Να τον προσέχεις!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Κάθομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τον κοιτάω που οδηγάει πιάνοντάς της το χέρι. Ένα χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη μου, στρέφω το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο και ακούω τη φωνή του…
“Σε βλέπω από τον καθρέφτη! Γιατί γελάς;”. Συνεχίζω να γελάω ενώ διασχίζουμε την Εθνική Οδό. Το χέρι μου αφήνει το δικό της και κλείνεται στο δικό μου. Για μερικά δευτερόλεπτα μένουμε ακίνητοι και μετά από λίγο τα χέρια του κρατάνε το τιμόνι, ενώ το κεφάλι της είναι στον ώμο του.
Μια φράση γυρίζει μες στο κεφάλι μου… Πόσα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια… Πόσο έχει αλλάξει η σχέση μας…

Μπλέξιμο, ξεμπλέξιμο, κολλητοί, μπλέξιμο, ξεμπλέξιμο, κολλητοί ξανά… Μέχρι που ήρθε -υποτίθεται- το τέλος αυτής της περίεργης σχέσης και εκείνος τραβήχτηκε στη σχέση του και εγώ συνέχισα τη ζωή μου. Λες και δεν υπήρξε ποτέ τίποτα. Ούτε οι βόλτες μας, ούτε οι καφέδες μας, ούτε τα μπλεξίματά μας, ούτε οι τσακωμοί μας, ούτε οι βόλτες μας, ούτε τα τραγούδια μας, ούτε τίποτα. Μπαμ και κάτω… Ειπώθηκε το τέλος και ήρθε και στρογγυλοκάθισε ανάμεσά μας.

Ο καθένας τη ζωούλα του. Χώρια! Τα social media, ο ρουφιάνος μας. Κάτι τηλέφωνα, κάτι μηνύματα στη χάση και στη φέξη και τίποτα παραπάνω… Τίποτα περίεργο. Τίποτα ένοχο!
Ου, πολλά συναισθήματα. Υφέσεις, εξάρσεις και ο κακός χαμός… Παρθένος με δίδυμο παιδί μου! Καμία συνεννόηση τόσα χρόνια! Πόσα άραγε; Α, ναι! Πέντε το καλοκαίρι!

Και φτάνουμε φέτος… Ένα τηλέφωνο μες στο κατακαλόκαιρο και τσουπ, μπροστά μου με μια πανέμορφη ξανθιά ύπαρξη! Κανένα σοκ… Κανένα σφίξιμο! Μόνο χαρά γι’ αυτό που αντίκριζαν τα μάτια μου. “Επιτέλους, μαζεύτηκε!”, σκέφτηκα και είχα απόλυτο δίκιο. Ένας άλλος άνθρωπος. Ευτυχισμένος και χαρούμενος. Και εκείνη μια νεράιδα. Να τα λέμε κι αυτά! Πηγαία χαρά για τον φίλο μου. Γιατί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε φίλοι…

Και τώρα, είμαι στο πίσω κάθισμα και εκείνος με πηγαίνει στο σπίτι. Μαζί της! Ένα τροχαίο ήταν η αιτία. Ο πρώτος που σκέφτηκα ήταν εκείνος. Πληκτρολόγησα με σιγουριά το νούμερο και μετά από μισή ώρα βρισκόταν στο σημείο που ήμουν και έκλαιγα στην αγκαλιά του σαν μικρό παιδί. Και όχι μόνο αυτό. Εκείνη δε με άφησε από τα μάτια της. Δίπλα μου εκείνη, να με ηρεμεί και να με προσέχει και εκείνος να τρέχει να τακτοποιήσει τα πάντα. Τροχαία, ασφαλιστική, το αυτοκίνητο και φυσικά τη μεταφορά μου στο νοσοκομείο.

Όσο και αν παρακάλεσα να με αφήσουν να πάρω ένα ταξί, αυτός εκεί! Να σιγουρευτεί ότι είμαι καλά. Πότε συνεννοήθηκα μαζί του για να συνεννοηθώ τώρα;
Μετά από τόσο καιρό, τηλεφώνησα και ήρθε. Με έκλεισε στην αγκαλιά του και μου είπε πως όλα θα πάνε καλά. Και είχε δίκιο!

Βλέπεις πως μετά από χρόνια, αν κάτι είναι πραγματικά γερό, δε σπάει. Όσες μαλακίες κι αν γίνουν. Όσα μπλεξίματα, όσα λάθη… Όταν κάτι γίνεται, δε ξεγίνεται. Και αυτή η σχέση έγινε πριν πέντε χρόνια και δε θα ξε-γίνει.
Φτάσαμε στο σημείο να πέσω στην ανάγκη του και να του χρωστάω και χάρη κιόλας!

Θα μπορούσε να μην είχε σηκώσει ποτέ το τηλέφωνο και να συνέχιζε να περνάει την ημέρα του με την υπέροχη κοπέλα του βολτάροντας. Αν δεν είχε σηκώσει το τηλέφωνο, δε θα μάθαινε ποτέ για το ατύχημα. Αν δεν είχε σηκώσει το τηλέφωνο, θα κοιμόταν ήσυχος και εγώ θα το περνούσα όλο αυτό μόνη μου.

Βέβαια ξέρω πως αν ποτέ το μάθαινε, θα με έπαιρνε τηλέφωνο να με βρίσει. Τότε όμως δε θα το σήκωνα εγώ γιατί θα ήξερα το λόγο που με παίρνει.

Το σήκωσε όμως και αυτό με νοιάζει. Το σήκωσε και έτρεξε… Για μένα! Και αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ…
Σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο! Εύχομαι να είστε ευτυχισμένοι και αγαπημένοι για πάντα!

Και ψιτ, να μου τον προσέχεις! Γιατί είσαι πολύ τυχερή που τον έχεις! Άκουσέ με… Κάτι ξέρω παραπάνω!

 

Κ.Μ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook