Μόνο για άντρακλες!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αυτό που τράβηξε περισσότερο την προσοχή του Κώστα ήταν το θαυμαστικό στο τέλος. Εντάξει, θεωρούσε τον εαυτό του αρσενικό με τα όλα του, αλλά ακόμη κι εκείνος έβρισκε υπερβολικό το θαυμαστικό.

Τι σόι escape room είναι αυτό δηλαδή; Γεμάτο γκομενάκια και ουίσκια;

Η αφίσα προμήνυε ένα δίωρο γεμάτο αδρεναλίνη, γρίφους για δυνατούς λύτες κι ένα ιδιαίτερο βραβείο στους νικητές που κατάφερναν να δραπετεύσουν πριν την εκπνοή του χρόνου. Του το είχε προτείνει η φίλη του η Αρετή με τον ιδιαίτερο εύγλωττο τρόπο της.

«Πάρε τα ρεμάλια σου και πηγαίνετε. Να δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος!»

Ο Κώστας είχε πηδήξει την Αρετή παλιότερα αλλά δεν του έκανε κούκου για μετά. Δεν γούσταρε. Προτιμούσε τη μέθοδο κομήτης, χτυπάει, σαρώνει, φεύγει. Κι η Αρετούλα μια χαρά του έκανε τα χατήρια μετά και του γνώριζε φίλες της. Δούλευαν και μαζί και τον κάλυπτε όταν έκανε κουτσουκέλες.

Χωρίς πολλά πολλά λοιπόν, πήρε τους τρεις κολλητούς του και έκλεισαν για Παρασκευή βράδυ στο escape room. Φτάνοντας είδαν προς έκπληξή τους ότι στην είσοδο υπήρχε μία θεογκόμενα που φορούσε ένα κολλητό φόρεμα και τους περίμενε.

«Ρε, μαλάκα, τι φάση; Σε μπουρδέλο ήρθαμε; Γαμώ θα περάσουμε!» του είπε γελώντας ο Βαγγέλης. Όλοι έδωσαν ένα μικρό σκαμπύλι στον Κώστα και τον επαίνεσαν για τις ιδέες του. Η γυναίκα τους ζήτησε τα παλτά τους όπως και τα κινητά τους.

«Για να μην διαρρεύσουν φωτογραφίες με τους γρίφους και τις λύσεις τους, κρατάμε προσωρινά εδώ τα κινητά σας. Μην ανησυχείτε, αν προκύψει άμεση ανάγκη να πάρετε τηλέφωνο, πατάτε το κουμπί κινδύνου και σας το φέρνουμε».

Ο Κώστας «έμπαινε» στο γκομενάκι κι είχε σκοπό να ζητήσει τηλέφωνο μετά. Μπράβο, η Αρετούλα! Το έμαθε το κόλπο της.

Έφτασαν μπροστά σε μία κλειστή, σιδερένια πόρτα κι η γυναίκα τους είπε ότι μόλις ακούσουν το κλειδί να γυρνάει από την άλλη πλευρά, μπορούν να μπουν. Τα υπόλοιπα θα τα δουν μέσα.

«Ρε συ, ούτε οδηγίες, ούτε τίποτα; Στα υπόλοιπα escape room μας λένε και το story. Ελπίζω να μην είναι καμία μούφα και σκάσαμε 50 ευρώ τζάμπα, κανόνισε!» είπε ο Μάριος στον Κώστα.

Πριν προλάβει εκείνος να απαντήσει, η πόρτα ξεκλείδωσε κι ο Βαγγέλης άρπαξε το πόμολο και την άνοιξε. Βρέθηκαν μπροστά σε ένα λόμπι υποδοχής με μία ρεσεψιόν μπροστά τους. Ένας άντρας κοστουμάτος στεκόταν μπροστά τους και διάβαζε εφημερίδα σιγοσφυρίζοντας. Με το που τους είδε άφησε την εφημερίδα, πέρασε τον αντίχειρά του μπροστά από τα χείλη του και τους έστειλε φιλάκια στον αέρα.

«Μαλάκα, τι κάνει αυτός; Πάμε καλά;» ψιθύρισε ο Γιάννης, ο τέταρτος της παρέας, στον Κώστα.

«Σςς, σκάστε, ηθοποιός είναι», τους είπε και μετα απευθύνθηκε στον άνδρα. «Αδερφέ, εσύ θα μας πεις το στόρυ;»

Ο άνδρας βγήκε από τη ρεσεψιόν και τους πλησίασε. Τους σκάναρε από πάνω μέχρι κάτω.

«Γεια σας, μωρά. Για τη συνέντευξη ήρθατε ε; Χμμ… ακολουθήστε με», τους είπε κι έριξε ένα μικρό μπατσάκι στον κώλο του Βαγγέλη. Εκείνος πετάχτηκε κι ετοιμάστηκε να ορμήσει στον άνδρα αλλά ο Κώστας τον συγκράτησε.

«Σιγά, ρε μαλάκα, πλάκα κάνει. Χαλάρωσε», του είπε αλλά κι ο ίδιος είχε παραξενευτεί πολύ.

«Η εταιρία μας είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Πρέπει να νιώθετε τυχεροί που έχετε έρθει για συνέντευξη. Βέβαια, για το αν θα προσληφθείτε, αυτό είναι άλλη ιστορία. Πρέπει να μας δείξετε κι άλλα… προσόντα», τους είπε ο άνδρας και τους οδήγησε σε ένα δωμάτιο με ένα οβάλ τραπέζι στο κέντρο. Η παρέα ετοιμάστηκε να μπει αλλά ο άντρας τους σταμάτησε.

«Μόνο ο κύριος», είπε κι έδειξε τον Κώστα. «Οι υπόλοιποι σε άλλα δωμάτια» και τους έδειξε το βάθος. Όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αλλά ο Κώστας γελώντας τους είπε να κουλάρουν κι ότι είναι μέρος των δοκιμασιών. Οι υπόλοιποι τρεις προχώρησαν προς το βάθος κι ο Κώστας μπήκε στο δωμάτιο. Ο άντρας τον πλησίασε και του άφησε την κάρτα του μπροστά του.

«Μετά την συνέντευξη, πάρε με για ένα ποτάκι. Θα περάσουμε καλά», και του έκλεισε το μάτι.

Γαμημένη πουστάρα, σκέφθηκε ο Κώστας. Εντάξει, καλή φάση η ηθοποιία αλλά το παρακάνει.

Έκατσε σε μία καρέκλα και κοίταξε τριγύρω του. Κανένα παράθυρο, καμία δεύτερη πόρτα διαφυγής. Κάτι δεν του πήγαινε καλά. Πού ήταν οι γρίφοι; Η διακόσμηση που έβλεπε σε φωτογραφίες άλλων escape room; Ο χρόνος που κυλούσε; Η οθόνη με τις βοήθειες; Πριν προλάβει να βρει απάντηση στις σκέψεις του, η πόρτα άνοιξε κι ένας δεύτερος άντρας, πιο αυστηρός και μεγαλόσωμος από τον πρώτο, μπήκε μέσα. Έκλεισε την πόρτα πίσω του, πέρασε πίσω από τον Κώστα και του χάιδεψε απαλά τους ώμους.

«Γεια σου, αγόρι», του είπε κι έκατσε απέναντί του. Τον σκάναρε από πάνω μέχρι κάτω κι έγλυψε ελαφρά τα χείλη του.

«Ναι, ναι, γεια σας. Θα μου πει κάποιος την ιστορία και πού διάολο είναι οι γρίφοι; Τι σόι escape room είναι αυτό;»

«Μην βιάζεσαι, όλα θα γίνουν. Ας κάνουμε την συνέντευξη πρώτα, αν και…» του είπε και έσκυψε μπροστά χαζεύοντας το στέρνο του Κώστα, «έχεις ήδη προσόντα για να πας πολύ μπροστά. Τι λες;»

«Λέω ότι μου λέτε μαλακίες κι ήδη έχω αρχίσει να μετανιώνω τα 50 ευρώ που έδωσα», απάντησε ο Κώστας.

«Για πες μου λοιπόν», συνέχισε απτόητος ο άνδρας, «πόσο θες αυτή τη θέση; Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις;» του είπε.

«Να σου χώσω την καρέκλα στον κώλο; Ποια θέση, ρε, τι λέτε», φώναξε ο Κώστας και σηκώθηκε πάνω. Ο άνδρας σηκώθηκε κι αυτός και τον άρπαξε από το μπράτσο απαλά.

«Ήρεμα, μωρό. Κάτσε κάτω. Όλα θα πάνε καλά. Βλέπω ότι είσαι πολύ πρόθυμος αλλά φοβάμαι ότι…» του είπε και τον πλησίασε, «θα πρέπει να δείξεις μεγαλύτερη προθυμία. Με καταλαβαίνεις, έτσι;» τον ρώτησε κι έφτασε σε απόσταση αναπνοής από τον Κώστα. Το δεξι χέρι του άντρα κατέβηκε στον καβάλο του κι άρχισε να τον χαιδεύει. Έπιασε απαλά το κεφάλι του Κώστα και ξεκίνησε να το φέρνει προς τα εκεί.

Ο Κώστας δεν πίστευε τι του συνέβαινε και για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσε να αντιδράσει. Όταν πια κατάλαβε ότι ο τύπος θα τον έβαζε να τον πιπώσει, πετάχτηκε πίσω, έριξε δύο καρέκλες και βγήκε έξω τρέχοντας.

«Θα σας κάνω μήνυση, ρε μουνόπανα! Τι μαλακίες είναι αυτές; Ανοίξτε να βγω!» φώναζε. Έτρεξε προς την έξοδο, απέναντι από τη ρεσεψιόν, αλλά ήταν κλειδωμένη. Ο άντρας που τον είχε οδηγήσει στο δωμάτιο εμφανίστηκε δίπλα του.

«Τι συμβαίνει, κούκλε; Τι έπαθες;»

«Ρε, δεν γαμιέσαι κι εσύ; Ο άλλος ήθελε να του ρουφήξω το καυλί. Πάτε καλά;»

«Έλα τώρα, είμαι σίγουρος ότι κι εσύ το προκάλεσες. Αφού φαίνεται ότι το θες», του είπε ο άντρας και του χούφτωσε τον κώλο. Ο Κώστας πήγε να του ρίξει μπουκέτο αλλά ο άντρας το απέφυγε πανεύκολα και τον έριξε στο έδαφος.

«Γουστάρεις ζόρικα; Πρέπει να σε προσλάβουμε, θα περάσουμε όλοι εδώ καλά μαζί σου», είπε ο άντρας και τον έσπρωξε μακριά. Ο Κώστας έτρεμε ολόκληρος. Άρχισε να φωνάζει τους φίλους του αλλά δεν απαντούσε κανείς. Πήγε να ορμήσει πάλι στον άντρα αλλά βρέθηκε με τα μούτρα πάλι στο πάτωμα. Είχε μελανιάσει η μύτη του.

«Οκ, οκ, θα παίξω το παιχνίδι σας, αλλά θέλω να βγω, σας παρακαλώ. Δεν θα πω τίποτα πουθενά», είπε παρακαλώντας.

«Και να πεις, ποιος θα σε πιστέψει; Αν μας μηνύσεις για σεξουαλική παρενόχληση θα σε πιστέψουν; Αφού εσύ προκάλεσες. Το έχει η φύση σου… σωστά άντρακλα;»

Ο Κώστας έμεινε παγωτό. Τα τελευταία λόγια άρχισαν να επαναλαμβάνονται στο μυαλό του, ανεβάζοντας ένταση, σαν ένα τύμπανο που σιγά σιγά δυνάμωνε και του έσπαγε τ’ αυτιά. Τα είχε πει ο ίδιος εκείνα τα λόγια αλλά δεν θυμόταν πότε.

Ο άνδρας μπροστά του οπισθοχώρησε, τα φώτα έπεσαν κι έμεινε μόνος του στο σκοτάδι. Ένα κόκκινο φωτάκι στο βάθος αναβόσβηνε πάνω από μία μικρή πινακίδα που έγραφε «Έξοδος». Ο Κώστας έτρεξε προς τα εκεί κι έπεσε ολόκληρος πάνω στην πόρτα.

Βρέθηκε μπροστά σε ένα μικρό αμφιθέατρο, πάνω από είκοσι καρέκλες κι άνθρωποι που δεν είχε δει ποτέ του, άνδρες – γυναίκες, να κάθονται και να τον κοιτάνε ανέκφραστοι. Ένας μικρός προβολέας έπεσε πάνω του και τότε όλοι άρχισαν να μιλάνε ταυτόχρονα.

«Εσύ τα ήθελες, έτσι όπως κυκλοφορούσες με αυτά τα ρούχα».

«Α μπα; Δεν γούσταρες το χούφτωμα; Έλα τώρα».

«Πόσο πολύ θες τη θέση; Πόσο πολύ;»

«Θες μετά να βρεθούμε για ποτό; Αν θες την αύξηση φυσικά».

«Μην πεις σε κανέναν για τι έγινε. Θα απολυθείς και δεν θα ξαναβρεις δουλειά».

Ο Κώστας έκλεισε τα αυτιά του και γονάτισε. Ξεκίνησε να κλαίει, να παρακαλάει να σταματήσουν. Το κοινό σηκώθηκε, τον πλησίασε, κι όσο έφτανε κοντά του τόσο φώναζε δυνατότερα. Κάποια στιγμή, αυθόρμητα, ανεξέλεγκτα, χωρίς να το σκεφτεί, άρχισε να ζητάει συγγνώμη.

Στην αρχή ψιθυριστά, ύστερα πιο δυνατά, μετά ουρλιάζοντας. Το κοινό σταμάτησε, οι άνθρωποι έφυγαν και μία πόρτα απέναντί του άνοιξε δείχνοντας τον δρόμο.

Ο Κώστας βγήκε έξω κι άρχισε να παίρνει βαθιές ανάσες. Σωριάστηκε στον δρόμο κι έμεινε εκεί με το κεφάλι κατεβασμένο. Άκουσε τακούνια στον δρόμο κι είδε την γυναίκα που τους είχε υποδεχθεί στην αρχή να τον πλησιάζει. Χωρίς να του πει τίποτα, άφησε το κινητό του δίπλα του και απομακρύνθηκε.

Δευτερόλεπτα μετά, άκουσε τον ήχο ενός νέου μηνύματος. Με χέρια που έτρεμαν, άνοιξε να το διαβάσει.

«Γεια σου, Κωστή. Ελπίζω να απόλαυσες το escape room. Εξ’ άλλου, ήταν μόνο για άντρακλες όπως και του λόγου σου. Αύριο το πρωί θα βρεις την παραίτησή μου στο γραφείο σου. Αυτό που βίωσες σε μισή ώρα, βιώνω εγώ στο κωλογραφείο σου εδώ και μήνες. Πήρες μία μικρή γεύση. Μικρή, αλλά σε χοντρόπετσους σαν κι εσένα είναι αρκετή. Εμένα, με διέλυσες ψυχολογικά. Ελπίζω η επόμενη, να σου δώσει το μάθημα που σου αξίζει.

Αρετή, τέλος.

Καλή σου νύχτα… άντρακλα!»

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook