Ανοίγω τα μάτια, σκοτάδι.

Προσπαθώ να σκεφτώ. Ζαλίζομαι.

Προσπαθώ να κινηθώ, αδύνατο! Κανένα μέλος μου δεν ακολουθεί τις εντολές. Ακούω ομιλίες. Παρέλυσα; Που βρίσκομαι; Τι έγινε; Πώς έγινε;

Συγκεντρώσου Γιάννη! Έλα μαλάκα, βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί, μην πανικοβάλλεσαι!

«ΑΝΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; σε χρειάζομαι…

Ξέρεις τι θέλω, να το πεις. Να τους το πεις… σ’ αγαπώ…»

 

Από τις λίγες φορές που ξύπνησα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Κι ας έχω κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες… Ο φόβος μην σε ξυπνήσω μάλλον! Δείχνεις τόσο ευάλωτη, γυμνή στην αγκαλιά μου… Μπορώ να φέρω ακριβώς την έκφρασή σου στο μυαλό μου, αν σε χαρακτήριζα και ξύπνια ευάλωτη… και γελάω, γελάω όπως τότε που έπεσες μέσα στο λιμάνι στην προβλήτα της Σκοπέλου! Κι εσύ θα έχεις ακριβώς αυτή την έκφραση… την ίδια έκφραση που είχες και τότε. Πώς γίνεται να θες να με σκοτώσεις, να με μισείς θανάσιμα, και ταυτόχρονα, να θες να με φιλήσεις άγρια, μεθυστικά!

Απομακρύνομαι σιγά σιγά, σε σκεπάζω, παίρνω τα ρούχα μου και πηγαίνω μέσα να ντυθώ. Έχεις κι εσύ ανάγκη από ύπνο.

Ok, τσιγάρα, κινητό, κλειδιά, αναπτήρας, μπουφάν, κράνος, φύγαμε.

Φύγαμε; συγνώμη, «καλημέρα μικρή», κι ας κοιμάσαι, πάντα θα σου μιλάω.

Στο ασανσέρ συνειδητοποιώ πόσο άυπνος δείχνω… και είμαι. Διπλή προσοχή σήμερα στο δρόμο. Ευτυχώς δεν βρέχει. Δεν είναι και το καλύτερό μου να κατεβαίνω την Γαλατσίου με το μηχανάκι και να είναι βρεγμένο το οδόστρωμα…

Πάνε δύο χρόνια που δουλεύω σε courier και άλλα τρία σε delivery… σύνολο πέντε χρόνια πάνω σε ένα μηχανάκι και στο δρόμο. Δόξα το Θεό, ατύχημα δεν είχα ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. Ένα μόνο… παραλίγο ατύχημα, μαζί σου! Που εξελίχθηκε σε ευτύχημα.

Βράδυ με βροχή, πολύ βροχή, να ψάχνω στην Κυπριάδου να βρω μία οδό Βιζυηνού και μου πετάγεσαι από Stop… Αλλού οι πίτσες, αλλού εγώ, οι μπύρες λες κι έβγαλαν πόδια κι έτρεχαν προς την Αγίας Λαύρας….

Κι εσύ έντρομη, να ρωτάς αν είμαι καλά, κι εγώ να καθυστερώ να απαντήσω, γιατί όσο περνούσε η ώρα βρεχόσουν όλο και πιο πολύ και ήσουν πολύ σέξι για να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου!

Σύντομα γίναμε ζευγάρι και πολύ γρήγορα μεταπήδησα σε εταιρεία courier. Δεν άντεχα στην σκέψη ότι με περίμενες κάθε βράδυ… Δεν κοιμόσουν αν δεν γύριζα στο σπίτι. Δεν ξύπναγα αν δεν με έπαιρνες τηλέφωνο, πηγαίνοντας για την σχολή στην αρχή. Πολύ γρήγορα, αν δεν ερχόσουν, με την μυρωδιά του καφέ πάνω σου, να με φιλήσεις.

Όλα γρήγορα τα κάναμε μωράκι μου : στους δύο μήνες μέναμε μαζί και από τότε όλα μαζί!

Τι σκέφτομαι… Με φοβίζει η ανυπαρξία του ήχου…


«Μην τρομάξεις, πώς θα στο πούνε… Ξέρεις τι θέλω, μην τρομάξεις, να το πεις. Να τους το πεις… σ’ αγαπώ…»

Οι πρώτες διακοπές μας, στο Σαρακήνικο, στην Πάργα. Σε ένα ξενοδοχείο που έπρεπε να χαθείς για να το βρεις… και κάτι μικρά δωμάτια δύο επί δύο που έπεφτε συνεχώς ο ένας πάνω στον άλλο… άλλο που δεν θέλαμε! Έρωτας δίχως αύριο.

Και με πολύ κακή μόνωση όπως ανακαλύψαμε αργότερα… Μια καταπληκτική παραλία με το μπαράκι του… πως τον έλεγαν να δεις…

…γιατί δεν θυμάμαι γαμώτο… «μην τρομάζεις, σ’ αγαπώ…»

…του Αλέκου! Με τις καλαμιές στο πλάι, τα πόδια μας στην άμμο, την πιο γαλάζια θάλασσα μπροστά μας και στο βάθος οι Παξοί! Αρχίζαμε να πίνουμε από το πρωί μπύρες, το μεσημέρι ούζα ή τσίπουρα και από το απόγευμα και μετά, δοκιμάσαμε όλα τα κοκτέιλ που υπήρχαν στον κατάλογο! Το τελευταίο μας βράδυ δοκιμάσαμε και πολλά που δεν ήταν.

Πέντε βράδια κράτηση στο ξενοδοχείο, τα τέσσερα μείναμε! Το τελευταίο ανάψαμε φωτιά στην παραλία και κοιμηθήκαμε στην άμμο αγκαλιά. Τι και αν χάσαμε την ανατολή του ήλιου, είχαμε τόσες άλλες μπροστά μας για να ζήσουμε παρέα!

…πολύ πιθανό να προβάλουν αντιστάσεις οι δικοί μου, φοβούνται, δεν έτυχε να τους το πω ποτέ!


«από όλους μόνο εσύ ξέρεις τι θέλω, μην τρομάξεις, να το πεις… Να τους το πεις, σ’ αγαπώ…»

Μόλις χθες κάναμε σχέδια για τον γάμο στην Ίο το καλοκαίρι. Οι δυο μας, πέντε συγγενείς και όσοι φίλοι θέλουν! Εσένα θέλω μόνο, μόνο εσύ, αρκείς. Μου φτάνει. Και μου περισσεύει. Ότι θέλησα στη ζωή μου είσαι εσύ. Δεν έχει νόημα να σου το πω, να το νιώσεις πρέπει.

Τα αισθήματα δεν είναι για να τα διατυμπανίζουμε. Μόνο αν τα αντιλαμβάνεται ο αποδέκτης τους έχουν νόημα. Και γιγαντώνονται, και παίρνουν σάρκα και οστά στα όνειρά μας, και ψάχνουν τρόπους να μετατραπεί το όνειρο σε πραγματικότητα. Η πιο ζωντανή πραγματικότητα είσαι για μένα, εσύ. Με όλα τα χρώματα, τα πιο ευωδιαστά αρώματα, τις πιο εκλεπτυσμένες γεύσεις.

 

«που είσαι Άννα, σε χρειάζομαι γαμώτο…φοβάμαι…

…να τους το πεις, σ’ αγαπώ…»

Συγνώμη μωράκι μου, πόσο εγωιστικά φέρομαι. Τον εαυτό μου σκέφτομαι πάλι. Όπως τότε που είπες πως θα πας για τρεις μέρες με τις φίλες σου στις Μηλιές στο Πήλιο, που ζήλεψα… όχι γιατί δεν σου είχα εμπιστοσύνη, αλλά που ήθελες να περάσεις χρόνο με τις φίλες σου. Που δεν αρκούσα εγώ για να ζεστάνω τις μέρες σου, να βάλω φωτιά στα όνειρά σου, να πυρπολήσω το κορμί σου. Σου κάνει εντύπωση όπως μιλάω; Ξέρω, σαν να ακούς κάποιον άλλο είναι, και στα δικά μου αυτιά, περίεργα ακούγομαι…

Είναι που θέλω να σου πω τόσα πολλά και ξέρω πως δεν θα προλάβω, συγχώρεσέ με, πώς να χωρέσω μια ζωή σε δύο λέξεις; Και που δεν ξέρω αν θα τις νιώσεις, δεν ξέρω αν τις φαντάστηκες ποτέ, αν ένιωσες όσα εγώ…

Δεν το είδα να έρχεται, δεν το άκουσα. Μόνο ένιωσα. Το ένιωσα. Κλάσματα πριν με χτυπήσει. Μην του κρατήσετε κακία, δεν το ήθελε. Φευγαλέα είδα την μορφή του, πριν σκοτεινιάσουν όλα. Νέο παλικάρι είναι και αυτό… Nα ζήσει, όσα δεν πρόλαβα εγώ. Μόνο να του πεις πως δεν του κρατάω κακία. Δεν θέλω να είμαι εγώ το βαρίδι στη ζωή του.

«μη κλαις μικρή μου, σ’ αγαπώ… Μην ξεχαστείς μόνο, να τους το πεις…»

Να πεις πως κοινό μας όραμα ήταν να κάνουμε κάτι μαζί. Κάτι μεγάλο, που δεν θα αφορά εμάς. Για να δείξουμε στον κόσμο πως εμείς, τα νέα παιδιά δεν σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Ευελπιστούσαμε πως θα γίνει παράδειγμα για τα παιδιά μας. Αυτά που δεν προλάβαμε να κάνουμε…

Να γίνουμε δωρητές οργάνων. Να γεφυρώσουμε την ζωή με τον θάνατο. Να δώσουμε μέλλον σε όσους περισσότερους μπορούμε, χαρά κι ελπίδα στις οικογένειές τους. Να ολοκληρώσουν ότι δεν προλάβαμε εμείς! Πώς θα ‘θελα να σου το κάνουν κι εσένα αυτό το δώρο… Να μπορούσαμε να αρχίσουμε ξανά από την αρχή! Μια νέα αρχή, με άλλη ωριμότητα, με άλλες βάσεις, πιο σταθερές…


«…γι’ αυτό σου λέω μικρή μου, μην ξεχαστείς μέσα στον πόνο σου… να το πεις… τώρα που πάω περίπατο την ψυχή μου, μην τρομάξεις…

…να τους το πεις… σ’ αγαπώ…»

————-


 

Στον ΕΟΜ έχει δημιουργηθεί ένα νέο «Εθνικό Μητρώο Δωρητών», στο οποίο κάθε ενήλικος πολίτης μπορεί να εγγραφεί συμπληρώνοντας τη σχετική δήλωση δωρεάς οργάνων και ιστών με την οποία εκφράζει τη βούλησή του να δωρίσει ένα ή περισσότερα όργανα και ιστούς προς μεταμόσχευση, σε περίπτωση διάγνωσης εγκεφαλικού θανάτου.

Όσοι εγγράφονται στο μητρώο αυτό παραλαμβάνουν ταχυδρομικά τη νέα κάρτα δωρητή.

Αντίστοιχα, δημιουργείται και «Μητρώο Αρνητών» για όσους επιθυμούν να δηλώσουν την αντίθεσή τους στη δωρεά οργάνων.

Οι πολίτες που έχουν ενταχθεί είτε στο «Μητρώο Δωρητών» είτε στο «Μητρώο Αρνητών» μπορούν να αναιρέσουν ανά πάσα στιγμή την απόφασή τους.

Η συναίνεση της οικογένειας για την αφαίρεση οργάνων προς μεταμόσχευση ζητείται μόνο στις περιπτώσεις που ο δυνητικά δότης δεν είναι ενταγμένος σε κάποιο από τα δύο μητρώα.

Εθνικό μητρώο δωρεάς οργάνων και ιστών