TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Μύρισε καλοκαίρι

Μύρισε καλοκαίρι

– Μαμά δες! Δες!
– Τι αγάπη μου;
– Ένα γατάκι! Πεταμένο στο δρόμο, δίπλα στον κάδο. Να, εδώ! Πόσο γλυκό είναι! Να το πάρουμε μαμά; Σε παρακαλώ.
– Ορέστη πίσω! Έρχεται αυτοκίνητο! ΠΡΟΣΕΧΕ!

Τα λάστιχα του αυτοκινήτου στρίγγλισαν στο απότομο φρενάρισμα. Η Λυδία μόλις που είχε προλάβει να πετάξει δίπλα στην άκρη του δρόμου μια τεράστια τσάντα θαλάσσης που κουβαλούσε και να χωθεί ανάμεσα στον προφυλακτήρα και τον μονάκριβό της. Εκείνος είχε παγώσει κουλουριασμένος εκεί κάτω στην άσφαλτο με το γατάκι γαντζωμένο στην αγκαλιά του.
– Είσαι καλά αγόρι μου; Ακούστηκε μια βαθιά μα και ζεστή φωνή.
Ο Άγγελος είχε ήδη κατεβεί από το αμάξι. Προσπέρασε επιδεικτικά τη Λυδία και βοήθησε τον μικρό να σηκωθεί και να καθίσει στο κράσπεδο του πεζοδρομίου. Δίπλα του η κόρη του, η Αλεξάνδρα, και πίσω της ο Άρης ένα ημίαιμο κατάμαυρο Λαμπραντόρ, που κοντοστάθηκε δίπλα στη Λυδία και παρακολουθούσε.
– Αλεξάνδρα, μείνε με τον..
– .. Ορέστη,
συμπλήρωσε η Λυδία τον Άγγελο, που τώρα βρισκόταν μπροστά της και την κάρφωνε αυστηρά με το βλέμμα του, ενώ τα παιδιά είχαν ήδη πιάσει κουβέντα.
– Εσείς; Χτυπήσατε κάπου;
– Όχι, μια χαρά είμαι. Σας ευχαριστώ.

Μόνο αυτό κατάφερε να ψελλίσει η Λυδία, μαζεύοντας όσο κουράγιο της είχε απομείνει μετά από τη λαχτάρα που πήρε.
– Μα εσείς τρέμετε! Τέλος πάντων. Να προσέχετε άλλη φορά. Τα παιδιά κυρία μου, ακόμη και σε αυτή την ηλικία, χρήζουν της αμέριστης προσοχής μας. Δεν τα αφήνουμε στο έλεος του θεού!
– Τι ακριβώς υπαινίσσεστε; Είστε με τα καλά σας;
Αγρίεψε και το δικό της βλέμμα.
– Αμάν μωρέ μπαμπά! Όλους θα τους μαλώνεις πια; Δεν φταίει! Ο Ορέστης έτρεξε στο γατάκι, και αφαιρέθηκε. Η Αλεξάνδρα, ως από μηχανής θεός, έσπασε με τη γλυκιά ναζιάρικη φωνούλα της τη σκηνή, που ολοφάνερα εξελισσόταν πολύ άσχημα. Ο Ορέστης, που εν τω μεταξύ στεκόταν δίπλα της, έγνεψε καταφατικά και έσκυψε το κεφάλι.
Ο Άγγελος γύρισε και τα κοίταξε έκπληκτος. Χαμήλωσε τα μάτια, μα δεν πρόλαβε να κρύψει τελείως ένα μικρό χαμόγελο, που άμεσα έδωσε άλλη, περισσότερο τρυφερή όψη στα μέχρι πρότινος όμορφα μα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου του. Σήκωσε το κεφάλι ξανά και με τόλμη εστίασε κατευθείαν στα μάτια της.
– Σας ζητώ συγνώμη για τη βεβιασμένη και άκομψη αντίδρασή μου. Η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα και εγώ πίσω από το τιμόνι. Ήμουν λίγο αφηρημένος τη δεδομένη στιγμή και δεν έπρεπε.
Η Λυδία χαμογέλασε με τη σειρά της μη μπορώντας να αντισταθεί στο διαπεραστικό του βλέμμα.
– Εντάξει. Ας μη δώσουμε συνέχεια, αν συμφωνείτε. Άλλωστε και εγώ είχα τόσα πράγματα στο μυαλό μου εκείνη την ώρα. Αρκεί που είμαστε όλοι καλά χάρη στην άμεση παρόλα αυτά αντίδρασή σας.
Έκανε να μαζέψει την τσάντα της από κάτω, μα εκείνος τη συγκράτησε απαλά από τον ώμο.
– Μου επιτρέπεις; Ρώτησε, χωρίς στα αλήθεια να περιμένει απάντηση.
– Θα σε πείραζε να μου πεις που πηγαίνατε;
Συνέχισε, ενώ μάζευε κάποια από τα πράγματά τους, που είχαν γλιστρήσει έξω.
– Στην πισίνα. Έχω το αυτοκίνητο συνεργείο και σήμερα έχει υπερβολική ζέστη. Διακοπές φέτος δεν προβλέπονται και σκέφτηκα να τον πάω κάπου να ξεχαστεί και να δροσιστούμε ταυτόχρονα. Του απάντησε και κάλυψε αμέσως τα γοητευτικά μαύρα μάτια της με τα γυαλιά ηλίου, για να κρύψει μια στάλα παράπονου, που έκανε να κυλήσει.
– Καταλαβαίνω. Της απάντησε την ώρα που φορούσε και εκείνος γυαλιά, καλύπτοντας και τα δικά του μάτια, μα όχι και τον κόμπο, που ξαφνικά του στάθηκε στο λαιμό.
– Άκου. Με την Αλεξάνδρα ξεκινήσαμε για την παραλία. Από ότι βλέπω τα βρήκανε μια χαρά με τον Ορέστη. Θέλετε να πάμε παρέα; Μόνοι είμαστε και εμείς. Και επίσης οι διακοπές, φέτος τουλάχιστον, δεν συμπεριλαμβάνονται και στο δικό μας πλάνο.
Ο Ορέστης και η Αλεξάνδρα ήδη πανηγύριζαν, γεγονός που δεν άφησε στη Λυδία και πολλές επιλογές. Όχι βέβαια πως δεν άρεσε και στην ίδια η ιδέα. Είχε τόσο την ανάγκη από ένα φίλο να πει μια κουβέντα. Να ξεφύγει από όλα εκείνα που βάραιναν το μυαλό της. Και την ίδια ακριβώς αίσθηση μιας παρόμοιας ανάγκης της έδωσε και ο Άγγελος.

Ανέβηκαν όλοι στο αυτοκίνητο. Οι δυο τους μπροστά και τα παιδιά με τον Άρη και τη Γλύκα πίσω. Σε λιγότερο από μια ώρα οι μεγάλοι απολάμβαναν το παγωμένο καφεδάκι τους σε μια υπέροχη παραλία με χοντρή χρυσαφένια άμμο, διάσπαρτη με πολύχρωμα βότσαλα και με θέα μια υπέροχη βαθιά γαλάζια θάλασσα, που θύμιζε ωκεανό. Ακριβώς όπως τα μάτια του. Εκεί μπροστά πάλευαν και τα πιτσιρίκια τους, ποιο θα κάνει το μεγαλύτερο μακροβούτι. Παραδίπλα, δεξιά ένας μεγάλος βράχος με μια μικρή και μια μεγάλη σπηλιά, σημάδια για το που έσκαγε χρόνια τώρα το κύμα.

Εκεί ξεχάστηκαν. Αφέθηκαν και έλυσαν τις απορίες τους. Με επιφύλαξη στην αρχή. Μα τελικά τόλμησαν και έσκυψαν ό ένας στην ψυχή του άλλου. Αφουγκράστηκαν. Ένιωσαν.

Η Λυδία και ο Ορέστης επιζήσαντες από έναν γάμο με πολύ βία και αλκοόλ. Από έναν άνθρωπο, που ποτέ του δεν θέλησε, από φόβο, να παραδεχθεί και να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του. Εκείνη τόλμησε να εξαφανιστεί με το μικρό και να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή μακριά από όλους και όλα. Ο Άγγελος και η Αλεξάνδρα εγκαταλειμμένοι από έναν άνθρωπο, που φοβήθηκε το πολύ. Που δεν αφέθηκε να νιώσει πραγματικά ποτέ του. Τους παράτησε δίχως μια λέξη. Τη μέρα ακριβώς που γεννήθηκε η μικρή. Ο Άγγελος αρνήθηκε να την αφήσει στους παππούδες της και την μεγάλωνε μόνος.

Σπασμένοι άνθρωποι όλοι τους. Επιζήσαντες όμως. Γιατί έτσι το ήθελαν. Γιατί άντεξαν. Και κάπως έτσι, ξαφνικά ένα πρωί κάποιος.. κάτι.. αποφάσισε πως έπρεπε και για αυτούς να μυρίσει μετά από πολλά χρόνια καλοκαίρι.. Τίποτε παραπάνω από αυτό που όλοι δικαιούνται. Ένα ζεστό και όμορφο καλοκαίρι.

Φέτος, ο Ορέστης φέρνει στις βαλίτσες του το πτυχίο του στη Νομική. Η Αλεξάνδρα ανηφόρισε Θεσσαλονίκη, μόλις τελείωσε και με το τελευταίο της μάθημα στη σχολή. Συμβουλευτική Ψυχολογία επέλεξε. Φέτος αποφάσισαν και οι τέσσερις να αναβιώσουν το καλοκαίρι που ένωσε τις ζωές τους και τους βοήθησε να προχωρήσουν. Θα το περάσουν στο εξοχικό, που αποφάσισαν να χτίσουν οι γονείς τους με θέα στην αγαπημένη τους παραλία. Γάμο δεν έκαναν ποτέ. Άλλωστε τι νόημα είχε; Ήξεραν καλά και οι δυο τους πως κανένα χαρτί δεν μπορεί να μπει εγγυητής στην ευτυχία. Όταν οι άνθρωποι γνωριστούν πραγματικά, αν οι ψυχές τους ακουμπήσουν και αλληλοκαλύψουν τις ρωγμές τους, τότε αυτές μπορούν να εγγυηθούν. Μόνον αυτές.

 

Δέσποινα Μανιαδάκη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *