TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Μόνο μάνα

Μόνο μάνα

Η Βασιλική γεννήθηκε στις αρχές του 1900, σε κάποιο χωριό του Πάρνωνα. Κεφαλοχώρι και από καλή οικογένεια.

Δεν πρόλαβε να ζήσει σαν παιδί, ξεκίνησε ο πόλεμος. Επτά στόματα να τραφούν και ο πατέρας στην Μικρά Ασία να πολεμάει. Όταν γύρισε πίσω εκείνος, η Βασιλική ήταν ήδη 17 χρονών, κόρη της παντρειάς. Μα η μάνα ήταν ασθενική και τα αγόρια χρειάζονταν χέρια για να μεγαλώσουν. Είχε την τύχη να είναι η πρωτότοκη κι έπρεπε να τους βοηθήσει. Βαριές δουλειές δεν έκανε ποτέ. Δεν έλειπαν δα και τα αντρικά χέρια από την οικογένεια.

Όταν αγχώθηκε ο πατέρας ότι θα του μείνει ανύπαντρη, την έδωσε σε ένα παλικάρι από τον κάμπο. Τον γνώρισε εκεί, στη Μικρασία όπως έλεγε. Καλό παιδί, λιγόλογο, σκληραγωγημένο. Έφηβος ήταν όταν έφυγε με το στρατό. Τι κι αν δεν είχε σπίτι; Τι κι αν δεν είχε δουλειά; Τα χωράφια να ‘ναι καλά. Και η Βασιλική βρέθηκε είκοσι χρονών παντρεμένη, με έναν άντρα που  είχε δει μονάχα δυο φορές.  Στη φωτογραφία του γάμου τους στέκεται πίσω του όρθια, με το καλό της φόρεμα. Μα δεν γελά. Το βλέμμα της είναι καρφωμένο απέναντι, στη μικρή της βαλιτσούλα. Αυτή, τα χέρια της και τρεις λίρες ήταν η προίκα της.

Βρέθηκε σε ένα καλύβι τρία επί τρία, το καμαράκι της, να προσπαθεί να στήσει το νοικοκυριό της. Να περπατάει δύο χιλιόμετρα φορτωμένη με δύο τενεκέδες γεμάτους νερό, προκειμένου να ποτίσει τα νέα δέντρα που φύτεψε ο άντρας της.

Πρώτη γέννα, νεκρό. Δεύτερη γέννα, πέθανε ένα μήνα μετά. Και πώς να ζήσουν; Γερό σκαρί η Βασιλικούλα. Κι ας ήταν λεπτή σαν φυλλαράκι. Και κάθε φορά, στέγνωνε και πιο πολύ. Τρίτη γέννα και ήρθε στη ζωή το παλικάρι της. Του ‘δωσε το όνομα του άντρα της, για να τον τιμήσει. Γιατί τον αγάπησε τον Γιάννη της. Μπορεί να ήταν λιγόλογος, μα την σεβάστηκε. Μπορεί να ήταν σκληρός, μα πως θα μπορούσε αλλιώς.

Δέκα παιδιά γέννησε η Βασιλικούλα. Μα ο Θεός της άφησε τα πέντε. Πόσο έκλαψε για τα κορίτσια της. Τα δίδυμα που γέννησε μονάχη κάτω από μια ελιά, πηγαίνοντας για το χωράφι. Το ‘ξερε από τον πρώτο πόνο. Εκεί και τα έθαψε. Κι έγινε η στάση της καθημερινά. Όχι γιατί κουράστηκε, μήτε γιατί αναζητούσε την σκιά. Να τους μιλήσει ήθελε.

Μα η μεγάλη της αδυναμία πάντα θα ήταν ο μικρός Γιαννάκης. Κι ας μην το ομολόγησε ποτέ.  Και κείνος όμως δεν την απογοήτευσε. Αχάραγα ξύπναγε να κάνει τις βαριές δουλειές στο σπίτι, προτού να πάει στο σχολείο. Κι εκεί καλός ήτανε. Τα ‘παιρνε τα γράμματα. Του μπήκε στο μυαλό να σπουδάσει.

Στο μεταξύ ο Γιάννης της έχτισε το σπίτι που ονειρεύονταν. Με πέτρες και αγκωνάρια που κουβαλούσε με το κάρο από την Μάνη. Από το απόγευμα έφευγε με το άλογο για να πάει στο Γύθειο να πουλήσει ότι μπορούσε να μαζέψει από τον κήπο τους κι αυγά από το κοτέτσι.

Μια τέτοια μέρα τους βρήκε το κακό. Γύρισε ο πατέρας και φώναξε τον Γιάννο του να βοηθήσει. Μα εκείνος διάβαζε. Του είπε σε λίγο. Κι ο πατέρας, που ποτέ δεν κατάλαβε τι θα του πρόσφεραν τα γράμματα, τον αποπήρε. Ακαμάτη τον είπε και τεμπέλη, που δεν προσφέρει τίποτα στην μάνα που τον γέννησε.

«Αφού το θέλεις, θα ξεφορτώσω το κάρο, μα μετά θα σκοτωθώ».

Το ξεφόρτωσε το κάρο. Τελείωσε και τις υπόλοιπες δουλειές της μέρας και πήγε στο καμαράκι, πήρε την καραμπίνα του πατέρα του κι έδωσε τέλος στη ζωή του. Ήταν δεκαοκτώ χρονών. Το δώρο της Βασιλικούλας προς τον άντρα της. Ο πρωτότοκός της γιος. Ο μονάκριβος.

Μέσα σε μια στιγμή, από Βασιλικούλα έγινε Βασίλω.  Γέρασε, στέρεψε από ζωή. Και δεν ξανακοίταξε ποτέ τον άντρα της.
Να φύγει να πάει που; Βυζανιάρικο ήταν ακόμη το τέταρτο παιδί της.
Είπαν πως πέθανε από σηψαιμία.

Αφοσιώθηκε στο μεγάλωμα των παιδιών και στις δουλειές του σπιτιού. Δεν ξαναπήγε στο χωράφι. Δεν ξαναδούλεψε μαζί του. Μόνος του ήταν πλέον ο Γιάννης. Και τα τέσσερα παιδιά τους, γιατί τους έδωσε και άλλο ο Θεός, μόνο αν τέλειωναν το σχολείο τον βοηθούσαν.

Διώροφο σπίτι πέτρινο της έφτιαξε.
Μα αυτός έμενε κάτω, στο καμαράκι. Τάχαμου, είχε δροσιά. Μόνο στη βαρυχειμωνιά τον φώναζε να ανέβει πάνω.

Μετά από μερικά χρόνια τσακώθηκε με τον Κωνσταντή. Αμούστακο παιδί ήταν και ήθελε όπλο δικό του. Ήταν η μοναδική φορά που ύψωσε τον τόνο της φωνής του. Κοφτά τα λόγια του. Όπλο δεν θά ‘μπαινε ξανά μέσα στο σπίτι.

Σκληρά και απόλυτα ακούστηκαν τα λόγια στον Κωνσταντή και θες από αντίδραση στον σκληρό πατέρα, θες λόγω παρόρμησης της στιγμής, πήρε το ποδήλατο, λίγα λεφτά από το κασελάκι του πατέρα κι έφυγε.

Ήρθε το βράδυ και το παιδί δεν γύρισε στο σπίτι.
Άστραψε και βρόντηξε η Βασιλική. Ήταν και η μοναδική φορά που το ξεστόμισε : «Μου σκότωσες το ένα παιδί, δεν θα με κάνεις να χάσω κι  άλλο. Φύγε και μη γυρίσεις μοναχός!»

Τέσσερις μέρες τον έψαχνε παντού. Και ποιον δεν ρώτησε και που δεν πήγε! Μέχρι και σε κάτι μακρινούς συγγενείς στην Αθήνα μήνυσε, μπας κι έφτασε εκεί η χάρη του.

Την πέμπτη μέρα, τον είδε στα λεωφορεία ένας χωριανός του. Τον είχε δει τον Κωνσταντή στην Τρίπολη. Είχε πιάσει και δουλειά σε ένα ξυλουργείο.
Το ίδιο βράδυ βρήκε τον μικρό. Κι όσο κι αν είχε θυμώσει που τον αψήφησε και έφυγε σαν κλέφτης, μέσα του ήταν και περήφανος γι’ αυτόν! Έμενε σε ξενοδοχείο που πλήρωνε με λεφτά από τη δουλειά του! Ποτέ δεν του το ομολόγησε όμως. Είπαμε, σκληρός άνθρωπος ο Γιάννης. Κι αν άρχιζε να μιλάει, δεν θα μπορούσε να πάρει τίποτα πίσω και είχε πολλά να πει. Πολλές συγνώμες να ζητήσει.

Το επόμενο πρωί γύρισαν στο χωριό. Μήτε και τώρα τον κοίταξε η Βασιλική. Έκανε ανακωχή όμως μαζί του. Και μπορεί από τότε να τον έλεγε παλιόγερο, μα το ‘λεγε με κάποια τρυφερότητα. Ήταν βαρύ το τίμημα και για τους δύο.

Ξαλάφρωσε η Βασιλική και γέλασε, στην κηδεία του άντρα της. Πενήντα χρόνια μετά. Όχι από χαρά που πέθανε. Μα από ανακούφιση. Ήξερε πως είχε έρθει η ώρα να συμφιλιωθεί με τον γιο του στον άλλο κόσμο.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Γιώτα Φωτάκου

Με ένα «αμάν» κι ένα «σταμάτα επιτέλους» μεγάλωσα σαν παιδί… Όχι πως άλλαξαν και πολλά μεγαλώνοντας! Απλά πλέον, δεν προλαβαίνει κανείς να μου το πει. Κρατάω από Μάνη αλλά μεγάλωσα στην Κρήτη. Εκρηκτικός συνδυασμός.
Γιώτα Φωτάκου

Latest posts by Γιώτα Φωτάκου (see all)

2 σκέψεις στο “Μόνο μάνα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *