσκωτό και ξασμένο. Τόσο ξασμένο, που πιο πολύ αγγίζεις την οροφή! Σίγουρα θα ‘χετε μια θεία ή γιαγιά που φτιάχνει τα μαλλιά της ακόμα έτσι! Αλλά η Κούλα όοχι! Ήθελε να κάνει τη διαφορά.

«Στα μέρη μου, Αïβαλί μεριά, ό,τι θέλουμε κάνουμε με τα ονόματα κυρά Γραμματική», απαντούσε με ύφος σαράντα καρδιναλίων, λες κι είχε salon de coiffure στο Παρίσι! Γιατί η Κούλα, είχε πάθος με την τρίχα. Στον ξύπνιο της, στον ύπνο της, τρίχες ονειρευόταν. Πώς να τις τιθασεύσει, πώς να τις αλλάξει.

Εκεί όμως που έλαμπε ολόκληρη η Κούλα ήταν όταν ερχόταν η αγαπημένη της πελάτισσα, η Χρύσα.
«Καλημέρα Χρύσα μου. Τί κάνεις σήμερα;», τη ρωτούσε κάθε φορά που την έβλεπε να ανοίγει την πόρτα του κομμωτηρίου.
«Κούλα μου σήμερα δεν είμαι καλά. Μάλωσα με τον άντρα μου και έχω τα ψυχολογικά μου. Κάνε με μια αλλαγή να την ευχαριστηθώ, βρε κοπέλα μου!», της απαντούσε. Το καλύτερό της Κούλας.
«Ό,τι θέλει η Χρύσα μας! Κόκκινο της φωτιάς, πορτοκαλί, ροζ ή μωβ;».
«Μωβ, γαμώ την τρέλα μου! Έτσι για να του την σπάσω!».
«Έφτασεε!». Κανονικό ψυχοθεραπευτήριο η Κούλα σε λέω!!

Και κάπου εκεί στο κάδρο, εμφανίστηκε κι η αφεντιά μου. Τώρα γελάω μ ‘όλο αυτό το γκροτέσκ τοπίο, αλλά τότε ήμουν τρομοκρατημένη. Δέκα χρονών, μετά από σειρά χημειοθεραπειών μ’ ένα κεφάλι γλόμπο! Ίχνος τρίχας! Τότε δεν είχαν ξεφυτρώσει οι βιτρίνες με τις περίτεχνες περούκες και το σπάνιο φυσικό μαλλί. Ο καρκίνος ήταν κατάρα κι όχι καθημερινότητα. Κι εγώ μονίμως με ένα καπελάκι. Βρέξει, χιονίσει, χωνόμουν, λοιπόν, στο μόνο μέρος που η ψυχή μου αγαλλίαζε. Στην Κούλα! Ρουφούσα με λαχτάρα όλη την διαδικασία! Τρίχες μακριές, τρίχες κοντές, ψαλίδια, σεσουάρ, κάσκες! Εκείνες οι κάσκες. Πόσο γέλιο έκανα!

«Έλα εδώ, εσύ μικρή! Δεν σ’ έχουμε εδώ μόνο για μόστρα! Για πιάσε από κει τα τσιμπίδια. Α! Και το νου σου! Δίπλα έχει ρολά. Φέρτα κι αυτά! Θα στα διδάξω όλα εγώ, κορίτσι μου! Γιατί όπως έλεγε κι η Μικρασιάτισσα η γιαγιά μου, «Μάθε τέχνη κι άστηνε, γιαβρί μου. Κι όταν πεινάσεις πιάστηνε».
Η λαϊκή ρήση λέει ότι για κάθε άνθρωπο σ’ αυτή τη γη υπάρχει και το άλλο του μισό. Για μένα ήταν η Κούλα. Για εκείνη έτρεχα με την ψυχή μου, κι όχι για τη σκιά που ακολουθούσε το ρημαγμένο μου σώμα. Με πήρε απ’ το χέρι και μου έδωσε τη ζωή μου πίσω!

Ήταν κανα δυο απογεύματα, αφού είχα τελειώσει τη θεραπεία, εμετοί, υπόταση, κακοκεφιά. Έτρεχα στο μαγαζί. Καθόμουν πίσω σε μια γωνιά να κρυφτώ, να γίνω αόρατη. Αλλά κάτι γινόταν. Το ΄νιωθα. Κάτι σιγοψιθυρίσματα άκουγα. Η Μένη από απέναντι κι η κυρά Φρόσω απ΄ το φούρνο. Γυρνούσαν κάθε λίγο και με κοιτούσαν. Τις πήρε χαμπάρι η Κούλα.
«Καλέ, ό,τι είναι θα το λέτε να τ’ ακούμε όλες! Όχι μόνο για την πάρτη σας!». Αμήχανες αυτές.
«Κουτσομπολιό κάναμε, βρε Κούλα. Μην μας παρεξηγείς! Θα τα πούμε μετά. Όχι μπροστά στο παιδί!», απάντησαν μαγκωμένες.

Δεν πέρασαν δυο εβδομάδες, κοντά στο Πάσχα ήταν θαρρώ, που γίνεται μάζωξη στο ‘’ναό’’ της τρίχας. Με φωνάζει η μάνα μου.
«Κορίτσι μου, τρέχα λίγο στην Κούλα που σε θέλουν!».
Άλλο και τούτο! Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη πρόσκληση, κάθε μέρα εκεί ήμουν!
Σαν χθες μου φαίνεται η στιγμή που γύρισα το παλιό πόμολο και μπήκα κι ήταν όλες όρθιες και καμαρωτές σε κύκλο.
«Ομορφιά μου, έλα που σου ‘χουμε ένα δωράκι για το Πάσχα!», είπε συγκινημένη η Κούλα.
Και μες στη σαστιμάρα μου, βγάζουν μια περούκα στο φυσικό μου χρώμα, απλή, κοριτσίστικη, όπως φανταζόμουν τον εαυτό μου όταν έκλεινα τα μάτια κι ονειρευόμουν. Όλες εκείνες οι ηρωίδες της καθημερινότητας έδωσαν λίγο απ’ τα μαλλιά τους για να ανθίσει η ψυχή μου!

Γιατί με την αγάπη όλα γίνονται. Κι όποιος δεν έχει νιώσει τη θεραπεία της, το σκοτάδι κυκλώνει τη ζωή του. Έτσι κι η Κούλα με αγκάλιασε. Όπως και όλες εκείνες οι απλές γυναίκες. Και δημιούργησαν έναν κυκλοτερή χορό, που από μέσα του ξεπήδησε το φως!

Αυτό ήταν! Έγινε το κλικ στη ζωή μου! Γύρισε ο διακόπτης, βρε παιδί μου! Τέλος οι θεραπείες, τέλος κι ο καρκίνος. Στη ζεστασιά εκείνου του μαγαζιού, ενηλικιώθηκα, σπούδασα και τώρα που τριαντάρησα γυρίζω ακόμα το παλιό πόμολο και χαιρετάω την καλή μου φίλη που μ ‘ανέστησε.
Τι είπατε; Εννοείται ότι το μαλλί μου είναι μωβ!

 

STELLA SCARLET

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *