Θυμάμαι όταν η μητέρα μου ήταν στην ηλικία μου, ήμουν 14 χρονών. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν πως ήταν μεγάλη, πως τα χρόνια της πέρασαν, πως δεν έχει τίποτα πια να κάνει στη ζωή της, τίποτα καινούριο, τίποτα συναρπαστικό.. Και να ‘μαι τώρα εγώ εδώ, εκεί που βρισκόταν εκείνη πριν από χρόνια, να νιώθω πως η σκέψη μου η εφηβική στοιχειώνει το τώρα μου. Να διαισθάνομαι πως και τα δικά μου παιδιά, ο άντρας μου, οι συγγενείς, οι φίλοι, με βλέπουν όπως έβλεπα εγώ τότε τη μητέρα μου. Και καθρεφτίζομαι στη σκέψη εκείνη, εγκλωβίζομαι στο είδωλο το δικό της και παλεύω να ξεφύγω από όσα μου είχε πει όταν ήμουνα μικρή: «μη ζήσεις τη δική μου ζωή, μην κάνεις τα ίδια λάθη»… Μήπως, όμως, τελικά είναι πιο δύσκολο να το καταφέρεις αυτό απ’ όσο ακούγεται; Γυρνώντας πίσω στη ζωή μου βλέπω πως ακολούθησα με ακρίβεια τη ζωή τη δική της, με διαφορά 2 χρόνων. Και αντιστοιχίζοντας τη δική της ζωή με τη ζωή της μητέρας της, τρομάζω συνειδητοποιώντας πως κι εκείνη ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, έκανε τα ίδια λάθη…

Θέλω να σπάσω την κατάρα, να πω πως έστω κι αργά εγώ θα αλλάξω, να θέσω νέους στόχους για την κόρη μου και για τις κόρες που θα έρθουν. Κάποιος, διάολε, πρέπει να το κάνει! Και βλέπω τον εαυτό μου να πισωπατάει κάθε φορά που πάω να αλλάξω μονοπάτι, σε κάθε σταυροδρόμι να δειλιάζει και να παίρνει την ίδια στροφή… Γιατί; Είναι άραγε ο φόβος γι’ αυτό που δεν ξέρω; Για ένα δρόμο που δεν έχει περπατήσει κανείς δικός μου; Η ανάγκη να ταυτιστώ με κάτι γνώριμο; Η ηττοπάθειά μου;

Δεν ξέρω.. Προσπαθώ να το ανακαλύψω…. Αυτό που ξέρω είναι ότι εσύ δεν πρέπει να κάνεις το ίδιο λάθος. Ένα λάθος, όχι πολλά. Το λάθος να θεωρήσεις τη ζωή δεδομένη και το χρόνο άπλετο. Δεν είναι! Είναι πολύ λίγος ο χρόνος και το καταλαβαίνεις μόνο όταν έχει περάσει. Νομίζεις πως κάποια στιγμή θα αλλάξεις, θα τολμήσεις, θα επαναστατήσεις, μα όλο το αναβάλλεις για αργότερα. ΔΕΝ υπάρχει αργότερα! Η ζωή είναι σήμερα, ΤΩΡΑ! Όσο σκέφτεσαι πως έχεις χρόνο, εκείνος ύπουλα κυλάει μέσα από τα δάχτυλά σου και ένα πρωί σου χαμογελάει περιπαιχτικά στον καθρέφτη και σου δείχνει τις ρυτίδες και τα άσπρα σου μαλλιά..

Και τότε πέφτεις στην άλλη παγίδα. Να σκεφτείς πως είναι πια πολύ αργά.. Πως δεν μπορείς πια τίποτα ν’ αλλάξεις… Δεν μπορώ να σου πω τι θα κάνεις όταν φτάσεις σ’ εκείνο το σημείο. Είμαι κι εγώ εκεί και φοβάμαι… Μπορώ, όμως, να επιμείνω να προλάβεις. Να προλάβεις έγκαιρα να πάρεις τη σωστή απόφαση. Να τολμήσεις να πραγματοποιήσεις τα πιο τρελά σου όνειρα. Κι ας μην τα καταφέρεις. Ας μη φτάσεις στην κορυφή. Φτάνει που θα έχεις προσπαθήσει να ανέβεις στο βουνό. Που δεν θα ‘χεις μείνει στους πρόποδες μια ζωή να το κοιτάζεις και να σκέφτεσαι πόσο δύσκολο θα είναι να το ανέβεις. Φτάνει που θα είσαι σε μια πλαγιά και θα ‘χει θέα από εκεί ψηλά. Ίσως να μη βλέπεις τον κόσμο όλο, μα δεν θα βλέπεις μόνο το βουνό…

 

Eλπίδα Γεωργιάδου